Focus + Marketing

Hoort bij zzp: afwijzingen incasseren

door: Miranda Apeldoorn

tags:  groei  motivatie 

Er is een boek dat heet: ‘Ja maar, wat als alles lukt?’. Ik heb het nooit gelezen, maar ik zou graag meemaken wat de titel impliceert. Oh, oh, oh wat zou ik dat graag meemaken. De afgelopen maanden voelde ik me meer Alice in Wonderland. Rondlopend in een wereld waar constant de spelregels werden veranderd, zonder dat ik de nieuwsbrief erover ontving.

Ook dit is het leven van een zzp’er: dat je afwijzingen incasseert. Dat het je gebeurt, dat interessante afspraken die je met iemand maakt worden verzet. En nog eens worden verzet. En ten slotte worden afgeblazen. Dat je moet constateren dat de leuke acties die je bedenkt om jezelf en je werk te presenteren niet zo goed worden ontvangen als je had gehoopt. En dat klanten niet over elkaar heen vallen om maar als eerste door jou geholpen te worden.

Ik weet dat dit het leven van een zzp’er kan zijn. Been there, done that, bought the T-shirt. Uiteindelijk kwam het allemaal goed. Opdrachten stroomden weer binnen, afspraken gingen weer door, mensen vonden hun weg naar mijn kantoor. Nu maak ik dat leven-met-nee weer mee. En vraag ik me af, terwijl ik mijn nagels in mijn handpalmen begraaf, wat deed ik die vorige keren dan waardoor alles weer goed kwam? Wat deed ik, wat deed ik, WAT DEED IK?

Eigenlijk is het niet helemaal waar wat ik schrijf. Het is meer leven met nee/ja. Ik heb mooi, goedbetaald werk zat. Zelfs mijn blog bijhouden lijdt eronder. Maar nieuwe plannen die ik een jaar geleden al maakte, komen maar niet tot wasdom. Hoe meer ik onderneem, hoe minder er gebeurt, lijkt het wel. Grr.

Langdurige teleurstelling en frustratie zijn niet gezond voor een mens. Je wordt er niet echt een leuke vrouw van zeg maar. Ik ben op het punt beland waarop alles wat ik zeg snibbig klinkt. Om ervoor te zorgen dat ik straks nog vrienden over heb, trek ik me terug, sluit me op in mijn kantoor. Met de muziek aan, want van muziek word ik blij.

Terwijl ik driftig een artikel typ, bedenk ik hoe ontzettend onhandig het zou zijn als op dit moment al mijn acties vrucht zouden afwerpen. Als ook alle nee een ja werd. Ik heb geen tijd voor alles tegelijk. Ik zou nota bene anderen een leven-met-nee moeten verkopen! ‘Ja maar,’ denk ik glimlachend bij mezelf, ‘wat als alles lukt? Oh, oh, oh dat wil ik toch niet meemaken …’

Miranda Apeldoorn is coach voor zzp'ers & journalist gespecialiseerd in de arbeidsmarkt. Ze deelt persoonlijke ervaringen over zzp'en.

geplaatst: 03-11-2008 @ 23.27

reacties: 4

delen:

Onderneem actie als iets niet doorgaat

door: Femke Dekker

tags:  acquisitie  gastblog  motivatie 

Gastblogger Femke Dekker schrijft fantasy voor de jeugd
en geeft workshops over zelf je fantasywereld scheppen:

De laatste tijd heb ik niet het idee dat ik bruis van de energie en inspiratie - integendeel. Toch heb ik deze week al twee keer een minder positieve ervaring om weten te zetten naar iets positiefs. 

De eerste minder positieve ervaring was een typisch geval van Jammer. Voor de komende boekenmarkt van de plaatselijke basisschool, was het leuk geweest als ik mijn allernieuwste boek alvast kon verkopen. Maar wat bleek? Dat boek zal pas een week na die boekenmarkt gedrukt zijn en nog weer een week later zal het in de winkels liggen. Jammer, dus. Maar niet getreurd, want er kan wat geregeld worden met bestelformulieren. Dan kunnen de kinderen wel alvast het boek bestellen, maar, dacht ik verder, dan hebben ze geen gesigneerd exemplaar. Alweer jammer. Op de een of andere manier gingen mijn gedachten echter verder en kwam ik van jammer uit op iets heel leuks: die kinderen die mijn nieuwste boek bestellen, kunnen dat later ophalen in de winkel. Als ze dat nu doen op een dag dat ik in die winkel aanwezig ben om hun exemplaren te signeren ... Ja, en dat was nog niet alles! Als ik daar dan toch ben, dan kan ik net zo goed een stuk voorlezen, mijn boek presenteren dus! Publiek heb ik al, want dat zijn die kinderen die die boeken besteld hebben. Nog een persbericht de deur uit om wat meer publiek te trekken, en voilá!

De tweede teleurstellende ervaring was er een in de categorie: Ja, natuurlijk ... zucht ... Namelijk een reactie die ik al zo vaak heb gekregen dat ik er inmiddels bijna immuun voor ben: je schrijft leuk, maar het past niet in ons fonds. Een uitgeversreactie dus. Ik heb bij mezelf al heel wat reacties gemerkt op dit soort uitspraken. Van flink balen en teleurgesteld zijn (de eerste paar keer) tot: waarom zeggen ze niet gewoon dat het slecht is? Dan kan ik mijn schrijverscarrière aan de wilgen hangen, ophouden met energie steken in dit soort dingen en iets anders gaan doen. Maar dat zeggen ze niet, want dat vinden ze niet: stuur vooral nog eens wat op! is vaak de toevoeging. Deze keer was mijn reactie: weet je wat, ik doe het zelf wel. (Heb ik al vele malen eerder gedacht en heb zelfs jaren geleden al een heel plan daartoe op papier gezet.) 

Met als gevolg dat ik op internet ging zoeken en via via een nieuwe uitgeverij ontdekte. Ik had toch niets meer te verliezen, dus ik pakte de telefoon en belde om te informeren wat voor fonds zij hebben. Zonder problemen kreeg ik zomaar de uitgever zelf aan de telefoon (die marketingtruc werkt echt, alleen was het niet eens mijn bedoeling en had ik wel erg veel geluk: vraag naar iemand anders, krijg te horen dat die er sinds deze week niet meer werkt, vraag naar de vervanger, waarnaar ze nog op zoek zijn, en krijg te horen: ‘Ik kan je ook de uitgever wel geven.’ En passant wordt ook nog verteld waar de gevraagde persoon naartoe is vertrokken, dus mocht ik ooit nog eens die uitgeverij willen bellen, dan heb ik meteen een naam.)

De uitgever klonk enthousiast, ik stelde wat vragen en ze kwam zelf met: stuur eens wat op, refereer aan dit gesprek en dan lees ik het. Ze zei nog net niet: dan spreken we een keer af, maar dat klonk er wel in door. 

Waar het aan ligt, ik weet het niet, en waar ik zoveel geluk aan verdiend heb, weet ik ook niet. Maar feit is dat het me gelukt is: persoonlijk contact met een uitgever die mijn schrijfsels gaat lezen. Het begin van een succesje? Misschien. In ieder geval heb ik weer hoop. Hoop dat het eindelijk eens gaat lukken. Hoop dat een uitgever zegt: ‘Je schrijft leuk. En je past precies in ons fonds.’!

Alle gastblogs van Femke.

geplaatst: 24-10-2008 @ 09.18

reacties: reageer als eerste

delen:

Ommezwaai van schrijver naar fotograaf

door: Esther van Berk

tags:  gastblog  groei  marketing  persoonlijke-ervaringen 

Gastblogger Esther van Berkwas tekstschrijver, maar gooide haar zelfstandigenbestaan om, en werd fotograaf. Hoe?

Tekstschrijver was ik van huis uit. Eerst in loondienst, daarna als zelfstandig ondernemer. (Tegenwoordig zeg ik liever ‘freelancer’, omdat ik steeds meer merk dat ik niet erg een ondernemersgeest heb - maar dat is een ander verhaal.) Tekstschrijver dus. Een jaar of wat geleden in dat vak gerold en het met veel plezier gedaan. Kijkjes in de keuken bij grote en minder grote bedrijven, onderwerpen uitdiepen waar je anders zelden mee te maken krijgt, en veel – en vooral heel verschillende – mensen ontmoeten. Dat vond ik heerlijk aan m’n vak. Alleen het schrijven zelf … Dat ging eigenlijk steeds meer tegen staan. Eerst was het nog een sport om de teksten mijn signatuur mee te geven. Kort, strak en heel helder een boodschap overbrengen. Maar hoe langer de teksten werden, hoe moeilijker die opgave werd. En hoe meer de lol er voor mij af ging. Bijscholen deed ik wel af en toe, maar niet uit vol enthousiasme. Tijdschriften over taal een aanverwante vakliteratuur bleven ongelezen.

Nu waren er een paar nare gebeurtenissen gepasseerd waardoor ik lang heb gedacht dat ik gewoon niet topfit was. Als ik nou eenmaal maar weer eens goed in mijn vel zou steken, dan zou ik mijn oude werkdiscipline wel weer terug krijgen, en dan kwam de lol ook wel weer, zo dacht ik. Mijn coach hielp me uit die droom. 'Als jij over je werk en je bedrijf praat, dan hoor ik voldoening over het krijgen van nieuwe opdrachten, het plezier dat je hebt in gesprekken met mensen. Maar niets over het schrijfproces en het eindresultaat. Dat wat je werk eigenlijk is, het schrijven van echt goede teksten, daar heb ik je nooit eens opgetogen over horen vertellen.' En dat was waar. We praatten door over wat me raakte, waar ik blij van werd.

Sinds enige tijd was ik fanatiek aan het fotograferen geslagen, en had ik me eigenlijk al snel ontwikkeld van het maken van ’kiekjes’ naar goede foto’s. Daar kreeg ik ook steeds meer reacties op van familie, vrienden en bekenden. 'Joh, jij maakt zulke mooie foto’s, daar moet je wat mee doen.' Makkelijker gezegd dan gedaan natuurlijk, vooral omdat het aan zelfvertrouwen ontbrak. Er zijn al zo onnoemelijk veel fotografen, wat zou ik dan nog kunnen toevoegen? Wie zou mij dan nodig hebben en opdrachten geven? En juist fotografen klagen de laatste jaren enorm over de ‘vervuiling van de markt’ door welwillende – en goed fotograferende – amateurs die voor een schijntje doen waar een professionele fotograaf veel meer voor moet vragen wil hij ’t hoofd boven water kunnen houden. En mijn grootste bezwaar: ik heb helemaal geen opleiding. Mijn coach was hier helder over: laat de markt het maar bepalen. Als mensen of bedrijven geld willen betalen voor je foto’s, zijn ze goed genoeg en is er een markt voor. De volgende vraag was: hoe benader je die markt?

Ik ben klein begonnen. Heb mijn zakelijke relaties voor de kerstdagen fotokaarten gestuurd die per bedrijf toegespitst waren op hun bedrijfsactiviteit. Daar kreeg ik leuke reacties op, en het leidde zelfs tot m’n eerste foto-opdracht; productfoto’s voor een bedrijfsbrochure. Ook foto’s die ik als cadeau gaf aan een communicatiemanager die van werkgever veranderde leverden een (grote!) opdracht op. En zo ging het balletje rollen. Groot voordeel was dat ik als fotograaf dezelfde markt wilde bedienen die ik ook als tekstschrijver had. Geen consumenten maar bedrijven en organisaties. Die markt ken ik, ik voel me er goed bij en ik weet wat er verlangd wordt en hoe het ongeveer werkt. Gesprekken met vakgenoten hielpen bij een heleboel praktische zaken (reken ik een uurtarief of een tarief per foto, hoe regelen fotografen het hergebruik, hoe ziet een goede workflow eruit zodat ik veel efficiënter kan werken). Direct aansluiten bij een branchevereniging hielp ook enorm. Via gerichte cursussen en workshops kan ik mijn vakkennis vergroten, ik leer veel van hoe andere fotografen werken en hun zaken aanpakken, en er is een eerste opdracht voortgekomen uit contact met een collegafotograaf.

Inmiddels schrijf ik geen teksten meer. Dit voorjaar besloot ik om uitsluitend fotografie-opdrachten aan te nemen, en mijn agenda loopt langzamerhand vol. Elke keer als ik een gesprek heb met mijn coach kom ik met opgetogen verhalen over hoe geweldig het is om betaald te worden voor dat wat je ’t liefste doet. Langzamerhand nemen de twijfels af over de behoefte van de markt en mijn kunnen als fotograaf. Ik ben dolblij met mijn overstap. Mijn coach ook. 'Jouw mooiste foto hangt bij mij,' zei ze laatst. Een treinstation in de ochtendnevel, oranje gekleurd door de opkomende zon. Een symbolisch cadeau, omdat zij me op het goede spoor zette.

geplaatst: 23-10-2008 @ 09.32

reacties: 1

delen:

Coach voor ervaringsdeskundigen

door: Miranda Apeldoorn

tags:  coaching  groei  zelfstandige 

Op een feestje vraagt iemand me: ‘En wat doe jij?’ Ik antwoord dat ik coach voor zelfstandigen ben. ‘Ah! Je coacht dus startende ondernemers?’

Dat gesprek vond ergens begin dit jaar plaats. Tijdens dat feestje hoorde ik deze vertaling voor het eerst maar daarna doorstond ik nog vele déjà vu’s. Mensen veranderen ‘coach voor zelfstandigen’ in hun hoofd tot ‘coach voor starters’. Opvallend. Waarom gebeurt dit automatisch, vroeg ik me af.

Wanneer schakel je een coach in? De relatiecoach, de voedingscoach, de sportcoach, de sekscoach: zij worden gebeld op het moment dat de gecoachte ergens zelf niet meer uitkomt. De gecoachte is maanden, misschien wel jaren bezig geweest met een bepaalde vraag, een probleem of een vaardigheid. Een crisis in een huwelijk. Afvallen. Tot Olympisch niveau stijgen. De boel een beetje leuk houden in bed. Allerlei tips, middelen en adviezen heeft de gecoachte al geprobeerd, maar niks lijkt afdoende te werken.

Dan komt de coach in beeld. Deze helpt de gecoachte, die zichzelf inmiddels ervaringsdeskundige mag noemen van zijn vraag of probleem, met een aantal zaken.

Ten eerste creëert de coach enige afstand. De gecoachte heeft zich zolang blind gestaard op zijn vraag dat het is als dicht tegen een ruit aanstaan. De wasem van je eigen adem beneemt je al het zicht. De coach helpt je de ruit te poetsen.

Door het nieuwe uitzicht dat je plots hebt ontdekt als gecoachte, vinden er verschuivingen en veranderingen plaats. Binnen in jezelf, en daardoor ook daarbuiten, in je omgeving. Dat kan beangstigend of vermoeiend zijn: de oude situatie was tenminste bekend en om die reden ‘veilig’. Juist in deze periode kan een coach veel voor je betekenen: die staat je bij terwijl je probeert de verschuivingen van binnen een plek te geven, en tegelijk nieuwe gewoonten probeert vol te houden. Kwam je bijvoorbeeld bij de relatiecoach om de crisis in je huwelijk aan te pakken, dan zal je blik op je partner veranderen. Wil je daardoor of daarna nader tot elkaar komen als partners, dan zal je meer moeten doen dan constateren dat je kijk op de ander veranderd is. Je gaat anders met elkaar om, maakt bijvoorbeeld meer tijd voor elkaar.

Neem nu dan de startende ondernemer. Hij heeft besloten dat hij eigen baas wil zijn in díe branche of in dát beroep. De startende ondernemer is zodoende voornamelijk bezig met ontdekken. Hoe vind ik klanten? Hoe word ik bekend bij mijn doelgroep? Welke bedrijfsnaam kies ik? Hoe vul ik een VAR in? Waar ga ik netwerken?

Bij zulke vragen kan een coach als ik toch helpen? Ja, dat kan. Maar deze startende ondernemer is nog geen ervaringsdeskundige van zijn eigen vraag of probleem. Ik ben een van vele tips, middelen of adviezen waaruit deze startende ondernemer nog kan kiezen om bij zijn antwoord uit te komen. Hij kan in dit stadium ook een workshop bij me volgen over het vinden van klanten, in plaats van in een coachingstraject te stappen.

Neem nu dan een zelfstandige, een zzp-er. Iemand die al tien jaar onderneemt. In de eerste jaren liep alles redelijk vanzelf: klanten wisten haar te vinden. Zelf hoefde ze naar haar idee niet zoveel te doen aan acquisitie. De laatste twee jaren heeft deze zelfstandige echter een aantal klanten zien vertrekken. Ze heeft pogingen ondernomen aan nieuwe klussen te komen maar het ondernemen loopt niet langer vanzelf en ze zit soms dan ook een tijd lang zonder opdrachten.

Deze zelfstandige is inmiddels ervaringsdeskundige in het vinden van klanten. Ze kent de tips, middelen en adviezen waar mensen mee aankomen: ze zijn oud nieuws voor haar. Toch lukt het haar niet goed meer, klanten te vinden. Een persoonlijk coachingstraject zal haar nu meer groei opleveren, dan een zoveelste losse workshop.

Een nieuw feestje ergens in de nabije toekomst. Iemand vraagt me: ‘En wat doe jij?’ Ik antwoord dat ik coach voor zelfstandigen ben. ‘Ah! Je coacht dus ervaringsdeskundigen!’

© Miranda Apeldoorn (ZinVol) coacht zelfstandigen
die focus en meer klanten willen

Alle blogs van Miranda

geplaatst: 21-10-2008 @ 12.37

reacties: 2

delen:

Verhalen van succesvolle zzp-ers

door: Miranda Apeldoorn

tags:  groei  motivatie  zelfstandige 

Miranda Apeldoorn is coach & journalist. Ze deelt persoonlijke ervaringen over mens & werk, het thema waar haar eigen werk om draait.

"Verhalen van succesvolle zzp-ers over hoe ze ooit begonnen zijn, vervelen me nooit. Ik haal er altijd een goed advies gericht aan mijn  eigen adres uit. Vandaar ook die rubriek op mijn website: Zelfstandige van de Week. Maar zelfs met hun verhalen is mijn honger niet gestild. Dus bestelde ik de gratis Groeigids voor ondernemende mensen met de Amerikaans aandoende titel: Groter, beter, sneller.

Acht ondernemers komen uitgebreid aan het woord, waaronder de bedenker van het populaire buienradar.nl en netwerker Inez van Oord (nee, niet die van Happinez) die niet gehinderd door enig plan op papier een succesvol studentenuitzendbureau opzette. Dat alleen al is smullen: ondernemers die al dan niet per ongeluk alle wetten & regels van het ondernemen tarten, ergens alleen maar mee beginnen omdat het ze een goed idee lijkt, en daar dan nog een goedbelegde boterham uit weten te halen ook.

Het meest bijzondere verhaal is echter afkomstig van Richard Bottram. Aan zijn verhaal is niks per ongeluk. Na het overlijden van zijn vriendin wilde hij 365 dagen lang de klassieke marathonafstand van 42 km en 195 meter te lopen. Zijn manier om mensen erop te wijzen niet te sikkeneuren, want het leven is zo voorbij.

Nu denk je: wat heeft een jaar lang lopen te maken met ondernemen? Bottram goot zijn doel in een stichting, en haalde dat eerste loopjaar 240.000 euro omzet op, bedoeld voor kankerbestrijding. Geen kattenpis! Ondertussen bereidt hij zich grondig voor op de tweede fase van zijn stichting.

Op de vraag wat Bottrams ondernemersdroom is antwoordt hij: ‘Het overbrengen van inspiratie en creativiteit aan andere mensen door mijn ervaringen te delen.’ Ha, dat is ook mijn ondernemersdroom! De afgelopen twee jaar ben ik daar hard mee aan de slag gegaan en bedacht vol enthousiasme dingen als de Mogelijkhedenbox om aan mijn droom uiting te geven. Om mensen te inspireren, aan te zetten tot creativiteit. Mijn inspanningen bereiken echter hun doel niet echt. Aan sikkeneuren doe ik zelf ook weinig, maar af en toe word ik er wel een beetje mismoedig van. Dan begint het geloof in mijn eigen droom wat te rafelen aan de randen.

Dat Bottram wel in zijn doel slaagt op een creatieve manier, is dan weer inspirerend voor mij. Lees je zijn verhaal, dan merk je hoe gefocust hij is. Hij liep niet op een dag de deur uit, om vanzelf te zien waar hij uitkwam. Nee, aan zijn marathonjaar ging eerst nog weer een jaar voorbereiding vooraf. ‘Een planmatige aanpak leidt tot weloverwogen beslissingen,’ zegt-ie. Dat is het. Mijn eigen acties ontberen samenhang. Ik heb ze wel planmatig aangepakt, maar dan allemaal afzonderlijk. Tja, waar ligt dan mijn focus hè? Dank je wel Richard! Terug naar het tekenbord met mijn plannen."

geplaatst: 14-10-2008 @ 11.06

reacties: reageer als eerste

delen: