Focus + Marketing

Om hulp vragen. Durf jij?

door: Miranda Apeldoorn

tags:  persoonlijke-ervaringen 

Oei, ik groei. Dat heb ik graag. Dat ik denk dat ik midden in een groeistuip zit.

In loondienst hebben ze daar tegenwoordig poppen voor. Voluit: Persoonlijke OntwikkelingsPlannen. Werkgevers bieden hun werknemers de kans te werken aan verbeterpunten.

Hm ...

Neem de sportwereld. Iemand is een talentvol schaatser. Wordt tweede op de 100 meter sprint tijdens nationale kampioenschappen. Komt de coach aan. Die zegt: ‘Mooi hoor, dat je zo hard schaatst. Maar het heeft weinig elegants. Daar gaan we aan werken, dat wordt voor dit jaar je verbeterpunt. Ga maar een cursus kunstschaatsen doen.’

Zie je het voor je? Natuurlijk niet. Die coach traint de sterke kant van de schaatser. Samen werken ze eraan, de schaatser nóg harder over het ijs te laten vliegen, zodat hij volgende keer misschien wel eerste wordt.

In mijn tweede en laatste voltijdbaan in loondienst gaven ze me geen pop. Daar dwongen ze me simpelweg een andere richting in te slaan. ‘Mooi hoor, dat we je hebben aangenomen voor de functie van bureauredacteur. Goed dat je de taal beheerst. Maar we hebben nu meer behoefte aan iemand die goed is in coderingen. Hier heb je een cursus.’

Ik nam mijn ontwikkeling in eigen hand en begon voor mezelf. Ik wilde graag mijn sterke kanten verbeteren, al wist ik nog niet zo goed welke dat waren. Om erachter te komen, schakelde ik hulp in. Ik vond een zelfstandig journalist die aansloot op mijn situatie. Die ook al een paar jaar bezig was en dus hetzelfde soort strubbelingen tegenkwam als ikzelf.

We spraken het volgende af. Iedere twee maanden stuurden we elkaar hooguit drie punten waar we mee worstelden. Daar ging de ander mee aan de slag. Wat zou ik doen, als ik met haar punt in mijn maag zat? 

Voor jezelf zie je nooit zo duidelijk wat gebeuren moet, we zijn allemaal op minstens één vlak in denial. De oplossing voor het probleem van een ander hebben we echter altijd met een knip van onze vingers bedacht. Twee weken later kwamen we bij elkaar, en dan namen we de punten door. Het helpt echt, als een ander hardop uitspreekt wat je zelf stiekem al wist. Het hielp ook echt, in het begin deze intervisiegesprekken met haast militaire precisie af te spreken.

Nu heb ik een stem in mijn hoofd die zegt: ‘Als een ander de oplossing voor je bedacht zou die waarschijnlijk * bliep * zeggen. Kun je daar wat mee?’ En dan ga ik heel hard zuchten, en klagen dat het niet eerlijk is, en dat ik vandaag maar een rotdag vind en dan ga ik schoorvoetend aan het werk met de suggesties. Als het tenminste een ‘sterke kant’ betreft, want zwakke kanten, die besteed ik zo veel mogelijk uit.

Overigens leren die journalist en ik nog steeds van elkaar. In plaats van tweemaandelijkse copieuze lunches te gebruiken, mailen we elkaar veel van onze artikelen. Die leest de ander dan na op spelling en consistentie en meer. Ik hoor het liever van haar dan van een betalende opdrachtgever dat mijn stuk nog wat puntjes op de i behoeft.

En wat, vraag je je nu misschien af, vind ik dan mijn allerallersterkste kant? Ik tast nooit lang als een blinde in het duister. Als ik ergens niet uitkom, schakel ik hulptroepen in. Toegeven dat ik wel wat hulp kan gebruiken, dat vind ik mijn allerallersterkste kant. Durf jij?

geplaatst: 12-02-2008 @ 11.00

reacties: 4

delen: