Focus + Marketing

Starten als zzp'er vanuit de Wajong

door: Jacqueline Kool

tags:  gastblog  persoonlijke-ervaringen  zelfstandige 

Jacqueline Kool werkt sinds jaren als trainer, inleider en adviseur en is onder meer auteur van Eros in de kreukels. Ze zit in een rolstoel en schreef een gastblog over hoe het is je eigen werk op maat te creëren:

Hoe ik op het idee ben gekomen om voor mezelf te beginnen? Grappig genoeg doordat in een week tijd twee (totaal verschillende) vrienden met een (totaal verschillend) eigen bedrijf tegen mij zeiden: “Als je nou niet blij wordt van die banen, waarom ga je dan niet gewoon een poos alleen freelancen? Neem ontslag, bouw de freelanceklussen die je al doet uit. Geef jezelf een jaar de tijd om uit te zoeken of het je ligt.”

Ik had twee kleine banen. Een als klachtenbemiddelaar in de gezondheidszorg en een als beleidsmedewerker gehandicaptenbeleid op een hogeschool. En ik was doodmoe van die combinatie, al stelde het qua uren helemaal niet zoveel voor. Beide werkplekken leverden fysiek belemmeringen op: ik heb een spierziekte, gebruik een elektrische rolstoel en het nekte me te sjouwen met zware dossiers (vertrouwelijk, dus alles achter gesloten archiefdeuren), te typen aan belabberde bureaus en op verplichte uren aanwezig te moeten zijn. Bovendien wisselt mijn beschikbare energie nogal eens en heb ik dagen dat overeind blijven al een taak op zich is.

Dat zou nog tot daaraan toe en deels veranderbaar zijn geweest, als ik niet ondertussen een groeiend gevoel had van ontevredenheid. Ik kon in beide banen niet kwijt wat ik in me had en wou meer afwisseling, meer ontwikkeling, meer eigen ruimte. Dus kluste ik bij - freelance - als cursusleider en maakte mijn vakantiedagen op aan cursusdagen en het voorbereiden en bijkomen daarvan. Het zal niet verwonderen dat dat niet zo’n heilzaam concept was ...
Dus dacht ik: “What the hell?! Mijn vrienden hebben gelijk! Als dit me niet blij maakt, moet ik in ieder geval een poging doen het werkleven anders in te richten!”

Ik nam in een paar maanden tijd afscheid van beide werkgevers en maakte zo her en der bij ‘netwerkcontacten’ bekend dat ik freelance verder ging. En ik pakte eindelijk serieus het plan op voor het schrijven van een boek, dat enigszins beschimmeld in de kast op me lag te wachten.

Ik werd heel enthousiast van de plannen en liet alle positieve kanten ervan voluit tot me doordringen. Ik zag ineens een scala aan kansen zichtbaar worden, zag overal mogelijke freelance klussen en ik herinnerde ik me ineens tips van buren of kennissen: “Bij organisatie X zoeken ze trainers voor twee keer per maand. Misschien iets voor jou?”
Ik verstevigde het contact met organsiaties waar ik al af en toe voor werkte, greep alle andere enigszins leuke klussen aan en kreeg ineens van diverse kanten de opmerking: “Wij willen je wel inhuren, maar alleen als je zelfstandig ondernemer bent. Anders is het te risicovol voor ons." Ik had mezelf nooit als ondernemer gezien, had daar ook wat clichebeelden bij als die razende kernfitte 70 uur per week werkende ‘succes-is-een-keuze-types’. En oh ja, die bevriende ondernemers natuurlijk. Maar besloot toch maar gewoon eens bij het Breed Platform Verzekerden en Werk (nu: Welder) te informeren naar of en hoe dat kon, ondernemer worden als ‘wajonger’. Ik had namelijk - en heb nog altijd deels - een uitkering in het kader van de Wajong: Wet arbeidsongeschiktheidsvoorziening jonggehandicapten.

Ik werd verwezen naar Werkplan, een coachingsbureau voor startende ondernemers. Daar zat Hermien, die alles wist van arbeidsongeschiktheid, ondernemen en bovendien een grote en aanstekelijke drive had om mensen te ondersteunen het beste uit hen zelf te halen. Al in het eerste gesprek zei zij: “Je bent allang ondernemer, als ik je zo hoor. Alleen noem je het niet zo. Ik denk dat je er zeker voordeel bij kunt hebben om zelfstandige te worden, ook financieel.” Hermien vertelde ook over het Persoonsgebonden Re-integratie Budget (PRB), in die tijd nog een experimentele regeling voor mensen met een functiebeperking om een eigen traject naar werk uit te stippelen. Ik maakte een aanvraag, voor een goed aangepaste werkplek thuis, met hands-free telefoon en voor scholing op trainersgebied. En ik vroeg een coachingstraject aan om alle kneepjes van het ondernemersvak onder de knie te krijgen: administratie, acquisitie, belastingen, etc. Mijn aanvraag werd goedgekeurd. De Belastingdienst gaf ondertussen de erkenning als zelfstandige en ineens ging het hard.
De gesprekken bij Werkplan maakten dat al het werk dat ik deed ineens geen los broddelwerk meer vormde, maar het geheel van mijn onderneming. Ik ging van de weeromstuit mezelf en mijn werk serieuzer nemen en met meer energie aan de gang.

Inmiddels bestaat mijn bedrijf ruim acht jaar (in 2008 - red.). Ik werk als trainer, inleider en adviseur (met name op gebied van gezondheidsvragen en zingeving en handicap en werk/scholing) en schrijf. 

Ik ontdekte dat netwerken niet iets hoeft te zijn van verkrampt glimlachen op vervelende recepties, maar afstappen op en contact houden met interessante mensen die ik ontmoet. Dat acquisitie niet koud hoeft, maar ook kan door gewoon enthouisiast en goed je werk te doen, zodat mensen je willen inhuren, en door publiceren, zodat je naam blijft hangen. En dat ik met een zo op maat gecreëerde baan veel meer werk en werk-uren aankan, dan wanneer ik op verplichte tijden aanwezig moet zijn. Als ik perioden heb van minder energie, dan schuif ik onopvallend voor opdrachtgevers met mijn werktijden. Dan blijf ik vrijdags voor Oprah hangen en maak op zondag als ik weer energie heb, de klus af. Er is meer ruimte om per dag te voelen wat ik aankan.

Ik vind het werken als zelfstandige heerlijk. De vrijheid om steeds nieuwe dingen te zoeken, steeds een stapje verder, met iets meer uitdaging, het deels alleen maar vaak ook samen met anderen werken, maar zonder eindeloze taartsessies met jarige collega’s. En geen chef boven me die me afremt of opjut.

Of er geen nadelen aanzitten? Je moet letterlijk ondernemend zijn als ondernemer en primair de motivatie en inspiratie uit jezelf halen. Ook is de scheiding tussen privé- en werktijd wel eens vaag. Da’s soms lastig als je moeite hebt met nee zeggen ...

Maar voor mij is er eigenlijk maar een echt lastig punt: voor langere tijd ziek zijn. Een paar dagen ziek is geen punt; een paar weken minder energie kun je ook nog ongemerkt opvangen. Maar grotere ziekteperioden geven soms veel druk op de ketel, fysiek en financieel. Ik heb dat nu een paar keer meegemaakt en dan verzucht ik wel eens: “Ik wou dat ik gewoon PZ kon bellen en zeggen ‘Voorlopig kom ik niet, ik meld me wel als het echt over is’ ...” Maar die momenten gaan altijd weer over. En dan ben ik weer blij met die zo op maat gemaakte baan van mij!

Alle gastbloggers en hun bijdragen.

geplaatst: 01-03-2008 @ 10.34

reacties: reageer als eerste

delen: