RSS
@ZinVol
Feedburner
Jezelf promoten zonder je ziel te verkopen. Tips, coaching en persoonlijke ervaringen over het werken voor jezelf.
Thuis Blog Get Clients Now! Diensten Netwerk Nieuwsbrief Contact
Worstelen met wat je tweet op twitter
tags: gastblog persoonlijke-ervaringen sociale-media
Gastblogger Sylvia van Opijnen is leiderschapscoach en werkt onder de naam Bezieling in Bedrijf.
Ze deelt haar eigen ervaring met en twijfels over twitter:
Ik beken het maar direct: ik wil wel graag mee met alle ontwikkelingen op internet, maar soms kan ik het simpelweg niet volgen. En dan bedoel ik eigenlijk niet eens de technische kant van ons digitale tijdperk. Nee, ik bedoel gewoon hoe het (digi)sociaal gezien werkt. Wat doe je wel en wat niet? Hoe spreek je iemand aan? Hoe zijn de digitale omgangsvormen?
Neem nou twitter. Je gaat naar de site. Maakt een profiel. Zoekt een paar mensen en via die mensen weer andere mensen. Je gaat de mensen volgen, van wie je denkt dat ze leuk zijn of inspirerend of fascinerend of welke reden je dan ook kunt bedenken. Al die mensen plaatsen tweets (=een kort berichtje, waarin je vermeldt wat je aan het doen bent). Zo babbelen ze digitaal met elkaar. Dat varieert van interessante artikelen die ze doorsturen tot tips wat er ’s avonds gegeten wordt. Met verwondering zie ik zelfs ziekenhuisuitslagen, ziekten en het overlijden van naasten voorbij komen.
Nou kan ik me toch ècht niet voorstellen dat er ook maar íemand in geïnteresseerd is dat ik boodschappen aan het doen ben, m’n administratie bijwerk, last heb van klussende buren, of toevallig een jolige of juist een rotbui heb. Laat staan hoe de gezondheidstoestand van mijn familie is. Zelf heb ik er geen enkele behoefte aan mijn persoonlijke lief en leed te delen met mensen die ik helemaal niet ken. Gelukkig kan dat met fantastische mensen in mijn nabije omgeving. Begrijp me niet verkeerd, ik heb er geen enkele moeite mee om mezelf kwetsbaar op te stellen (anders had ik dit blog natuurlijk ook niet geschreven). Maar, mijn grenzen liggen kennelijk anders dan die van veel mede-twitteraars. En toch wil ik op de één of andere manier wel iets met dat twitter, want het is ook leuk.
De grote vraag is dan voor mij: wat tweet je wel en wat niet? Alleen roepen waar je zakelijk gezien mee bezig bent? Dat vind ik van anderen interessant om te weten. Alleen, in twitterland krijg je voor je het weet het stempel op je voorhoofd geplakt van ‘zender’ (jargon voor mensen die alleen maar roepen welk marktaanbod ze hebben of hoe geweldig ze zijn). Zo af en toe heb ik ook wel geprobeerd om wat sociaal-relaxed mee te doen. Alleen, ik voel me er allesbehalve fijn bij; als ik iets meld, dan moet het wel ergens over gaan, vind ik. Nog een experiment was om af en toe op berichtjes en vragen van anderen te reageren. Maar, net zoals je dat soms in real life in de trein of in de kroeg hebt, was ik telkens snel weer uitgetweet … geen aansluiting.
Oh ja, en dan is er nog iets waar ik geen touw aan vast kan knopen. Veel mensen volgen heel veel andere mensen. Het schijnt namelijk een sport te zijn om zo veel mogelijk followers te krijgen. Ze twitteren veel en vaak. Het komt op mij over alsof ze de hele dag achter de pc zitten en niets anders doen dan tweeten. Ik merk echter dat hoe meer ik op twitter of linkedin rondzwerf, hoe lager mijn productiviteit. Vertwijfeld vraag ik me daarom af: hoe doen al die mensen dat? Waar halen zij de tijd en energie vandaan? En op welke momenten zijn ze gewoon aan het werk?
Kortom: tijd voor een boek over twitter, of een twittercursus?! En als dat niet helpt, dan is het simpelweg niets voor mij: twexit!
Hoi Sylvia, herkenaar hoor! Ik ga ook niet mee in de hype van Twitter, al schijnt het wel een enorme boost te zijn voor websites of blogs, zou ik het dan voor kunnen doen (www.bladenatelier.nl). Maar ik kan me niet voorstellen dat mensen willen weten of ik sta af te wassen en wat je zegt: ik heb ook geen tijd om de hele dag te Twitteren. Bloggen is oke voor mij!
Hallo Suzanne,
Haha, gelukkig dat je je erin herkent (toen Miranda de blog ging plaatsen, wuifde er ergens een spook 'bwah, dadelijk valt de halve internetgemeenschap over je heen'). Ik heb nog wel een twitter-account, want toch fascineert het me ook wel. Het voelde wat bot, maar heb een paar mensen 'ge-unfollowed' en dat scheelde direct een heleboel non-info. Ik geef het nog wel een kans: ga het binnenkort proberen met het tweeten van interessante weetjes en links e.d. Ik zag dat jij dat op je site doet, helemaal prima toch! Uiteindelijk werkt het het beste als je lekker doet waar je je zelf goed bij voelt.
Met een zonnige groet, Sylvia
Ik ben een thuiswerker en zit regelmatig alleen. Dan kijk ik naar buiten en zie bv. twee poezen die lief in elkaar gestrengeld in het zonnetje liggen. En dan wil ik dat graag delen met iemand... en daar komt Twitter om de hoek. Gewoon even gezellig kletsen, zonder dat je meteen 10 minuten aan iemand vastzit bij de koffie-automaat. Naast interessante (zakelijke) links en contacten, en het feit dat ik daadwerkelijk product verkoop aan mijn volgers terwijl dat niet eens mijn intentie is, is dat vrijblijvende ff-tussendoor-contact wat Twitter echt leuk maakt voor mij.
Dank voor je reactie! Fijn dat het zo goed voor je werkt en dat het zowel sociaal als zakelijk gezien een goed medium is voor je. Dat maakt me wel nieuwsgierig hoe je dat dan aanpakt.
Dat even tussendoor babbelen geeft mij nl. juist telkens het gevoel dat ik achter de feiten aanhol. Al 'proberenderwijs' gaat de ontdekkingsreis van deze 'nieuwe' wereld steeds verder.
Veel plezier op Twitter!
Hallo Sylvia, Ik las vandaag je artikel en het is heel herkenbaar. Ik gebruik Twitter nu ongeveer een maand 'serieus' en heb af en toe een dubbel gevoel over wat ik wel of niet zal melden. Net als Edith ben ik vaak thuis aan het werk en vind ik het heerlijk om tussendoor iets te melden, of even op iemand te reageren. Ik heb zo het gevoel dat ik een heleboel collega's heb! Maar tegelijkertijd vraag ik me af wie er zit te wachten op mijn mededelingen en wil ik ook wel iets zinvols te vertellen hebben. Door regelmatig te twitteren hoop ik gauw de balans te vinden waar ik me prettig bij voel.
Beste Ellen, Leuk dat je reageert. Weet je, ik werk ook thuis en heb af en toe ook wel behoefte aan een babbeltje. Maar ik merk steeds meer en meer dat twitter mij verleidt tot veel te lang bij het virtuele koffieapparaat blijven hangen en als ik dan 'weg wil lopen' toch telkens nog even terug te gaan, omdat er misschien nèt op dat moment iets interessants gemeld wordt. Inmiddels ben ik nog slechts af en toe op twitter aanwezig en dat bevalt mij goed.
Ik wens jou in ieder geval een leuke zoektocht naar de balans die voor jou fijn is.
Ik twitter ook voor de sociale contacten. Gelukkig werk ik veel bij ouders thuis omdat ik kinderopvang doe en daarnaast kinderen begeleid met autisme. Wat ook wel eens helpt is een wandeling maken of even naar de supermarkt gaan om koffie te drinken. Groeten van Annet.
Hoi Sylvia,
Ik twitter wel, niet erg veel, en zeker NIET wat ik zoal aan het doen ben.
Ik volg met name veel nieuwssites, gewoon omdat ik geïnteresseerd ben in wat er in de wereld gebeurd. Ik volg daarnaast mensen die op nieuws reageren en volg (veelal korte) discussies. Met sommige mensen start ik zelfs nog wel een mail-wisseling.
Als ik kan probeer ik mensen met vragen te helpen, dat schept voor mij voldoende genoegen. Groet Jan
Dag Jan,
Wat een leuke manier om met het medium om te gaan. Nieuwssites. Hmmm, moet misschien maar eens kijken of ik daar iets mee kan.
Ja, vragen beantwoorden, dat heb ik ook wel gedaan. Als er vervolgens wel tientallen tweets verschijnen over non-onderwerpen en een kort dankjewel of een berichtje of je hulp/suggestie heeft geholpen, kan er niet vanaf, dan haak ik eerlijk gezegd wel een beetje af.
Inmiddels ben ik maar eenmaal in de week op twitter en plaats zelf geen tweets meer. Ik moet zeggen dat ik mij er een stuk beter bij voel.
Met een zonnige groet, Sylvia
Agenda
10 september: Get Clients Now!14 september: Netwerken Vol Zin
Kies zelf de datum: Nieuwe richting