Focus + Marketing

Voorkom zelfstandigen zonder perspectief

door: Miranda Apeldoorn

tags:  gastblog  groei 

Gastblogger Walter Brand werkt als coach onder de naam Werken AAN je onderneming.
Hij schrijft waarom zzp'ers moeten veranderen in zmo'ers:

"Het leger zzp'ers blijft maar groeien. Recessie, crisis, het maakt niets uit: meer dan ooit voelen mensen dat nu het moment is de 'zekerheden' van een baan in te ruilen voor het spannende bestaan als ondernemer. Of liever gezegd als een vakman of vakvrouw die voor eigen rekening en risico zijn vak wil uitvoeren. Want reken maar dat het overgrote deel van de zzp'ers zijn of haar vak goed verstaat.
 
Maar wanneer je goed bent in je vak, betekent dat nog niet dat je goed bent in het neerzetten van een bedrijf waarin jij je vak kunt uitoefenen. Deze wijsheid komt van Michael Gerber, toch wel de nummer 1 goeroe voor het mkb, die eigenlijk nauwelijks bekend is in Nederland. Hij noemt deze misvatting de e-myth, ook wel de ondernemersmythe genoemd.
 
'Boeien,' zul je misschien wel denken als zzp'er. 'Ik ben helemaal niet van plan mensen in dienst te nemen. Ik wil voornamelijk mijn vak uitoefenen en heb helemaal geen zin andere mensen (die het toch niet zo goed snappen als ik) op sleeptouw te nemen.' En gelijk heb je: als je geen zin hebt het grootste deel van je tijd te steken in het opleiden, begeleiden, controleren en corrigeren van medewerkers, doe het dan ook niet.
 
Maar je hebt ook ongelijk. Dat je geen mensen in dienst hebt, wil niet zeggen dat je geen onderneming hebt. En die onderneming is meer dan die schoenendoos met bonnen die je met enige regelmaat bij je administrateur dumpt. Ook al is het meeste ervan niet tastbaar, je onderneming behelst je complete systeem van klanten werven, produceren en afrekenen. Het is je volledige verzameling aan IT-systemen, fysieke systemen en mentale systemen die het mogelijk maken dat jij je met je vak kunt bezighouden.
 
Ga eens na welke systemen je nu gebruikt die jou helpen beter je vak uit te voeren. Je e-mailprogramma is er een van, maar ga eens na welke andere systemen je hebt om binnengekomen post efficiënt te behandelen. De meeste zzp'ers hebben het systeem: ik maak het open en óf ik gooi het op een grote stapel, óf ik ga er onmiddellijk mee aan de slag (omdat ik het anders toch vergeet). De post op de grote stapel groeit en stukken raken uiteraard kwijt.
 
Dat is zeker een systeem te noemen. Een vrij waardeloos systeem dat op geen enkele manier je hoofd leeg maakt en waar je niet op kunt vertrouwen. Maar het is een systeem. En zo kun je ook naar het werven van klanten kijken. De meeste zzp'ers nemen klanten aan wanneer ze zich op dat moment toevallig aandienen. En vragen zich na een paar jaar hard werken af: waar ben ik nu eigenlijk goed in? Door alles aan te pakken dat enigszins in de buurt van je vak lijkt te liggen (of dat gewoon snel geld oplevert), ben je net als zoveel andere zzp'ers redelijk goed in een divers aantal zaken. Maar niet echt heel bijzonder of onderscheidend.
 
Waar veel vakmensen kiezen voor het zzp'er-schap, kiezen ze niet om ondernemer te worden. Een ondernemer is namelijk iemand die bewust bezig is om systemen te bedenken en te realiseren die ervoor zorgen dat haar onderneming voor haar werkt, en niet andersom. Alleen dat geeft de vrijheid waar veel starters van dromen. Dus liever spreek ik van zzo'ers (Zelfstandigen Zonder Onderneming) dan van zzp'ers (Zelfstandigen Zonder Personeel (of Perspectief)).
 
Dus als je je nu in een positie bevindt waarin het werk of met bergen tegelijk binnenkomt, of compleet is opgedroogd: nu is het moment om zmo'er te worden: een Zelfstandige Met Onderneming. Een uitstekend begin is het boek van David Allen getiteld Getting Things Done. En als je hoofd zo helder is als een glas water (zoals Allen dat noemt), wordt het tijd om het volgende onderdeel te systematiseren zodat het voor jou gaat werken. Uiteindelijk worden zzo'ers helaas Zelfstandigen Zonder Perspectief, waarbij je gedroomde vrijheid als zelfstandige verder van je weg lijkt dan ooit tevoren. Succes met systematiseren!"

geplaatst: 08-12-2008 @ 09.39

reacties: reageer als eerste

delen:

Weer aan het werk na ziekte

door: Ita van Dijk

tags:  balans  gastblog  persoonlijke-ervaringen 

Gastblogger Ita van Dijk is journalist en tekstschrijver
Eens nam ze vanwege een operatie gedwongen een paar weken vrijaf:

Een paar weken, twee maanden hooguit, daar rekende ik op toen ik de arts toestemming gaf mijn buik open te snijden. Na die tijd zou ik wel weer op de been zijn en mij op mijn werk kunnen storten. De eerste weken van het herstel leek het daar nog wel op, ondanks de pijn zag ik mijzelf stapje voor stapje vooruitgaan. Na zes weken was weliswaar de ergste pijn verdwenen, maar mijn energie was er niet mee teruggekeerd. Autorijden, een gesprek voeren, een boodschappenlijstje onthouden, het was allemaal onmogelijk, laat staan een interview houden en een artikel schrijven. Wat nu? 

Gelukkig is er een financiële buffer, waardoor ik me over het geld niet druk hoef te maken. Maar acquisitie voeren, klanten erbij krijgen, werken aan website en toekomst, ook dat komt hevig onder druk te staan. Ik besluit mezelf niet nodeloos onder druk te zetten, want stress is in dit postoperatieve bestaan een energieslurper, en probeer weer zoetjes aan dingen te gaan doen die ik leuk vind. Er komt toch een kort interview op mijn pad, dat vele malen langer duurt dan ik er normaal nodig voor zou hebben. Ik pak een andere klus op die wonderwel slaagt, heb het geluk dat een grote, complexe opdracht twee maanden verschoven wordt en begin heel voorzichtig weer aan wat nieuw werk. 

Fout lopende afspraken en stress over deadlines knallen me terug naar af. Blijkbaar is dat nog een brug te ver. Dus maar weer een stap terug en opnieuw beginnen. En vooral vreselijk aardig blijven voor mezelf. Niet gaan mokken over het boek dat ik had willen schrijven in de tijd dat ik aan bed en bank gekluisterd was. Niet in paniek raken omdat het oude energieniveau na vier maanden nog niet binnen handbereik is. Niet boos worden omdat multitasken nog steeds niet helemaal goed loopt. Dat valt niet altijd mee en soms vergeet ik het, maar uiteindelijk zal ik er wel weer komen. 

Als dat me allemaal lukt, ben ik uiteindelijk beter af dan een collega in loondienst van wie chef en collega’s nu toch beslist wel zullen zuchten dat het wel erg lang gaat duren ...

Dit is een vervolg op het blog: Ook zzp'ers worden ziek.

Alle gastblogs van Ita

geplaatst: 02-12-2008 @ 15.53

reacties: reageer als eerste

delen:

Goede test voor zzp'ers: organiseer iets

door: Miranda Apeldoorn

tags:  film  motivatie 

Ben je uit het juiste hout gesneden om als zzp’er door het leven te gaan? Jaarlijks wagen meer en meer mensen de sprong tot het solo-ondernemerschap. Applaus! Het is echter een grote stap om ontslag te nemen, of op te krabbelen uit een burn-out/uitkeringssituatie. Hoe weet je nou van tevoren of je er klaar voor bent? En of je het gaat redden?

Een goede test voor jezelf is het organiseren van een evenement. Daarbij komen een aantal typische ondernemersvaardigheden en –taken kijken, die je als zzp’er vaak zult moeten inzetten. In dit blog gebruik ik mijn FilmFan Filmquiz als voorbeeld: wat komt erbij kijken om die ieder jaar opnieuw over het voetlicht te brengen?

Merk je dat je lol hebt in de meeste van de onderstaande taken, dan verwacht ik dat je je ook als zzp’er niet zo heel snel uit het veld zult laten slaan. Als het werk opdroogt, als mensen je niet meer vragen voor klussen, maar je zelf erop uit moet voor opdrachten, als er mondiaal een kredietcrisis uitbreekt … dan krijgen ze jou niet meteen klein. 

Merk je dat je moeite hebt met de meeste taken? Vind je het bijvoorbeeld lastig op (nieuwe) mensen af te stappen? Vergeet je gemakkelijk kleine dingen die je nog moest regelen? Moet je nog veel op het laatste moment doen? Geen probleem. Ook dan kun je prima uit de voeten als zzp’er. Zolang je er maar van tevoren over nagedacht hebt hoe je omgaat met dit soort dingen. 

Waar kun je aan denken bij een evenement? Als je jezelf in de kijker wilt spelen bij je doelgroep, dan kun je bijvoorbeeld een netwerkborrel organiseren. Nodig gewoon iedereen uit met wie je straks als zzp’er graag zou samenwerken! Je kunt ook denken aan een workshop of lezing over een onderwerp waar je straks als zzp’er graag je boterham mee zou willen verdienen. Zelf organiseer ik jaarlijks een FilmFan Filmquiz. Waarom? Ik ben gek op films en ik mag graag organiseren. De quiz is dus niet direct een op mijn doelgroep gericht evenement. Dat zijn mijn netwerkborrels overigens wel.
Ik ben een enorme filmfan. Toen ik na acht jaar stopte als filmrecensent, opperde mijn broer het idee van een filmquiz. Ik bedenk, organiseer en presenteer deze zelf. Dat betekent:

*Een leuke locatie regelen
Waar je je evenement houdt, hangt onder meer af van hoe toegankelijk je evenement is. Meedoen aan de filmquiz is gratis: ik wil de quiz toegankelijk maken voor iedereen. Een kroeg is voor mijn quiz daarom heel geschikt. Dan zit ik niet met reserveringskosten. Heeft jouw evenement een besloten karakter, dan moet je op zoek naar een zaal waar alleen jij en jouw genodigden welkom zijn. Ook dat hoeft overigens niet een heel dure grap te worden: wijk- en speeltuinverenigingen hebben vaak prima zalen beschikbaar tegen schappelijke prijzen. Woon je in Deventer, dan kun je het ook in het statige pand De Diefsteeg proberen. Het is maar net hoe chic of duur je locatie moet zijn.

*Voldoende spelers optrommelen
Zonder teams begin je niks als quizmaster. Zonder netwerkers begin je geen borrel. Maak iedereen die je kent attent op je evenement! Vermeld duidelijk waar en wanneer je evenement is, en hoe mensen zich bij wie kunnen aanmelden. Zet het evenement op je website, je Hyves-pagina , al je andere profielenpagina’s, en mail degenen van wie je toestemming hebt (denk aan de spamregels in het mailverkeer: ongevraagd massaal mensen/bedrijven mailen kan je reputatie meer fout dan goed doen: geen fijne start als bijna-zzp’er!). Vraag ook aan de mensen van je gekozen locatie of zij het evenement op hun website willen zetten.

*Sponsors benaderen
Mijn quiz heeft prijzen nodig voor de winnaars en een poedelprijs voor de verliezers. Organiseer jj een borrel of workshop, dan kun je denken aan het meegeven van een tastbare herinnering aan de avond, of je kunt het materiaal dat je nodig hebt wellicht via sponsoring verkrijgen. Wat altijd en overal het allerbeste werkt, ook nu nog in dit internettijdperk: een bezoekje aan je sponsor. Ga vóór degene staan via wie je graag een prijs/een aandenken/materiaal wilt regelen, en doe kort je verhaal. 

*Zorgen voor publiciteit
Meld je aan op agenda’s van websites, stuur een persbericht aan de pers, hang posters op, enzovoorts. Hoop je via je persbericht op aandacht in een tijdschrift, weet dan dat deze vaak lang van tevoren een planning maken voor volgende nummers: bij een maandblad kun je het beste twee of zelfs drie maanden van tevoren je evenement aankondigen. Soms volgt ook achteraf nog publiciteit: zo wijdde dagblad De Stentor een verslag aan de filmquiz.

*Technische mogelijkheden onderzoeken
Beetje lullig als je pas op de dag van het evenement bemerkt  dat je locatie geen geluidsinstallatie heeft. Of geen microfoon. Of iets anders mist dat je wel nodig hebt. Bezoek van tevoren je uitgekozen locatie en overleg niet alleen de mogelijkheden maar laat ze je ook aanwijzen! Degene die de boeking regelt, heeft zelf misschien geen benul van knopjes. Heb je zelf weinig verstand van techniek, doe net als ik: ik vraag altijd Eddy Dibbink van Goed Bezig of Marijn Ooijman van Backstage Promotions voor mijn evenementen. Zij maken zich druk om alle knopjes, dan kan ik me richten op mijn publiek.

*En uiteraard: een programma samenstellen
Bedenken, voor je alle voorgaande zaken gaat regelen! Pas als je weet wat je allemaal van plan bent, wat en ook wie je daarvoor nodig hebt, hoeveel mensen daar minimaal of maximaal aan kunnen meedoen, hoe duur het mag worden, wat je zelf wilt investeren en wat je via deelnemers en sponsors hoopt binnen te halen, wat je de sponsors in ruil kunt bieden en natuurlijk wannéér je het evenement wilt houden, begin je met regelen.

geplaatst: 24-11-2008 @ 12.56

reacties: 1

delen:

Voor jezelf werken: iedere dag anders

door: Femke Dekker

tags:  gastblog  motivatie  persoonlijke-ervaringen 

Gastblogger Femke Dekker schrijft fantasy voor de jeugd
en geeft workshops over zelf je fantasywereld scheppen:

Nooit heb ik ook maar één seconde spijt gehad van mijn besluit als zelfstandige te gaan werken. Precies vijf jaar geleden was mijn laatste werkdag als werknemer, omringd door collega’s. Velen vonden het een dappere keus. Het was ook best spannend, want ik gaf een hoop dingen op: de zekerheid van iedere maand hetzelfde bedrag op mijn rekening, waarmee ik al mijn lasten kon betalen, leuke dingen kon doen en dan ook nog wat overhield om te sparen. En natuurlijk pensioenopbouw, en ieder jaar weer een hoger salaris (mits ik genoeg mijn best deed), en soms een bonus als ik heel erg mijn best deed. Dat moest ik voortaan missen, maar dat wist ik van tevoren en daar had ik me op voorbereid. Behalve een salaris moest ik het voortaan ook stellen zonder collega’s. Geen praatjes bij het koffieapparaat, eenzame lunches ... 

Maar: de vrijheid! Het opstaan ‘s ochtends en nog niet weten wat de dag gaat brengen. Misschien een half hoofdstuk, spannend, soepel lopend, vloeiende zinnen. Misschien geworstel om één juist woordje te vinden. Misschien een uitgever die belt met de vraag of ik een boek wil schrijven. Misschien een wandeling door het park en barstensvol inspiratie en goede ideeën thuiskomen. Misschien onverwacht bezoek van een vriendin.
Vrijheid. Vrijheid om tijdens het opstaan en het ontbijt te bedenken hoe het verhaal verder gaat. Nog even te lezen wat ik gisteren geschreven had, er vrolijk van worden - of juist niet. Wat aanpassingen doen, verder schrijven. Na anderhalf uur ontdekken dat je thee koud geworden is. En is de inspiratie op? Even een wandeling. Even de stad in, voor een pak printerpapier of inkt. Of dat ene boek waar zoveel over te doen is, of dat ene boek met eenzelfde rottige structuur waar ik mee worstel: hoe heeft die schrijver dat opgelost?

Vier jaar werkte ik in dienst van een baas. In die vier jaar zette ik iets nieuws op, werkte het uit, maakte het tot een succes (samen met collega’s natuurlijk). Na die vier jaar was ik klaar. Alles wat nog volgde, was meer van hetzelfde. Dezelfde ideeën, brainstorm met dezelfde collega’s, dezelfde frustraties met dezelfde collega’s. Ik had kunnen blijven, ik had mijn salaris kunnen blijven ontvangen, ik had iedere dag om dezelfde tijd in dezelfde tram met dezelfde mensen kunnen stappen, ik had hetzelfde, vertrouwde werk nog jaren kunnen doen. Ik had een fossiel kunnen worden. Er waren geen mogelijkheden meer om me verder te ontwikkelen.

Nu, vijf jaar en zestien boeken verder, heb ik nog steeds het gevoel dat ik net begin. Er zijn nog zoveel ideeën om vorm te geven, nog zoveel verhalen die geschreven willen worden, nog zoveel manieren om dat te doen, er is nog zoveel te leren. Ik ben nog lang niet klaar.

Alle gastblogs van Femke.

geplaatst: 18-11-2008 @ 12.35

reacties: reageer als eerste

delen:

Is een zzp-er eenzaam?

door: Miranda Apeldoorn

tags:  motivatie  persoonlijke-ervaringen 

Vertel iemand met een baan dat je eigen baas bent, een zzp’er, en dan stelt zij al snel de vraag: ‘Mis je het hebben van collega’s niet?’ Ik heb echter een heleboel collega’s. Anderen met hetzelfde beroep of werk. Ze werken toevallig alleen niet (altijd) in dezelfde ruimte als ik. Via internet en telefoon spreek ik mijn collega’s de hele week door. We wisselen het laatste nieuws en ervaringen uit over onze klussen, delen tips en opdrachtgevers, en steunen elkaar in goede en slechte tijden. Nee, ik mis het hebben van collega’s niet. Ze zijn er.

Wat de vragensteller eigenlijk bedoelt, is: ‘Is het niet stil, een beetje eenzaam, het leven van een zelfstandige?’ Eenzaamheid is echter geen kwestie van situatie. Alleen werken staat niet gelijk aan eenzaam zijn. Je kunt je heel eenzaam voelen op een groot feest te midden van al je vrienden. Of op je werk natuurlijk, te midden van al je collega’s.

Dit weekend liet een collega me een nummer van Bram Vermeulen horen, 'Boven op de berg'. ‘Je bent nooit alleen als je samen met jezelf bent,’ zingt hij daarin. Zo ervaar ik het zelf. Ik vind mezelf over het algemeen aangenaam gezelschap. Ik kan het dus ook langere tijd met alleen mezelf uithouden. Een voordeel aan solo werken is dat ik ongelooflijk veel tijd heb mijn gedachten en gevoelens toe te laten. Ik weet precies wat er allemaal in me omgaat, want er zit niet steeds iemand door mijn gedachten heen te beppen.

Toch, de fysieke nabijheid van mensen is heel belangrijk. Tenminste, van aardige mensen.  Van een liefdevolle aanraking van mijn partner of andere mensen van wie ik houd, bloei ik op. Van een goed gesprek krijg ik inspiratie en energie. 

Ieder mens heeft af en toe een knuffel en begrip nodig, anders ligt eenzaamheid op de loer. Moet ik daarvoor als zzp’er iets meer mijn best doen dan mijn collega’s in loondienst? Misschien. Een zzp’er moet meer zelf vragen om begrip en knuffels. Als ik niet ‘op mijn werk verschijn’ duurt het wellicht iets langer voor collega’s dat door hebben. En via internet en telefoon is het gemakkelijker mooi weer te spelen. Voor iemand met een baan is het moeilijker lange tijd je gezicht in de plooi te houden: je collega’s zullen sneller doorhebben dat er iets met je is. 

Aan de andere kant: ik kies als zzp’er zelf uit, met welke collega’s ik optrek. Het is voor mij vrij eenvoudig, de zogenaamde collega’s te negeren of vermijden, die onverschillig of negatief tegenover mijn bestaan staan. Die maken dat ik me alleen maar rottiger voel, in plaats van beter. Wanneer ik laat weten, een knuffel of begrip nodig te hebben, staan wel al mijn collega’s voor me klaar. Waarvoor mijn oneindige dank. 

Hoe is dat voor jou? Hoe eenzaam voel jij je, als werknemer of zzp’er?

Miranda Apeldoorn is coach voor zzp'ers.

geplaatst: 17-11-2008 @ 11.41

reacties: 2

delen: