Focus + Marketing

Nee leren zeggen

door: Femke Dekker

tags:  balans  coaching  gastblog 

 Gastblogger Femke Dekker schrijft fantasy voor de jeugd
en geeft workshops over zelf je fantasywereld scheppen:

Zoonlief slaapt. Eindelijk. Ik ben aan het werk (geïnspireerd tikken op mijn laptop aan een creatief stukje tekst, vol positieve energie) en daar gaat de bel, en hard ook. Grrr. (Verd ... ik heb hier een kind dat ligt te slapen!) Ik spring overeind, ren de trap af, maar voordat ik goed en wel beneden ben, heeft mijn ongeduldige bezoeker nog eens twee keer hard gebeld. Terwijl ik door de gang naar de voordeur loop, gaat de bel voor de derde keer!

‘Ik ben onderweg!’ roep ik geïrriteerd. Gvd, wie haalt het in zijn hoofd om zo vaak zo hard te bellen? Een oude man, natuurlijk, die ook nog denkt dat ik degene ben die hij zoekt, wat niet zo is. Nou, sorry hoor, zegt hij terwijl hij wegloopt. Ja, bedankt. Zoonlief is wakker en dat vindt-ie niet leuk. Gauw naar zijn kamertje, geruststellen, muziekje aan, knuffel erbij, lekker slapen.

Weer drie woorden tikken en daar gaat *&^$##@ de bel weer! Terwijl ik de trap af ren zeg ik tegen mezelf: Wie het ook is, Nee. Voor de deur staat een mevrouw met een meisje.
‘Hebt u ook iets over voor de nierstichting?’

Nou? Wat zeg ik? Nee? Natuurlijk niet. Was het maar waar. Kon ik maar eens glashard Nee zeggen. Maar weekhartig als ik ben, verdwijnt mijn Nee bij het zien van een collectebus als sneeuw voor de zon. Want de nierstichting, hartstichting, kankerbestrijding, prins bernhardfonds, ronaldmcdonaldhuis, jantje beton, novib, amnesty international, greenpeace, artsen zonder grenzen, het rode kruis, ze doen allemaal goed werk. Gelukkig collecteren ze niet allemaal, anders kon ik zelf onderhand wel met een collectebus gaan rondlopen.

Maar waarom lukt het me niet om Nee te zeggen? Omdat het zielig is voor de nier- hart- en noem maar op patiëntjes, onderdrukte, verjaagde, ontheemde mensen in andere landen? Omdat ik er zelf geen goed gevoel van krijg? Van mijn gedeponeerde munt in de collectebus heb ik ook niet echt een goed gevoel. (Want waarom heb ik niet gewoon Nee gezegd, zoals ik me had voorgenomen?)

Andere mensen hebben daar zelden moeite mee. Soms verbaas ik me erover op wat voor manieren ik weleens Nee te horen krijg. Als ik mijn diensten aanbied bijvoorbeeld, aan iemand waarvan ik denk dat die daar best weleens gebruik van zou kunnen maken. Glashard: Nee. En dan nog het liefst met een blik van: wie denk jij wel dat je bent? Om vervolgens fluitend verder te gaan met waar ze mee bezig waren! Hoe doen ze dat? Is Nee zeggen een kunst die ik niet beheers? Een talent dat ik niet bezit? Kan ik het leren, zijn er cursussen voor?

Maar waarom eigenlijk? Zou ik er zelf gelukkiger of beter van worden als ik Nee zei? Ik kan het uitproberen natuurlijk. Gewoon doen. Honderden mogelijkheden per dag om Nee te zeggen.

‘Vind je het goed als ik even naar buiten ga en jij voor de kinderen zorgt?’ Nee.
‘Wil je even naar dit stukje tekst kijken?’ Nee.
‘Kunt u de weg naar Hamelen vertellen?’ Nee.
‘Wilt u voor mij een tekst voor mijn website schrijven?’ Nee. Eh... oeps, foutje!

Hoewel ... soms kan het vast geen kwaad om tegen een opdrachtgever Nee te zeggen. Als ik er na mijn Ja als een berg tegenopzie om aan de klus te beginnen. Als ik vind dat ik er eigenlijk te weinig voor betaald krijg. Als ik, na een heel leuk verhaal ingeleverd te hebben, te horen krijg dat het leesniveau niet goed is, waardoor ik zoveel aan het verhaal moet veranderen dat ik mijn eigen schrijfstijl bijna niet meer herken. Op dat soort momenten zou het waarschijnlijk best gezond zijn om gewoon Nee te zeggen. Zodat ik - het klinkt al bijna cliché - tijd overhou voor de echt leuke, goed verdienende klussen. Nee, dus. Nee, niet onder deze voorwaarden. Nee, niet voor dat bedrag. Nee zeg, wie denk je wel dat ik ben, dat ik zulk werk doe?!

Hm ... ik vrees dat hier nog wel enige oefening voor nodig is. Bij de volgende collecte dan maar?

Alle gastblogs van Femke.

geplaatst: 23-09-2008 @ 12.39

reacties: reageer als eerste

delen: