Focus + Marketing

Je werk doen in een komische bui

door: Femke Dekker

tags:  gastblog  persoonlijke-ervaringen 

Gastblogger Femke Dekker schrijft fantasy voor de jeugd
en geeft workshops over zelf je fantasywereld scheppen:

Enige tijd geleden las ik in het tijdschrift BOEK een interview met schrijfster Rachel Cusk over haar nieuwste boek. De titel (Het buitenleven) en het omslag spraken me aan, dus hij stond al op mijn lijst aan te schaffen boeken. Al lezend (het interview) werd me steeds duidelijker dat dit niet een boek is dat me gewoonlijk aanspreekt. Maar ik twijfelde nog: een interview kan vertekenen. Misschien heeft de interviewer niet de juiste vragen gesteld, of het zodanig opgeschreven dat de geïnterviewde niet goed uit de verf komt. Bovendien bleef die titel me intrigeren ...

Totdat ik de laatste alinea las. Op de laatste vraag (Wat maakt dit boek anders dan je overige werk?) antwoordde de schrijfster dat het veel grappiger is. Omdat ze het 'in een komische bui' heeft geschreven.
Een komische bui? Mijn blik dwaalt van die onmogelijke woorden naar de gegevens over het boek. '348 pagina's' staat achter de titel vermeld. Een komische bui? Voor zover ik weet, is een bui (of het nu gaat om regen of om een stemming) iets wat niet zo lang duurt. Een minuut, een kwartier, een uur. Laat het een halve dag zijn. Maar meer niet. Je moet wel heel snel kunnen schrijven wil je in een bui een roman van bijna vierhonderd pagina’s schrijven! Voor de zekerheid pak ik de Dikke erbij, maar ik zit toch echt goed. Betekenis 1 is: korte periode van neerslag, betekenis 2 is: voorbijgaande stemming.

Het langste verhaal dat ik tot nu toe heb geschreven, zou in boekvorm zo’n tweehonderd pagina’s beslaan. ('Zou' want het is nog steeds niet uitgegeven, helaas.) Daar heb ik een half jaar over gedaan, toen was de eerste versie af. Daarna ben ik nog maandenlang bezig geweest met herschrijven: lezen, wijzigen, schrappen, herlezen, wijzigen, schrappen, herlezen ... Een boek van bijna vierhonderd pagina’s, daar zou ik dus ruim een jaar over doen.

Maar misschien werkt deze Rachel Cusk anders (sneller) dan ik. Of heeft ze zich steeds, voordat ze aan het werk ging, in een komische bui gebracht.

Ik zie het voor me: bij je ontbijt kijk je dvd’s van comedy’s of cabaret. Als je je tien minuten gek gelachen hebt, ga je met de tranen in je ogen achter je schrijftafel zitten, om zo veel mogelijk op te schrijven voordat je komische bui over is. Om daarna weer op te laden.
Zou het zo werken? Ik kan me er wel iets bij voorstellen. Soms moet je in een bepaalde stemming zijn om te kunnen schrijven - om dat bepaalde verhaal te kunnen schrijven. Misschien is het een leuk experiment, comedy’s kijken voordat je aan het werk gaat. Dat kan natuurlijk met iedere stemming die je nodig hebt. Naar vrolijke muziek luisteren om een vrolijk verhaal te schrijven, naar een dramatische film kijken voor een dramatisch verhaal, mysterieuze muziek luisteren of foto’s en illustraties bekijken voor een raadselachtig verhaal. (Geen boeken lezen, tenzij het iets heel anders is dan waar je aan werkt.)

Op zich lijkt het me wel grappig: een jaar lang in een komische bui verkeren. Maar of mijn omgeving er ook blij mee is? Ik denk dat het al snel zal omslaan in meligheid ...

Alle gastblogs van Femke.

geplaatst: 25-07-2008 @ 11.05

reacties: reageer als eerste

delen: