RSS
@ZinVol
Feedburner
Jezelf promoten zonder je ziel te verkopen. Tips, coaching en persoonlijke ervaringen over het werken voor jezelf.
Thuis • Blog • Diensten • Netwerk • Nieuwsbrief • Contact
Is dit voor jou de goeie branche of onderneming?
in: , tags: acquisitie competitie gastblog groei innovatie
Gastblogger C.J. Hayden is de auteur van Get Clients Now! ™. Duizenden ondernemers en zelfstandigen hebben dit simpele acquisitie- en marketingprogramma gevolgd om hun inkomen te verdubbelen.
Begin je aan een nieuw product, een nieuwe dienst of een nieuwe onderneming? Je nieuwe concept evalueren is een van de minst opwindende aspecten dat eraan vooraf gaat. Wanneer je enthousiast bent over een nieuw idee, heb je misschien helemaal geen zin de tijd te nemen je idee kritisch tegen het licht te houden. Je nieuwe zakelijke idee kan kwetsbaar lijken, alsof ze in stukken uiteen zal vallen als je er onvoorzichtig mee om gaat. Je voelt er daarom weinig voor, je idee voor te leggen aan anderen om te horen wat zij ervan vinden, of om te onderzoeken of er wel een markt voor je idee is.
Te veel ondernemers evalueren hun idee niet. Maar doe je geen onderzoek naar wat je idee in de praktijk aan verdiensten kan opleveren, dan kan je een financieel fiasco te wachten staan, als je idee niet verkoopt. Al even belangrijk is het, te bekijken wat je nieuwe idee van jou persoonlijk vraagt. Wat nodig is voor je onderneming, kan conflicteren met je levensstijl, je waarden, de relaties die je hebt, enzovoorts.
Om te bepalen of je nieuwe richting eigenlijk wel wat voor je is, of die wel bij je past, is het dus slimmer deze te evalueren. Ben je al bezig met je nieuwe richting? Ook dan kun je alsnog kritisch bekijken of je wel op het goede spoor zit. Enkele vragen om over na te denken:
1. Is er een markt voor jouw product of dienst?
Vallen er genoeg mensen of organisaties in je doelgroep? Ken je hun behoeften goed genoeg? Kunnen zij het tarief betalen, dat jij zult moeten vragen om van je werk te kunnen leven? Weet je hoe je jouw doelgroep bereikt?
2. En wil jij die markt dan ook bedienen?
Houd je van de mensen uit de doelgroep die je gekozen hebt? Trek jij je hun problemen en hun doelen aan? Zul je het heerlijk vinden veel tijd met hen door te brengen, om jouw product of werk aan de man te brengen, en vervolgens om hen dat product of werk te leveren?
3. Doe jij de dingen beter – of anders – dan de competitie?
Wie zijn je concurrenten? Wat zijn hun sterktes en zwaktes? Hoe zorg jij ervoor dat je een hogere kwaliteit levert dan de rest, of dat je makkelijker bent om mee samen te werken, of dat je op een unieke manier anders bent? Hoe ga je jouw voordeel op de competitie vervolgens communiceren?
4. Ga je genoeg verdienen met je idee?
Wat is je verwachte inkomen, de aankomende drie jaren? Welke kosten heb je begroot? Hoeveel inkomstenbelasting zul je moeten betalen? Is de winst die je zult verdienen, al het werk waard dat je erin gaat stoppen?
5. Kun je rondkomen tot je winst maakt?
Wat kost je idee, je start-up, voor je begint? Hoeveel geld heb je beschikbaar? Kun je meer geld krijgen om de boel te financieren? Vanaf wanneer bereik je het break-evenpunt? Vanaf wanneer ga je verdienen? Heb je genoeg geld om van te leven, tot je dat moment bereikt?
6. Heb je voldoende tijd beschikbaar om in je concept te steken?
Hoeveel tijd heb je nodig om ieder van je producten te creëren, en/of iedere klant te helpen? Hoeveel tijd zal je marketing (en management) in beslag nemen? Ben je in staat ondertussen genoeg te verdienen, terwijl je tijd vrijmaakt voor je nieuwe concept?
7. Heb je de vaardigheden in huis om je concept te doen slagen?
Beschik je over alle benodigde vaardigheden om je product te maken of je dienst te verlenen? Weet je ook hoe je jouw marketing en acquisitie moet inzetten? Kun je overweg met het geld, de technologie en de mensen die erbij betrokken zijn? Als het je aan expertise ontbreekt, kun je je dan andermans expertise veroorloven?
8. Benut jouw werk jouw talenten en wekt het werk je aandacht of interesse?
Hoe ziet een normale werkdag eruit, als je dit werk gaat doen? Is dat het soort dag dat je steeds opnieuw zou willen beleven? Benut dit werk jouw unieke talenten? Als je op een dag ervoor kiest weer op te houden met dit werk, hoe pak je dat dan aan? (Je exit strategie?)
9. Past je werk bij je levensstijl?
Wat zullen je werkuren zijn? Op welke plek of in welke omgeving zul je meestal je tijd doorbrengen? Moet je reizen voor je werk? Welk effect zal je werk hebben op je relatie met je partner, en je kinderen, op je geestelijke en fysieke gezondheid, op je vrije tijd en op je mogelijkheden om te groeien als mens?
10. Ondersteunt je concept je waarden en past het bij je doelen?
Welke waarden zijn het belangrijkst voor je? Ondersteunt je werk deze? Zijn er ook waarden die conflicteren met het werk dat je wilt doen? Heb je persoonlijke doelen voor jezelf bedacht voor het komende jaar/de komende vijf jaren? Zal dit werk je helpen deze doelen te bereiken?
Als je merkt dat sommige van je antwoorden op deze vragen nogal ontmoedigend zijn: wees blij dat je ze vooraf hebt gesteld. Je antwoorden kunnen je helpen je concept zo aan te passen dat dit beter overeenkomt met de wensen van de markt, je eigen talenten, en dat wat jou vervulling brengt.
Ben je al bezig? Er is misschien nog tijd een concept te redden dat niet bij je past. Misschien is het nodig een andere markt te vinden, te ontdekken wat de markt nog méér wil dan wat je biedt, je prijzen, verpakking, of positionering te veranderen, iemand te vinden die met je wil samenwerken, hulp in te huren, of andere veranderingen door te voeren.
Onthoud voor jezelf dat je onderneming je zou moeten voorzien van werk dat je dagelijks leuk vindt om te doen. Je moet je werk niet alleen maar als middel zien. Voor de meeste zelfstandigen geldt dat hun werk meer van de uren beslaat die je wakker bent dan welke andere activiteit ook. Als je merkt dat je te hard werkt en daar te weinig voldoening uit haalt, dan is het waarschijnlijk tijd je richting te heroverwegen.
Meer tips van C.J.? Bij een abonnement op de nieuwsbrief krijg je het e-book "Five Secrets to Finding All the Clients You'll Ever Need".
Ontken jij waar je nu staat als zelfstandige?
in: , tags: balans coaching groei motivatie persoonlijke-ervaringen
Regelmatig voel ik mij verloren.
Niet in mijn privéleven. In mijn privéleven voel ik me kiplekker. Ik houd van heel veel mensen en heel veel mensen houden van mij. Daar ben ik dagelijks van onder de indruk trouwens. Voornamelijk omdat het me nu voor m’n gevoel zo gemakkelijk afgaat. Vroeger niet, vroeger kon ik niet wijs worden uit de verschillende manieren waarop mensen van je kunnen houden. Ik ging eerst een tijd de kat uit de boom kijken en als ik dacht: ‘goed volk’ dan gaf ik gewoon de hele Miranda, zeg maar, en was dan diep verward als mensen maar een klein stukje leken te willen ontvangen.
Tot op een dag een goede vriend mij iets uitlegde over vriendschappen. Hij zei: ‘Sommige mensen zijn een supermarkt, met hen kun je zowel uren bomen over het leven, als je werk uitgebreid analyseren, een film kijken, op vakantie gaan en mee lachen in de kroeg. En sommige andere mensen zijn alleen bakker: daar kun je heel erg leuk films mee kijken. Punt.’ Sommige mensen veranderen later nog van bakkers in supermarkten, sommige supermarkten verwateren tot bakker. Fact of life.
Maar het punt is ... het punt is, begreep ik hieruit, dat het deel waarop je elkaar vindt, het deel dat jou met de ander verbindt, bijvoorbeeld liefde voor films, al één geheel vormt. Het is niet zo dat dit deel tekort komt, dat je het moet opvullen met méér want anders heeft de vriendschap geen waarde: nee, het is. Begrijp je wat ik bedoel? Ik hoefde dus niet langer naar een bepaald ‘niveau’ te streven, dat regelde zichzelf wel, en zo werd het gemakkelijker van mensen te houden.
In mijn werk heb ik deze les nog lang niet geleerd. In mijn werk voel ik dat nog lang niet zo: dat mijn werk en mijn verbinding ermee al een geheel an sich is. En dat het zich – als geheel – verder ontwikkelt in allerlei richtingen. Nee, nee, in mijn werk verlang ik immer naar een bepaald niveau. Ik kom steevast tekort. Altijd nog hoger moet het, nog beter, nog duidelijker vooral. Als ik maar hard genoeg werk, en als ik maar diep genoeg nadenk, en als ik maar vreselijk veel feedback vraag aan iedereen, en als ik maar meer en meer kennis en ervaring en dergelijke op doe ... dan bereik ik dat ultieme niveau misschien nog wel eens, waar ik mij lichtjaren ver verwijderd van voel.
Ik ontken daarmee min of meer waar ik nu sta. Met als bedroevend resultaat dat ik mij regelmatig verloren voel. Want ja hallo, als ik niet ‘hier’ sta, waar sta ik dan wel?
Zijn er lezers die zich hierin herkennen? Of beter: herkenDen? Ik hoop van wel. Want dan kan ik het eens andersom doen op dit blog met tips voor zelfstandigen: dan deel ik eens geen tips uit, maar vraag ik jou om tips!
Miranda Apeldoorn (ZinVol) coacht zelfstandigen en freelancers.
Zet je flexibiliteit in als freelancer
in: , tags: balans coaching groei
Gastblogger Roeland Schweitzer is kunstenaar, trainer en schrijver. Hij benoemt tien flexibiliteitsfactoren waarvan hij denkt dat je die als freelancer goed kunt gebruiken.
Niet om in te zetten voor je klanten, maar voor jezelf.
De kracht van jou als freelancer of zzp’er is je flexibiliteit. Hier kun je héél veel in ontwikkelen en hier kom je uiteindelijk ook het verst mee. Je maakt meer kans op succes als je optimaal flexibel bent.
Dat is iets wat in je hoofd zit, zo flexibel mogelijk zijn. In je uitgaven, in je inkomsten, in wat je doet, in de eisen die je op enig moment stelt. Natuurlijk moet je idealen hebben, maar soms moet je die om pragmatische redenen even en enigszins terzijde schuiven, overigens zonder ze uit het oog te verliezen. Zonder idealen ga je al snel dood, kan ik je vertellen.
Flexfactor 1: rustig 180 graden van koers veranderen als dat beter lijkt.
Ik ben opgeleid als kunstenaar en journalist, maar heb tot nu toe nooit van mijn kunstwerken kunnen leven. Dat wilde ik oorspronkelijk wel. Tot de armoede dramatisch werd, voor mijn vrouw en voor onze kinderen die hier niet om hadden gevraagd. Tijd om het roer radicaal om te gooien. We begonnen een reclamebureau met de ambitie nu eindelijk brood, liefst met boter, te verdienen. Gewoon een bord met onze bedrijfsnaam op de muur geschroefd en wat brieven rondgestuurd. Al de eerste dag belde er een klant.
Flexfactor 2: gooi je vooroordelen overboord.
Echt flexgedrag was nog even moeilijk want ik wilde vrije kunst maken en zag bedrijven nog als milieuvervuilend, mensonvriendelijk, kapitalistisch geboefte. Toen we een paar maanden later opeens iets leuks bedachten voor de Nederlandse Spoorwegen waren ze daar nog blij mee ook. En opeens had ik ontdekt dat er bedrijven zijn die leuke, mooie, inspirerende dingen zoeken voor hun communicatie. Je voorstel moet je wel op de juiste plek neerleggen, op het juiste moment, maar dan is het soms opeens bingo.
Flexfactor 3: veel proberen op een natuurlijke, leuke, speelse manier en je niet laten kisten door een afwijzing.
Misschien was je idee goed, maar het moment verkeerd, of de plek, je contactpersoon, je presentatie. Bij ons thuis ging het nog steeds niet allemaal van een leien dakje en toen ik weer even geen werk had, was ik onredelijk wanhopig. Een directeur die ik wilde spreken kreeg ik maar niet te pakken, terwijl ik ideeën had voor zijn communicatie. Ik durfde hem al niet meer te bellen. Toen bedacht ik dat hij gewoon met zijn auto naar zijn werk gaat en weer vertrekt. Ik op mijn fiets op de juiste tijd langs dat bedrijf en, geloof het of niet, de directeur rijdt net naar buiten, ziet me, draait zijn raampje open en zegt: ‘Ha Roeland, dat treft, ik heb je net nodig.’
Dat brengt me meteen bij flexfactor 4: schep voortdurend juiste momenten, juiste plaatsen, enzovoorts.
Flexfactor 5: maak een flexibele financiële planning. Hoeveel geld heb je nodig? Maak een plan, kijk naar wat je vorig jaar hebt uitgegeven en verdiend. Hoe ga je dit het komend jaar doen, wat betekent dit per maand? Dat is het plan. Bewaak het bedrag vervolgens per maand en pas het van moment tot moment aan, zodat je altijd een kloppend verhaal voor je neus hebt. Dat geeft rust.
Flexfactor 6: limiteer je uitgaven tot het minimum.
Des te minder je nodig hebt, des te gemakkelijker gaat het freelancen lukken. Vergeet je ijdelheid, je haast en je hebzucht. Deze zaken leveren niets op, integendeel ze kosten alles.
Er gaat niets boven* een fietsvakantie naar een tentje op Schiermonnikoog. *Geleende slagzin.
Flexfactor 7: los al je verslavingen op. Word onafhankelijk. Lichamelijk: tabak, drugs, seks. Geestelijk: macht, roem, succes. Voor mij was dat een weg om te gaan en is het nog, maar het helpt enorm.
Flexfactor 8: werk zo veel mogelijk samen. Gewoon iemand vragen: zullen we het samen doen, zullen we het samen maken? Intentie, daar gaat het om. Als die er is, dan komt de oplossing!
Flexfactor 9: blijf leren. Geen werk? Tijd om te leren. Vrijwel alle trainingen en opleidingen hebben regelingen voor mensen met te weinig geld. Vraag daarnaar. In de loop van je werkende leven mag je misschien wel drie keer meegroeien, je ontwikkelen naar een totaal andere activiteit dan je oorspronkelijk als broodwinning had.
Ik verdiende geld als vrachtwagenchauffeur, freelance journalist, tekstschrijver voor bedrijven en overheden, communicatiemanager, schrijver en nu trainer, waarbij ik op mijn oude dag ook nog eens de prachtige weg van stemexpressie ontdek. Het was altijd spannend.
Flexfactor 10: zie in alles de mogelijkheden. Mijn modem was een poosje stuk. Knap lastig, dacht ik eerst, maar het was geweldig. Ik schuimde door mijn woonplaats Amerongen, op zoek naar kennissen met een computer, of ik even mocht webmailen, ftp-en of googelen. Zo kwam ik weer echt in contact met mensen.
En tot slot: er is ook nog een anti-flexfactor. Iets waar je niet flexibel in moet zijn: laat je zo min mogelijk afleiden. En ontwikkel dan je eigen specialiteit, linksom, rechtsom, steeds meer hoe jij het wilt, steeds beter.
Geld verdienen met wat je leuk vindt
in: , tags: gastblog groei motivatie
Gastblogger Femke Dekker is jeugdboekenschrijver:
Indachtig Miranda's focus als coach, dacht ik vorige week bij mezelf: ja, ik moet ook gewoon zorgen dat ik mijn geld verdien met de dingen die ik leuk vind!
Dus wat deed ik? Ik maakte een lijst met dingen die ik leuk vind. Boeken schrijven bovenaan, uiteraard, daarna communicatieprojecten verzorgen, gevolgd door redactiewerk voor bedrijven.
Wat gebeurde er? Hetgeen bovenaan stond, verwierp ik meteen. Want met boeken schrijven verdien je geen droog brood, tenzij je J.K Rowling, Francine Oomen of Carry Slee heet.
Vorig jaar heb ik al eens geprobeerd aan voorleesvoorstellingen te komen, maar alle uren gestoken in het opsnorren van e-mailadressen, het opstellen van een aansprekende mailing en die tig keer versturen, leverden helemaal niets op.
Dus ging ik het tweede punt verder uitwerken: communicatieprojecten. Een rij maken met mijn kansen, mogelijkheden en problemen. Veel problemen, want geen netwerk en geen tijd om er een te creëren. Ik legde de lijst opzij en ging de volgende dag weer naar mijn betaalde baan.
Totdat ik, een aantal dagen later, opeens dacht: maar wacht eens. Het ging toch om geld verdienen met wat je het leukst vindt? Dat is dan toch boeken schrijven? Oké, ik heet geen Rowling, Oomen of Slee, maar ik kan er wellicht voor zorgen dat iemand die over vijf jaar deze zelfde gedachten heeft, denkt: Maar ik heet geen Femke Dekker ...
Als ik naar de afgelopen jaren kijk, dan gaat het steeds beter. Ik heb vijftien boeken gepubliceerd die steeds meer lezers weten te vinden. Kinderen houden hun boekbesprekingen over mijn boeken. Als ik een boekhandelaar spreek, dan kent die meestal in ieder geval een van mijn titels. Ik kom vaker op gelegenheden waar schrijvers en uitgevers elkaar ontmoeten en word ook voor die gelegenheden uitgenodigd. En: er is een uitgever die zit te wachten tot ik het manuscript af heb waar ik momenteel aan werk.
Om als schrijver succesvol te worden, staat een termijn van 5 tot 10 jaar. Ik heb er nu zes en het lijkt te kloppen. Dus? Ik ga zorgen dat ik mijn geld verdien met het schrijven van boeken (en eventueel bijkomende zaken als voorlezen en schrijvers-in-spe te helpen met hun verhalen). Het boek waar ik nu aan werk, wordt een enorm succes. Eind 2010 ligt het in de winkel, voor 2011 heeft het al een herdruk beleefd. En in de tussentijd schrijf ik mijn volgende succesvolle roman!
Hoe ik mijn schrijfblokkade overwon
in: , tags: balans gastblog groei persoonlijke-ervaringen
Gastblogger Brigit Kooijman is freelance journalist,
met onderwijs als specialisatie.
Ik ben geen gevoelsmens. Niet dat ik ze niet ken, gevoelens van liefde, blijheid, ergernis, angst. Jawel hoor, het hele scala. Zelfs dicht ik mezelf een op intuïtie gebaseerde mensenkennis toe, die me bij het interviewen zeer van pas komt. Maar als het erop aankomt, vertrouw ik meestal toch vooral op mijn verstand. Bij het nemen van een belangrijke – of minder belangrijke – beslissing, streep ik rationeel de voor- en nadelen af, en laat mijn onderbuik voor wat hij is. Daarom was het voor mij een aparte ervaring in het schrijven een sprong voorwaarts te maken juist door minder met mijn hoofd te werken.
Schrijven is iets wat ik altijd heb gewild. Als kind zag ik mijn toekomst in romans en gedichten, later nam ik genoegen met het nederige vak van vertaler, totdat ik uiteindelijk journalist ben geworden, het mooiste beroep van de wereld. Dat zeg ik nu heel stoer, maar de afgelopen tijd heb ik geregeld gedacht dat ik maar beter iets totaal anders kon gaan doen. Ik had geen idee wat, overigens, en in mijn hart wilde ik ook helemaal niets anders. Maar feit was dat het schrijven steeds moeizamer en trager ging. Het leek soms wel of ik met twee loden kogels aan iedere arm en een prop watten in mijn hoofd achter het toetsenbord zat.
Verder ging het lekker. Opdrachten binnenhalen kostte me geen enkele moeite. De ene na de andere opdrachtgever, ook nieuwe, wist ik te porren voor mijn ideeën. Het voorbereidende proces van informatie verzamelen, interviewen enzovoorts: geen punt. Totdat ik moest gaan schrijven. In plaats daarvan ging ik gewoon lekker bellen met weer een potentiële nieuwe opdrachtgever, hup, nog een klus erbij. Uiteindelijk zette ik me altijd wel tot het schrijven - aan deadlines missen heb ik een hekel – en het resultaat viel ook meestal wel goed uit, maar het was altijd weer ploeteren, zweten, en vooral die moordende onzekerheid: ik kan het niet. IK KAN HET GEWOON NIET!
Terwijl ik het wel degelijk kon. Ik had vijftien jaar ervaring, schreef voor landelijke kranten en andere prestigieuze media, was nog niet zo lang geleden (eindelijk) begonnen met het ontwikkelen van een aantal specialismen, ook daarvan plukte ik de vruchten. Dat zag ik heus wel, en eigenlijk snapte ik ook niet zo goed wat er loos was met mij. Het begon me te dagen toen ik tijdens een empowerment-dag voor media-freelancers iemand hoorde zeggen: 'Wij zzp-ers hebben voortdurend verschillende petten op. De ene keer zijn we eindredacteur, dan personeelsmanager, dan weer administrateur of aquisiteur.'
Ineens besefte ik: daar zit mijn probleem. Ik kan niet goed omschakelen naar de rol van auteur. Ik besefte dat ik überhaupt moeite heb met 'schakelen'. Liefst houd ik zo lang mogelijk dezelfde pet op. Een andere aanwezige daar op de empowerment-dag gaf me het adres van haar psychiater. 'Duur, maar goed,' zei ze erbij.
Het leek me wel wat, een psychiater, maar ik vond dat ik toch eerst zelf moest proberen een oplossing te verzinnen voor mijn probleem, nu ik wist waar het ‘m in zat. Dat is ten slotte gelukt, door een aantal trucs. (Zo noem ik ze maar.)
Om te beginnen heb ik mezelf ingeprent dat al het werk wat ik doe - acquisitie, research, interviews etc – in dienst moet staan van het eindproduct, het uiteindelijke verhaal. Het zal sommigen als een open deur voorkomen, en dat is het waarschijnlijk ook. Maar hoe moeizamer het schrijven ging, hoe meer ik al die afzonderlijke handelingen – steeds met een andere pet op - als een doel op zichzelf was gaan zien. Ik focus nu van begin af aan, in elke fase van het werkproces, op het eindproduct. Ik vorm mezelf een duidelijk beeld van hoe dat verhaal eruit moet zien. Dat maakt de stap om over te gaan tot het schrijven zelf veel gemakkelijker en soepeler. En ook als ik even vast zit tijdens het schrijven, ga ik met mijn gedachten terug naar dat beeld.
'Vertrouw ook eens wat meer op wat er allemaal al in je hoofd zit,' deed mijn echtgenoot een duit in het zakje. En verdomd, ook dat werkte. Het was een van de oorzaken van mijn traagheid: alles telkens opnieuw willen doordenken, navragen en dubbel checken terwijl ik dat al ruimschoots gedaan had. Het was even diep ademhalen, maar nadat mijn eerste niet-driedubbeldoodgecheckte verhaal enthousiast ontvangen was door de opdrachtgever, was ik 'door'. Ik durf veel meer te vertrouwen op mijn kennis en ervaring.
Voor dat vertrouwen heb je je onderbuik nodig, en moet je je verstand soms een beetje op non-actief zetten. Ik vond het in het begin heel eng. Intussen heb ik er met verschillende mensen over gepraat, en het wordt me steeds duidelijker dat bij creatieve processen de onderbuik, het gevoel, net zo nodig is als het verstand. Een vriendin die dichter is, vertelde dat ze nooit last heeft van angst voor het witte papier omdat het schrijven als het ware buiten haar om gaat, via een 'achterboordcomputer' in haar hoofd. Ze vertrouwt er altijd op dat die zijn werk goed doet. Maar, let wel: dat vertrouwen heeft ze in de loop van de jaren getraind.
Om dit verhaal nog een beetje zweveriger te maken: meditatie werkt ook. Ik gebruik het als hulpmiddel zowel bij het focussen-op-het-eindproduct als bij het vertrouwen-op-mezelf. Meditatie is in mijn geval een groot woord, het komt erop neer dat ik telkens even ga liggen en ontspannen als ik even niet meer weet hoe ik verder moet. Soms duurt het een minuut, soms een half uur, maar op zeker moment komt de juiste gedachte vanzelf weer. Ik zit dus nooit meer piekerend, laat staan zwoegend achter mijn beeldscherm.
Mijn schrijftempo is verdubbeld (ik verdien dus meer!), maar het allerbelangrijkste: ik heb weer lol in het schrijven. Met dank aan de collega’s van Deining, vrienden en familie, en Hans Kunnemans boek: Vind je bron, Meditatief luisteren als sleutel voor creativiteit en inspiratie.