Focus + Marketing

Wat te doen na de pioniersfase

door: Miranda Apeldoorn

tags:  gastblog  persoonlijke-ervaringen 

Gastblogger Ynske Scheepstra is trainer. Zij begeleidt mensen in organisaties tijdens veranderingsprocessen. Ze coacht een groep Afrikanen die in Nederland een zelfhulporganisatie hebben gesticht, gericht op integratie en sociaal ondernemen. Sinds kort is er een stap gemaakt om in hun thuisland gestigmatiseerde groepen te steunen en te stimuleren zélf hun leven weer op te pakken en werk te genereren (empowerment). Dit pioniersbedrijf is nu uit zijn jasje gegroeid en heeft een nieuwe visie, vorm en sturing nodig om de groei aan te kunnen:

“Vrijheid. Deze mensen vochten voor vrijheid. Vrijheid voor iedereen, in hun eigen land. Ze waren destijds puur, jong. Met hun groep vormden ze kracht. Een kracht die het regime niet accepteerde en dat het met grof geweld probeerde te breken.
Ze moesten vluchten: uit hun huis en weg van hun familie. Toen uit de stad en naar een buurland. In angst en chaos raakte de groep elkaar kwijt. En ook hun vrijheid, want in het nieuwe land werden ze gedwongen te leven volgens de regels van het kamp. Ze hoorden over geheime routes, andere continenten, de échte vrijheid. Velen waagden de sprong in het onbekende.

Nu leven ze al jaren in Nederland. In vrijheid?
Ze hebben zich staande weten te houden: ze leerden taal, klimaat en cultuur - zo totaal anders –hanteren. Met anderen vormden ze weer een groep, om het warm te hebben, te delen, samen te zijn. In de ogen van het nieuwe land zijn ze geslaagd: ze weten de weg, zijn hoog opgeleid, hebben een baan. Maar de pijn om de mensen die achterbleven, de heimwee naar hún aarde blijft.

Zo ontstaat het idee: een groep op te richten die mensen helpt, hier én in het ‘eigen’ land, om in vrijheid te leven.
De kracht van toen is terug, sterk en ongebroken. Er ontstaat een organisatie die groeit en veel respect krijgt, die straalt van energie.

Na zes jaar verandert er iets: grip en zicht op wat er gebeurt wordt troebel. Er ontstaan irritaties omdat niemand meer echt weet wat er gebeurt, wie waar verantwoordelijk voor is. Ondertussen gaat de groei dóór: geld wordt toegekend, projecten ontstaan, maar de grip op het implementatieproces is weg. Mensen nemen hun vrijheid, maar niemand weet waar de grenzen liggen, of hoe je visie vertalen kunt en verbinding kunt maken.

De oprichtersgroep maakt een pas op de plaats en ziet in dat de organisatie moet veranderen, professioneler moet worden. Een westers organisatieschema wordt op de organisatie geplakt. Profielen worden ontworpen, taken en verantwoordelijkheden verdeeld. Het productieproces wordt inzichtelijk gemaakt. Iedereen is opgelucht omdat ze niet meer óveral verantwoordelijk voor zijn en iedereen is vol goede wil om volgens het nieuwe schema aan het werk te gaan.

Maar in de praktijk werkt het anders. Mensen blijven op de oude voet doorgaan, fanatieker dan ooit.
Er ontstaan nóg meer projecten. De vraag verantwoordelijkheid af te leggen en het nemen van vrijheid botsen. Respect voor de nieuwe rollen is er niet op de werkvloer.

Mensen worden ziek, de organisatie wankelt en weer komt de oprichtersgroep bij elkaar. Ik laat ze samen teruggaan naar de momenten toen ze voor hun vrijheid vochten, toen ze vluchtten en los van hun roots in een vreemd land moesten aarden. Stap voor stap ervaren ze weer hun oorspronkelijke drive. Dé leidraad voor inhoud en vorm. Kunnen ze nu verder?” 

geplaatst: 08-07-2008 @ 08.26

reacties: reageer als eerste

delen: