Focus + Marketing

Ook zzp-ers worden ziek

door: Ita van Dijk

tags:  balans  gastblog  persoonlijke-ervaringen 

Gastblogger Ita van Dijk is journalist en tekstschrijver.
Eens nam ze vanwege een operatie gedwongen een paar weken vrijaf:

'I am my own boss!' Mijn Engelse vrienden lagen in een deuk toen ik dit uitriep, jaren geleden, om te onderstrepen dat niemand mij hoefde te vertellen wat ik wel of niet moest doen. Van een leven als zzp-er was nog lang geen sprake. Ik was op vakantie in de paar zomerweken die ik met mijn baas overeen was gekomen. Of de hilariteit van mijn vrienden nu een gevolg was van mijn grootse assertiviteit of vreemde woordkeus werd me niet duidelijk.

Inmiddels ben ik wel zzp-er en dus ‘eigen baas’. De vrijheid die dat lijkt te geven is natuurlijk beperkt. Ik heb met allerlei mensen te maken en dien me dus aan allerlei sociale omgangsvormen te houden. Ook houd ik, soms misschien ongewild, rekening met de agenda van opdrachtgevers. Plannen zij net de schrijftijd van het blad, dan ga ik niet in die weken op vakantie. Of … het ziekenhuis in.

Ja, ook zzp-ers worden ziek. Vaak valt dat niet te plannen, maar soms wel. Zoals in mijn geval. Ik had een klacht. Er moest wat aan gedaan worden. Uiteindelijk besloot ik dat een operatie daarvoor de beste oplossing zou zijn, maar dat zou wel een ingreep worden met een herstelperiode van minimaal zes weken. Na overleg met mijn opdrachtgevers bleek de zomer het beste moment om er zo’n tijd uit te zijn. De vakantie moest ingekort en verschoven, een paar andere afspraken afgezegd en zo paste het in mijn agenda. 

Via e-mail hield ik in de weken voor de operatie contact met M., een vakgenoot in loondienst, die twee maanden eerder dan ik onder het mes gegaan was. Zo bereidde ik mij voor op mijn hersteltijd. Na ruim een maand kwam haar werkgever bij haar op ziekenbezoek. Zelf had ze zich voorgenomen na zes weken weer aan de gang te gaan, maar haar baas keek haar aan en beval haar vooral niet terug te komen voor ze weer helemaal fit was. Dat gaf lucht, want fit kwam nog niet voor in het dagelijkse rijtje van toestanden. 

Inmiddels is het maanden later. Mijn operatie ligt al lang achter me. Ik kan weer lopen en wat dingen in het huishouden doen. Maar net als bij M. valt het me op dat na zes weken de wonden misschien geheeld zijn en de hechtingen opgelost, maar dat fit-zijn een ver van mijn bed show is. Desondanks begon ik me na drie weken paniekerig af te vragen of ik niet weer eens dringend aan het werk moest. Enige vorm kreeg het nog niet, want ik kon niet verder komen dan het eind van de straat en terug en een boeiend gesprek voeren lukte ook niet zonder regelmatig de draad kwijt te raken. Laat staan interviewen!

Had ik maar zo’n baas als M. die me net op het goede moment vertelt dat ik me niet zo druk moet maken en eerst maar eens moet herstellen. Wat een geluk dat M. er zo een getroffen heeft!

Maar wacht even, is dat eigenlijk niet een van de grote voordelen van zzp-er zijn? Dat ik voor een goede baas niet afhankelijk ben van een ander, maar dat ik dat zelf ben? Ik ben mijn eigen baas, werknemer, kantinemedewerker en postkamer. De laatste drie, dat loopt wel, maar die goede baas? Een mooi moment om dat te worden. Dus ben ik op dit moment een goede baas voor mijzelf en beveel ik mij eerst maar eens goed op te knappen voor ik weer een letter ga schrijven.

Alle gastblogs van Ita

geplaatst: 19-09-2008 @ 09.21

reacties: 2

delen: