Focus + Marketing

Van journalist tot winkelier (vervolg)

door: Miranda Apeldoorn

tags:  motivatie  persoonlijke-ervaringen 

Inhoud in een gesprek, daar geniet ik van. Onderwerpen dieper uitspitten. Advocaat van de duivel-opmerkingen maken. Existentiële levensvragen stellen (… als dat zo te pas komt). Als iemand losjes tegen me zegt: “Het lijkt me wel een keer leuk de Himalaya te beklimmen ofzo” dan wil ik daar meteen alles van weten. Wat roept zo’n beklimming bij je op, wat maakt dat je dat leuk lijkt, hoe ga je dat dóen dan, hoe bereid je je voor, wat vindt je omgeving van dat idee, voel je je gesteund door ze, hoe redt je het financieel, zo’n beklimming?

Dat maakt me wat minder geschikt als winkeleigenaar. Stel je voor dat ik me in zo’n machtig mooi gesprek stort met een klant. De andere klanten wachten ongeduldig om ook af te mogen rekenen of verlaten boos mijn winkel, de telefoon rinkelt, de leverancier wil wat bezorgen, iemand stoot per ongeluk een van mijn glanzend opgepoetste vazen om. Kan niet.
Of – want dat zie en hoor ik ook veel van winkeliers – of ik breng geheel alleen de dag door in mijn winkel en verpieter. Er is niemand om mee te brainstormen, niemand die mij voedt en die ik mag voeden met vragen en kennis en ervaring, het is alleen ik en mijn glanzend opgepoetste vazen.

Dus kreeg ik ineens zwaar de zenuwen na het zetten van mijn handtekening. Ik was iedere dag misselijk en lag ’s nachts nog lang wakker. Dit was geen normale angst voor het onbekende meer, dit was mijn lichaam dat mij waarschuwde voor een foute beslissing.

Toen kwam het moeilijkste. Ik ben naar de vorige eigenaar gestapt en legde mijn kaarten op tafel. Verschrikkelijk vond ik dat, want we hadden samen menig middag in de winkel doorgebracht terwijl ze me voorbereidde op mijn nieuwe bestaan. ‘Ik wil van het contract af,’ zei ik en het voelde als verraad. We zijn er echter samen uitgekomen, zij en ik. Het heeft een som leergeld gekost maar het heeft me ook wat opgeleverd.

Mijn wens om mij te verbinden vertaalde ik jaren geleden in een beeld van een eigen winkel. Dat beeld werd zo groot dat het er min of meer met me vandoor ging. Na het verbreken van het winkelcontract had ik weer tijd terug te keren tot mijn wens. En kwam ik uit bij coaching als beeld. Dat is één.

Het tweede wat het gebeurde me heeft opgeleverd is een versterkt vertrouwen in mezelf. Zelfs als andere mensen er op de korte termijn meer belang bij hebben dat ik ergens mee doorga, zelfs als er van buitenaf druk op me wordt gelegd, durf ik op mijn schreden terug te keren en te bekennen dat ik het mis had. Daar horen consequenties bij, maar ik ben bereid die te dragen want ik ben het, die op de lange termijn de meeste schade ondervind van een verkeerde beslissing.

geplaatst: 17-09-2008 @ 08.44

reacties: reageer als eerste

delen: