Focus + Marketing

Contact leggen: zo moet het NIET

door: Femke Dekker

tags:  gastblog  netwerk  persoonlijke-ervaringen 

Gastblogger Femke Dekker schrijft fantasy voor de jeugd en geeft workshops over zelf je fantasywereld scheppen:

Vriendin C. is kinderkunstenares, maar (nog) geen illustrator. Ik zeg ‘nog’, want ze werkt er hard aan om dat te worden. Om te zorgen dat uitgeverijen haar tekenwerk op waarde weten te schatten en haar in hun bestand opnemen. Of, beter nog, haar prentenboek(en) met Oosters(e) sprookje(s) uitgeven. Een eerste succesje heeft ze al: een afspraak bij uitgeverij R. in Amsterdam. Een hele reis, zelf woont ze in Den Bosch, maar dat heeft ze ervoor over. Met haar leef ik toe naar de dag van de afspraak.

Stiekem ben ik jaloers op haar. Ik weet van uitgeverijen. Ik weet hoe ze niet zitten te wachten op al die ongevraagde manuscripten, maar tegelijkertijd doodsbenauwd zijn een hit te missen. Voor illustratoren zal zo’n beetje hetzelfde gelden. Waar ik voortdurend afwijzingen krijg, krijgt zij een uitnodiging om een afspraak te maken. (Boehoe, het is niet eerlijk!)

De dag na De Afspraak krijg ik een mailtje. Het begint met: ‘Je hoeft niet meer jaloers te zijn.’
Het gesprek was een ramp. De man wist amper waar het over ging en was bijvoorbaat al niet van plan om iets met haar werk te doen. Uit haar beschrijving lees ik arrogantie en geen greintje respect.
Maar zij is beleefd gebleven. Zij heeft niet gezegd: “Ik ben dus voor niks helemaal uit Den Bosch gekomen.” Zij heeft niet gezegd: “Waarom heb je die afspraak gemaakt, terwijl je wist dat het toch nergens goed voor was?” Zij heeft niet gezegd: “Je hebt mijn tijd verspild.”
Plaatsvervangend word ik ontzettend boos. Wat een arrogante z.k! Wat een hufter!
‘Je moet reiskosten in rekening brengen!’ mail ik C. En: ‘Zo laat je je toch niet behandelen? Je maakt hartstikke mooie dingen! Wie denkt hij wel dat hij is? Je bent professioneel!’
Want je mag toch best iemand laten weten dat je niet bepaald gecharmeerd bent van zijn gedrag. Dat je een zakelijke afspraak hebt en elkaar zo moet benaderen: als zakelijke partners.

Ik heb natuurlijk makkelijk praten, achter mijn bureau, ver van het plaats delict. Dan ben ik een hele held. Dan weet ik precies wat ik gezegd zou hebben. Vriendin C. mailt terug dat ze juist niet zo gehandeld heeft. Dat ze vriendelijk is gebleven, zoals ze is.
Daar is ook wat voor te zeggen. Haar frustraties heeft ze naderhand, op een Amsterdams terras, gebotvierd op haar vriend.
Ik weet niet wat de beste manier is. Heeft het zin om een zakelijke partner die zich niet zo zakelijk gedraagt in respectvolle bewoordingen te vertellen dat hij zich hufterig gedraagt? Je legt dan wel de frustratie neer op de plek waar die hoort.
Of is het beter vriendelijk, doch koel te blijven en te denken: “Met jou doe ik nooit meer zaken”? Daarna loop je nog lang met die frustratie, die je volledig belemmert in je creativiteit.

Daar weet ik alles van. Meestal draait het bij mij namelijk ook uit op dat laatste. Maar misschien is het wel eens lekker om iemand toch goed de waarheid te zeggen. Met een glimlach  uiteraard. Want ik ben professioneel, ik weet waar ik mee bezig ben en ik ben goed in mijn werk.
Laat ‘m maar komen, die hufter, die arrogante kwast, die niet weet dat hij de antagonist is in mijn Experiment!
(gnagnagna ... zie je die duivelsoortjes?)

Alle gastblogs van Femke.

geplaatst: 14-08-2008 @ 10.21

reacties: 2

delen: