RSS
@ZinVol
Feedburner
Jezelf promoten zonder je ziel te verkopen. Tips, coaching en persoonlijke ervaringen over het werken voor jezelf.
Thuis • Blog • Diensten • Netwerk • Nieuwsbrief • Contact
Ontken jij waar je nu staat als zelfstandige?
in: , tags: balans coaching groei motivatie persoonlijke-ervaringen
Regelmatig voel ik mij verloren.
Niet in mijn privéleven. In mijn privéleven voel ik me kiplekker. Ik houd van heel veel mensen en heel veel mensen houden van mij. Daar ben ik dagelijks van onder de indruk trouwens. Voornamelijk omdat het me nu voor m’n gevoel zo gemakkelijk afgaat. Vroeger niet, vroeger kon ik niet wijs worden uit de verschillende manieren waarop mensen van je kunnen houden. Ik ging eerst een tijd de kat uit de boom kijken en als ik dacht: ‘goed volk’ dan gaf ik gewoon de hele Miranda, zeg maar, en was dan diep verward als mensen maar een klein stukje leken te willen ontvangen.
Tot op een dag een goede vriend mij iets uitlegde over vriendschappen. Hij zei: ‘Sommige mensen zijn een supermarkt, met hen kun je zowel uren bomen over het leven, als je werk uitgebreid analyseren, een film kijken, op vakantie gaan en mee lachen in de kroeg. En sommige andere mensen zijn alleen bakker: daar kun je heel erg leuk films mee kijken. Punt.’ Sommige mensen veranderen later nog van bakkers in supermarkten, sommige supermarkten verwateren tot bakker. Fact of life.
Maar het punt is ... het punt is, begreep ik hieruit, dat het deel waarop je elkaar vindt, het deel dat jou met de ander verbindt, bijvoorbeeld liefde voor films, al één geheel vormt. Het is niet zo dat dit deel tekort komt, dat je het moet opvullen met méér want anders heeft de vriendschap geen waarde: nee, het is. Begrijp je wat ik bedoel? Ik hoefde dus niet langer naar een bepaald ‘niveau’ te streven, dat regelde zichzelf wel, en zo werd het gemakkelijker van mensen te houden.
In mijn werk heb ik deze les nog lang niet geleerd. In mijn werk voel ik dat nog lang niet zo: dat mijn werk en mijn verbinding ermee al een geheel an sich is. En dat het zich – als geheel – verder ontwikkelt in allerlei richtingen. Nee, nee, in mijn werk verlang ik immer naar een bepaald niveau. Ik kom steevast tekort. Altijd nog hoger moet het, nog beter, nog duidelijker vooral. Als ik maar hard genoeg werk, en als ik maar diep genoeg nadenk, en als ik maar vreselijk veel feedback vraag aan iedereen, en als ik maar meer en meer kennis en ervaring en dergelijke op doe ... dan bereik ik dat ultieme niveau misschien nog wel eens, waar ik mij lichtjaren ver verwijderd van voel.
Ik ontken daarmee min of meer waar ik nu sta. Met als bedroevend resultaat dat ik mij regelmatig verloren voel. Want ja hallo, als ik niet ‘hier’ sta, waar sta ik dan wel?
Zijn er lezers die zich hierin herkennen? Of beter: herkenDen? Ik hoop van wel. Want dan kan ik het eens andersom doen op dit blog met tips voor zelfstandigen: dan deel ik eens geen tips uit, maar vraag ik jou om tips!
Miranda Apeldoorn (ZinVol) coacht zelfstandigen en freelancers.
Hoi Miranda,
Mooi blog heb je geschreven. Vooral de supermarkt metafoor is echt te gek! Ik hoor dit veel en herken het deels ook bij mezelf. En ik heb echt een onwijs kort door de bocht advies, wat helemaal niet lullig bedoelt is, en wat mijzelf altijd erg helpt
De tip van de dag is ;-) : Doe niet zo moeilijk!
Waarom heb je bedacht dat streven naar iets groters, of meer dan wat je nu hebt of kan een probleem is?
Ik kom echt heel veel gave en talentvolle mensen tegen die waarachtige impact hebben op de levens van andere mensen. Op hun manier, vanuit waar ze nu staan. En tja, misschien zouden ze over 2 maanden, 3 jaar of een kwart eeuw nog meer impact kunnen hebben. Misschien ook niet...
En ik dacht heel lang dat de crux zat in het ontdekken van je talent en dat tot het maximum ontwikkelen. Ik denk nog steeds dat dit heel belangrijk is, maar volgens mij zijn er ook heel veel mensen (zoals jij?) die al best goed weten waar ze goed in zijn. Het "enige" waar ze echt last hebben dat zijn ze zelf.
Dus misschien is het enige wat je hoeft te doen bedenken dat jezelf uitdagen vanuit waar je nu staat, ontzettend gaaf is. Een echte uitdaging die je ook helpt om NU al beter te zijn dan je dacht dat je bent (haha volg je me nog?)
Misschien is het het experiment waard dat je elke keer dat je je verloren (dreigt te gaan) voelen, je je zelf afvraagt: heb ik wel echt een probleem?
Zo ja? Los het op! En doe niet zo moeilijk daar over.
Zo nee? Doe niet zo moeilijk!
Het klinkt makkelijker gezegd als gedaan. Maar als je het probeert merk je misschien wel dat het net zo makkelijk gezegd als gedaan is...
Succes, groetjes & een glimlach,
Fanny
Maar, Miranda, als ik dit zo lees, dan doe je toch precies wat je wilt, namelijk:
dat mijn werk en mijn verbinding ermee al een geheel an sich is. En dat het zich – als geheel – verder ontwikkelt in allerlei richtingen.
Je schrijft dat het nog beter, nog hoger, nog duidelijker moet. Hoger, beter, duidelijker dan ... wat? Volgens mij weet je wat dat 'wat' is, anders kon je niet formuleren dat het nog beter moet. En als je het 'wat' weet, dan weet je (dus) ook waar je nu staat. En is het hoger, beter, verder het geheel dat zich verder ontwikkelt in allerlei richtingen ... :)
(volg je 't nog?)
Beste Miranda,
Ik herken wel een beetje wat je schrijft. Ik heb er ook wel eens last van. Wat mij helpt in dat geval is de uitspraak van Epictetus:
'Niet de dingen zelf maken mensen van streek, maar hun denkbeelden erover'.
Met andere woorden: wanneer je je opvattingen, je interpretatie verandert, is er niet veel aan de hand,
Fanny, Femke en Welmoet: dank voor jullie tips!
Mooie uitspraak, die van Epictetus. Doet wel denken aan die van Anaïs Nin: 'We zien de dingen niet zoals ze zijn, maar zoals wij zijn.'
Lieve groet, Miranda
Ha Miranda,
Een beetje mosterd na de maaltijd misschien, maar aansluitend op de reactie van Welmoet heb ik nog een tip: Suzanne Unck heeft een mooie manier om je -negatieve- denkbeelden beter te benoemen, letterlijk beter te leren kennen en er dus mee te kunnen omgaan. Ze gebruikt daarvoor de spokenmetafoor, die je als een persoon kunt beschrijven (met naam, zijn 'vrienden' etc.). En die je dus kunt vertellen dat-ie moet ophoepelen. Het helpt ook om om jezelf te kunnen lachen en dat werkt ook relativerend. Zie ook www.spokenbestaan.nl
Groeten,
Nancy