Focus + Marketing

Stoppen omdat het inkomen tegenvalt?

door: Femke Dekker

tags:  gastblog  motivatie 

Gastblogger Femke Dekker schrijft fantasy voor de jeugd
en geeft workshops over zelf je fantasywereld scheppen:

Vriendin M. gaf me een mooi cadeau: geestelijke verrijking in de vorm van inspirerende artikelen. Een van de artikelen ging over een schrijver die ermee ophield. Die, zogezegd, de handdoek in de ring gooide. In tien jaar tijd had hij vier romans geschreven die alle vier niet verder kwamen dan de eerste druk. Dat wil zeggen: een paar duizend exemplaren. Daar kun je niet van leven. Zeker niet met een gezin, en daar kwam deze schrijver na tien jaar ploeteren ook achter. Daarom ging hij maar op zoek naar een baan.

In het artikel kwam - vond ik - meneer de schrijver nogal negatief over. Hij leek me zichzelf nogal een slachtoffer te voelen. Een slachtoffer van lezers die liever niet zijn boeken, maar die van Kluun of Heleen van Royen lazen. Een slachtoffer van boekhandelaren die zijn boeken niet eens op hun planken en tafels hadden uitgestald.

Een slachtoffer van de recensenten voelde hij zich niet; hij had altijd positieve kritieken gekregen.

De handdoek in de ring dus. Als iemand die een strijd verloren heeft. Maar welke strijd? Persoonlijk zie ik het schrijven van boeken niet als strijd - hooguit die met mijn eigen fantasie of die met personages die ineens andere dingen doen dan we hadden afgesproken.

Zomaar stoppen met schrijven, alleen maar omdat het inkomen tegenvalt - dat gaat er bij mij niet in. Wat voor verwachtingen had deze meneer van het schrijverschap? Waarom werd hij tien jaar geleden schrijver? Wilde hij rijk en beroemd worden? Dan is het nogal naïef te denken dat dat als schrijver lukt. Slechts een handjevol Nederlandse schrijvers kunnen zich bedruipen van het bestaan als schrijver. Als je rijk wilt worden, dan moet je een ander beroep kiezen.

Voelde hij zich geroepen? Was het iets wat hij altijd al wilde? Was het een gekoesterde jongensdroom? Als dat zo is, dan stop je niet omwille van wat geld. Dan neem je er een baantje bij als de nood het hoogst is, of je gaat columns schrijven in een leuk blad of een programma presenteren. Maar je blijft schrijven. Je motivatie is groter dan geld. Je schrijft omdat je moet. Omdat je ideeën hebt en die vorm wilt geven. Omdat je vindt dat je de wereld iets te vertellen hebt.

Als je in zo’n geval vindt dat je te weinig gelezen wordt - ondanks de lovende kritieken - dan doe je moeite om wel meer boeken te verkopen. Door lezingen te houden, door interviews te geven. Arnon Grunberg was ooit ook onbekend. Citaat uit het artikel: “Van Tommy Wieringa weten ze dat-ie kaal is. Van mij weten ze niks.”
Tja, je kunt jezelf dan heel zielig vinden. Je kunt je ook afvragen hoe dat komt en moeite doen om dat te veranderen.

In hetzelfde artikel gaat het ook over een succesvol dichter. Het artikel is opgesierd met van beiden - mislukt schrijver en succesvol dichter - een paginagrote foto. Beiden dragen een wit overhemd met een rijtje pennen in het borstzakje gehaakt. Er is echter één verschil: in het ene borstzakje zitten goedkope balpennen van het soort dat je met twintig tegelijk in een zakje koopt. Het overhemd is schoon. In het andere borstzakje zitten duurdere pennen, vulpennen misschien. Het overhemd heeft danig te lijden onder inktvlekken.
Mag jij raden wie welk overhemd draagt ...

Alle gastblogs van Femke.

geplaatst: 26-08-2008 @ 16.51

reacties: 1

delen: