Focus + Marketing

Beroep: wanneer ben je wat je doet?

door: Femke Dekker

tags:  gastblog  groei  motivatie  persoonlijke-ervaringen 

Gastblogger Femke Dekker schrijft fantasy voor de jeugd en geeft workshops over zelf je fantasywereld scheppen:Vandaag schrijft ze over schrijver zijn of schrijver worden:

Jaren geleden was ik eens onder schrijvers. Ik had misschien drie boeken gepubliceerd en knoopte gesprekken aan met mensen die al veel meer boeken op hun naam hadden. Eén van hen stelde mij de vraag wat ik deed voor de kost. Bij de publicatie van mijn eerste boek had ik mijn baan als webredacteur opgezegd om echt tijd te hebben om van boeken schrijven serieus werk te maken, dus ik antwoordde in alle oprechtheid: “Ik ben schrijver.” De man keek mij aan, mompelde: “Dat durfde ik pas te zeggen toen ik vijftien boeken had gepubliceerd” en het gesprek was afgelopen.

Nog steeds weet ik niet of hij mij misschien arrogant vond, of hij overdonderd was door mijn eerlijkheid, of dat hij na mijn antwoord het idee kreeg dat hij eens bij zichzelf te rade moest gaan. Wederzijds verbaasde zijn antwoord mij weer.
Waarom, namelijk, durfde hij zich pas na vijftien boeken schrijver te noemen? Was hij dat daarvoor dan niet? 

Ik ben schrijver. Dat zeg ik niet omdat ik interessant wil doen, maar omdat ik in mijn diepste kern schrijver ben. Sinds het moment dat ik voor het eerst echt eenverhaal schreef (tien was ik toen), werd ik om de haverklap bestookt met nieuwe ideeën en werd ik voortgestuwd door de drang om die verhalen ook allemaal op te schrijven. Het is zelfs niet ondenkbaar dat op het moment dat ik de zin “Ik ben schrijver” uitsprak, ik zo’n beetje net zolang schreef als de schrijver die al minstens vijftien boeken had uitgegeven, namelijk twintig jaar. 

Nadien heeft de vraag wat een schrijver een schrijver maakt, mij nooit meer losgelaten. Ben je schrijver zodra je je eerste boek uitgeeft? Of ben je pas schrijver als je al vijftien boeken hebt geschreven? Of ben je schrijver als het schrijven voor jou zoiets is als ademen of eten, ook al heb je nog nooit een letter gepubliceerd? Of, andersom, is iemand die een boek gepubliceerd heeft, maar zich daarvoor noch daarna bezighoudt met schrijven, voor altijd schrijver?

Waarschijnlijk zal iedere schrijver zijn eigen definitie eraan geven en waarschijnlijk zal iedere schrijver zijn eigen moment hebben waarop hij zei: “Ik ben schrijver.” Waarschijnlijk zal zelfs de ene schrijver vinden dat de ander zich niet zo ‘mag’ noemen. Immers: 

*die schrijft niet iedere dag;
*heeft nog maar zo weinig boeken uitgegeven;
*schrijft geen Literatuur;
*komt nog maar net kijken;
*verkoopt amper;
*heeft nooit een prijs gewonnen.

Doet dat ertoe? Ach, als je het voor jezelf maar weet. Ik ben schrijver in het diepst van mijn gedachten, daar kwam ik laatst weer achter, toen ik na wekenlang schrijven voor websites en folders eindelijk weer in een verhaal dook. Mijn gevoel van onbehagen, en daarmee mijn chagrijn, verdween als sneeuw voor de zon. Ideeën die om voorrang dringen, het oproepen van een sfeer, het neerzetten van een personage, het vorm geven aan een verhaal, dat is mijn ding. Ik moet gewoon schrijven. Dus ben ik schrijver, zelfs al zou ik nooit een boek uitgegeven hebben. Maar gelukkig mag ik me, volgens de schrijver waar het allemaal mee begon, binnenkort ook Schrijver noemen: mijn veertiende boek ligt binnenkort in de winkel en het manuscript voor het vijftiende heb ik ingeleverd bij de uitgever.

Alle gastblogs van Femke.

geplaatst: 02-10-2008 @ 13.50

reacties: 2

delen: