Focus + Marketing

Kom achter je bureau vandaan

door: Femke Dekker

tags:  balans  gastblog  persoonlijke-ervaringen 

Gastblogger Femke Dekker schrijft fantasy voor de jeugd
en geeft workshops over zelf je fantasywereld scheppen:

Het leven als zzpmk’er (zelfstandige zonder personeel met kinderen) blijft druk, maar ook ontzettend leuk. Verbazingwekkend, zelfs. Soms verbaas ik me over mijn kinderen: wat ze nu toch weer allemaal kunnen! Soms verbaas ik me over mezelf. Zo ook laatst, toen we met zijn allen in de dierentuin waren. Voor de jongens was het de eerste keer, dus voor ons ook een beetje. Ik had nog geen idee van wat mij te wachten stond. Ik richtte me volledig op mijn zoon. Hij wist nog niet wat er zou komen, ik wel. En ik was reuze benieuwd hoe hij het zou vinden om de dieren die hij al van plaatjes kende, in het echt te zien.

Dat deze dag ook voor mij een verrassing in petto had, bleek bij de giraffen. De bedoeling was om even te kijken en daarna weer door te gaan, maar zoonlief wilde nog niet verder. We bleven dus nog even, terwijl ik die giraffen al wel gezien had. Ik vroeg me af: ‘Wat ziet hij in die giraffen? Waarom heeft hij nog niet genoeg gezien? Ze lopen rond, ze knabbelen aan de blaadjes van de bomen, ze hebben lange, dunne poten en een lange nek. Maar dat heb ik toch echt wel gezien.’ Wat was er nog meer te beleven? In plaats van ongeduldig aan mijn zoon te trekken: “Kom, we gaan verder!” besloot ik eens wat beter naar die giraf te kijken.

Ineens zag ik iets wat me nog nooit was opgevallen. Het leek of ik een andere bril ophad, alsof ik die giraf plotseling veel scherper zag. Zo kwam ik erachter dat giraffen een heel dikke huid hebben. Die lange, dunne nek daar zitten dikke plooien in, met maar heel korte haartjes erop. Ook heeft iedere giraf zijn eigen vlekken. Het soort giraf heeft een bepaalde vlek (zoals wij blauwe, bruine of groene ogen hebben), maar iedere individuele giraf heeft zijn eigen variatie daarop, zoals een vingerafdruk. Dat wist ik al, dat had ik wel ergens gelezen, maar nu zag ik het ook. Met mijn eigen ogen.

Ik zuchtte tevreden en voelde me intens gelukkig. Dankzij mijn zoon had ik weer iets begrepen van de wereld. Iets wat ik eigenlijk al lang wist, maar toch even vergeten was. Kijken. Echt kijken en dan ook echt zien. Erachter komen dat ik nog zoveel dingen niet weet. Eigenlijk zou ik hier de hele dag moeten blijven. Pen en papier bij de hand. Observeren. Schrijven. Genieten van wat de wereld te bieden heeft en beseffen dat wat ik van de wereld weet echt maar een heel klein pietsie beetje is. Niks, eigenlijk.

Maar dat ging niet. Ik had geen pen en papier bij de hand. Ik was hier niet alleen. Ik was hier ook niet om te werken. Bovendien besloot zoonlief dat hij genoeg gezien had. We gingen weer verder. Naar de leeuwen, de tijgers, de apen, de pinguïns. Maar ik had het weer te pakken. De schrijversblik. Het openstaan voor indrukken. Vasthouden! beloofde ik mezelf. En als ik het weer kwijtraak, weet ik wat ik moet doen. Eropuit! Achter het bureau vandaan. Naar de giraffen. Alleen. Met pen en papier.

Alle gastblogs van Femke.

geplaatst: 02-09-2008 @ 12.39

reacties: reageer als eerste

delen: