Focus + Marketing

Levenservaring

door: Miranda Apeldoorn

tags:  persoonlijke-ervaringen 

De gekste vraag die ik tot nu toe als journalist gesteld kreeg, was: hoe kun je nu van de journalistiek leven, als je niet eens beroemd bent?

Tenminste, voor mij was dat een gekke vraag. Ik leefde toen al jaren van mijn artikelen en brochures, en ik wist van honderden anderen die hetzelfde deden. Wat voor de vraagstelster onmogelijk leek, was voor mij de gewoonste zaak ter wereld.

De gekste vraag die ik tot nu toe als coach gesteld kreeg, was: moet je je haar niet grijs verven?

Met andere woorden: heb ik wel genoeg levenservaring?

Het beeld dat de vraagstelster had van coaches, was dat die toch vooral de veertig gepasseerd moesten zijn.

Tja. Je kunt zestig worden zonder ooit je nek te hebben uitgestoken, je dromen te hebben nagejaagd, je behoeftes onder woorden te hebben gebracht.

In mijn ogen is het niet zozeer hoe lang je leeft, wat je levenservaring brengt, maar wat je doet terwijl de jaren verstrijken.

Acht jaar geleden nam ik ontslag. Zonder financieel vangnet, zonder ww of wia, begon ik voor mezelf. Ik wilde me blijvend ontwikkelen, in mijn eigen tempo. Dat kon in mijn toenmalige baan niet op de manier die ik voor ogen had.

Ik deed dit op een leeftijd dat veel andere mensen nog bezig zijn met hun eerste studie.

Als zelfstandige:

-      groeide ik van generalist uit tot specialist

-        ontdekte ik waar ik goed in was en waarin minder goed

-        zorgde ik voor hulp bij de dingen waar ik minder goed in was

-        onderhandelde ik: over tarieven, deadlines, inhoud en meer

-        probeerde ik verschillende netwerken uit tot ik er enkele vond waar ik me thuis voelde

-        zocht ik een intervisiepartner die me kon wijzen op mijn blinde vlekken

-        creëerde ik voor ieder jaar een studiepotje, zodat ik cursussen en opleidingen kon volgen

-        spaarde ik voor mijn pensioen en eventuele ‘rampen’

-        las ik boeken over en sprak ik met anderen over ontwikkelingen in mijn vakgebied en in het zelfstandigenbestaan

-        doorliep ik verschillende stadia: zoeken naar een richting die bij me past, onstuimig groeien, me vervelen, de lat hoger leggen, afscheid nemen van oude wensen en ideeën die niet langer pasten bij wie ik was, zoeken naar samenwerkingsmogelijkheden …

… en al deze dingen gelden nog steeds.

Ik coach expres geen teams, of CEO’s. Ik coach zelfstandigen, want daar ben ik er zelf één van. Van een hoop zaken heb ik geen flauw benul. Maar in werken voor jezelf heb ik beslist levenservaring.

geplaatst: 17-03-2008 @ 09.18

reacties: reageer als eerste

delen: