RSS
@ZinVol
Feedburner
Jezelf promoten zonder je ziel te verkopen. Tips, coaching en persoonlijke ervaringen over het werken voor jezelf.
Thuis • Blog • Diensten • Netwerk • Nieuwsbrief • Contact
Ontken jij waar je nu staat als zelfstandige?
in: , tags: balans coaching groei motivatie persoonlijke-ervaringen
Regelmatig voel ik mij verloren.
Niet in mijn privéleven. In mijn privéleven voel ik me kiplekker. Ik houd van heel veel mensen en heel veel mensen houden van mij. Daar ben ik dagelijks van onder de indruk trouwens. Voornamelijk omdat het me nu voor m’n gevoel zo gemakkelijk afgaat. Vroeger niet, vroeger kon ik niet wijs worden uit de verschillende manieren waarop mensen van je kunnen houden. Ik ging eerst een tijd de kat uit de boom kijken en als ik dacht: ‘goed volk’ dan gaf ik gewoon de hele Miranda, zeg maar, en was dan diep verward als mensen maar een klein stukje leken te willen ontvangen.
Tot op een dag een goede vriend mij iets uitlegde over vriendschappen. Hij zei: ‘Sommige mensen zijn een supermarkt, met hen kun je zowel uren bomen over het leven, als je werk uitgebreid analyseren, een film kijken, op vakantie gaan en mee lachen in de kroeg. En sommige andere mensen zijn alleen bakker: daar kun je heel erg leuk films mee kijken. Punt.’ Sommige mensen veranderen later nog van bakkers in supermarkten, sommige supermarkten verwateren tot bakker. Fact of life.
Maar het punt is ... het punt is, begreep ik hieruit, dat het deel waarop je elkaar vindt, het deel dat jou met de ander verbindt, bijvoorbeeld liefde voor films, al één geheel vormt. Het is niet zo dat dit deel tekort komt, dat je het moet opvullen met méér want anders heeft de vriendschap geen waarde: nee, het is. Begrijp je wat ik bedoel? Ik hoefde dus niet langer naar een bepaald ‘niveau’ te streven, dat regelde zichzelf wel, en zo werd het gemakkelijker van mensen te houden.
In mijn werk heb ik deze les nog lang niet geleerd. In mijn werk voel ik dat nog lang niet zo: dat mijn werk en mijn verbinding ermee al een geheel an sich is. En dat het zich – als geheel – verder ontwikkelt in allerlei richtingen. Nee, nee, in mijn werk verlang ik immer naar een bepaald niveau. Ik kom steevast tekort. Altijd nog hoger moet het, nog beter, nog duidelijker vooral. Als ik maar hard genoeg werk, en als ik maar diep genoeg nadenk, en als ik maar vreselijk veel feedback vraag aan iedereen, en als ik maar meer en meer kennis en ervaring en dergelijke op doe ... dan bereik ik dat ultieme niveau misschien nog wel eens, waar ik mij lichtjaren ver verwijderd van voel.
Ik ontken daarmee min of meer waar ik nu sta. Met als bedroevend resultaat dat ik mij regelmatig verloren voel. Want ja hallo, als ik niet ‘hier’ sta, waar sta ik dan wel?
Zijn er lezers die zich hierin herkennen? Of beter: herkenDen? Ik hoop van wel. Want dan kan ik het eens andersom doen op dit blog met tips voor zelfstandigen: dan deel ik eens geen tips uit, maar vraag ik jou om tips!
Miranda Apeldoorn (ZinVol) coacht zelfstandigen en freelancers.
Zet je flexibiliteit in als freelancer
in: , tags: balans coaching groei
Gastblogger Roeland Schweitzer is kunstenaar, trainer en schrijver. Hij benoemt tien flexibiliteitsfactoren waarvan hij denkt dat je die als freelancer goed kunt gebruiken.
Niet om in te zetten voor je klanten, maar voor jezelf.
De kracht van jou als freelancer of zzp’er is je flexibiliteit. Hier kun je héél veel in ontwikkelen en hier kom je uiteindelijk ook het verst mee. Je maakt meer kans op succes als je optimaal flexibel bent.
Dat is iets wat in je hoofd zit, zo flexibel mogelijk zijn. In je uitgaven, in je inkomsten, in wat je doet, in de eisen die je op enig moment stelt. Natuurlijk moet je idealen hebben, maar soms moet je die om pragmatische redenen even en enigszins terzijde schuiven, overigens zonder ze uit het oog te verliezen. Zonder idealen ga je al snel dood, kan ik je vertellen.
Flexfactor 1: rustig 180 graden van koers veranderen als dat beter lijkt.
Ik ben opgeleid als kunstenaar en journalist, maar heb tot nu toe nooit van mijn kunstwerken kunnen leven. Dat wilde ik oorspronkelijk wel. Tot de armoede dramatisch werd, voor mijn vrouw en voor onze kinderen die hier niet om hadden gevraagd. Tijd om het roer radicaal om te gooien. We begonnen een reclamebureau met de ambitie nu eindelijk brood, liefst met boter, te verdienen. Gewoon een bord met onze bedrijfsnaam op de muur geschroefd en wat brieven rondgestuurd. Al de eerste dag belde er een klant.
Flexfactor 2: gooi je vooroordelen overboord.
Echt flexgedrag was nog even moeilijk want ik wilde vrije kunst maken en zag bedrijven nog als milieuvervuilend, mensonvriendelijk, kapitalistisch geboefte. Toen we een paar maanden later opeens iets leuks bedachten voor de Nederlandse Spoorwegen waren ze daar nog blij mee ook. En opeens had ik ontdekt dat er bedrijven zijn die leuke, mooie, inspirerende dingen zoeken voor hun communicatie. Je voorstel moet je wel op de juiste plek neerleggen, op het juiste moment, maar dan is het soms opeens bingo.
Flexfactor 3: veel proberen op een natuurlijke, leuke, speelse manier en je niet laten kisten door een afwijzing.
Misschien was je idee goed, maar het moment verkeerd, of de plek, je contactpersoon, je presentatie. Bij ons thuis ging het nog steeds niet allemaal van een leien dakje en toen ik weer even geen werk had, was ik onredelijk wanhopig. Een directeur die ik wilde spreken kreeg ik maar niet te pakken, terwijl ik ideeën had voor zijn communicatie. Ik durfde hem al niet meer te bellen. Toen bedacht ik dat hij gewoon met zijn auto naar zijn werk gaat en weer vertrekt. Ik op mijn fiets op de juiste tijd langs dat bedrijf en, geloof het of niet, de directeur rijdt net naar buiten, ziet me, draait zijn raampje open en zegt: ‘Ha Roeland, dat treft, ik heb je net nodig.’
Dat brengt me meteen bij flexfactor 4: schep voortdurend juiste momenten, juiste plaatsen, enzovoorts.
Flexfactor 5: maak een flexibele financiële planning. Hoeveel geld heb je nodig? Maak een plan, kijk naar wat je vorig jaar hebt uitgegeven en verdiend. Hoe ga je dit het komend jaar doen, wat betekent dit per maand? Dat is het plan. Bewaak het bedrag vervolgens per maand en pas het van moment tot moment aan, zodat je altijd een kloppend verhaal voor je neus hebt. Dat geeft rust.
Flexfactor 6: limiteer je uitgaven tot het minimum.
Des te minder je nodig hebt, des te gemakkelijker gaat het freelancen lukken. Vergeet je ijdelheid, je haast en je hebzucht. Deze zaken leveren niets op, integendeel ze kosten alles.
Er gaat niets boven* een fietsvakantie naar een tentje op Schiermonnikoog. *Geleende slagzin.
Flexfactor 7: los al je verslavingen op. Word onafhankelijk. Lichamelijk: tabak, drugs, seks. Geestelijk: macht, roem, succes. Voor mij was dat een weg om te gaan en is het nog, maar het helpt enorm.
Flexfactor 8: werk zo veel mogelijk samen. Gewoon iemand vragen: zullen we het samen doen, zullen we het samen maken? Intentie, daar gaat het om. Als die er is, dan komt de oplossing!
Flexfactor 9: blijf leren. Geen werk? Tijd om te leren. Vrijwel alle trainingen en opleidingen hebben regelingen voor mensen met te weinig geld. Vraag daarnaar. In de loop van je werkende leven mag je misschien wel drie keer meegroeien, je ontwikkelen naar een totaal andere activiteit dan je oorspronkelijk als broodwinning had.
Ik verdiende geld als vrachtwagenchauffeur, freelance journalist, tekstschrijver voor bedrijven en overheden, communicatiemanager, schrijver en nu trainer, waarbij ik op mijn oude dag ook nog eens de prachtige weg van stemexpressie ontdek. Het was altijd spannend.
Flexfactor 10: zie in alles de mogelijkheden. Mijn modem was een poosje stuk. Knap lastig, dacht ik eerst, maar het was geweldig. Ik schuimde door mijn woonplaats Amerongen, op zoek naar kennissen met een computer, of ik even mocht webmailen, ftp-en of googelen. Zo kwam ik weer echt in contact met mensen.
En tot slot: er is ook nog een anti-flexfactor. Iets waar je niet flexibel in moet zijn: laat je zo min mogelijk afleiden. En ontwikkel dan je eigen specialiteit, linksom, rechtsom, steeds meer hoe jij het wilt, steeds beter.
Hoe ik mijn schrijfblokkade overwon
in: , tags: balans gastblog groei persoonlijke-ervaringen
Gastblogger Brigit Kooijman is freelance journalist,
met onderwijs als specialisatie.
Ik ben geen gevoelsmens. Niet dat ik ze niet ken, gevoelens van liefde, blijheid, ergernis, angst. Jawel hoor, het hele scala. Zelfs dicht ik mezelf een op intuïtie gebaseerde mensenkennis toe, die me bij het interviewen zeer van pas komt. Maar als het erop aankomt, vertrouw ik meestal toch vooral op mijn verstand. Bij het nemen van een belangrijke – of minder belangrijke – beslissing, streep ik rationeel de voor- en nadelen af, en laat mijn onderbuik voor wat hij is. Daarom was het voor mij een aparte ervaring in het schrijven een sprong voorwaarts te maken juist door minder met mijn hoofd te werken.
Schrijven is iets wat ik altijd heb gewild. Als kind zag ik mijn toekomst in romans en gedichten, later nam ik genoegen met het nederige vak van vertaler, totdat ik uiteindelijk journalist ben geworden, het mooiste beroep van de wereld. Dat zeg ik nu heel stoer, maar de afgelopen tijd heb ik geregeld gedacht dat ik maar beter iets totaal anders kon gaan doen. Ik had geen idee wat, overigens, en in mijn hart wilde ik ook helemaal niets anders. Maar feit was dat het schrijven steeds moeizamer en trager ging. Het leek soms wel of ik met twee loden kogels aan iedere arm en een prop watten in mijn hoofd achter het toetsenbord zat.
Verder ging het lekker. Opdrachten binnenhalen kostte me geen enkele moeite. De ene na de andere opdrachtgever, ook nieuwe, wist ik te porren voor mijn ideeën. Het voorbereidende proces van informatie verzamelen, interviewen enzovoorts: geen punt. Totdat ik moest gaan schrijven. In plaats daarvan ging ik gewoon lekker bellen met weer een potentiële nieuwe opdrachtgever, hup, nog een klus erbij. Uiteindelijk zette ik me altijd wel tot het schrijven - aan deadlines missen heb ik een hekel – en het resultaat viel ook meestal wel goed uit, maar het was altijd weer ploeteren, zweten, en vooral die moordende onzekerheid: ik kan het niet. IK KAN HET GEWOON NIET!
Terwijl ik het wel degelijk kon. Ik had vijftien jaar ervaring, schreef voor landelijke kranten en andere prestigieuze media, was nog niet zo lang geleden (eindelijk) begonnen met het ontwikkelen van een aantal specialismen, ook daarvan plukte ik de vruchten. Dat zag ik heus wel, en eigenlijk snapte ik ook niet zo goed wat er loos was met mij. Het begon me te dagen toen ik tijdens een empowerment-dag voor media-freelancers iemand hoorde zeggen: 'Wij zzp-ers hebben voortdurend verschillende petten op. De ene keer zijn we eindredacteur, dan personeelsmanager, dan weer administrateur of aquisiteur.'
Ineens besefte ik: daar zit mijn probleem. Ik kan niet goed omschakelen naar de rol van auteur. Ik besefte dat ik überhaupt moeite heb met 'schakelen'. Liefst houd ik zo lang mogelijk dezelfde pet op. Een andere aanwezige daar op de empowerment-dag gaf me het adres van haar psychiater. 'Duur, maar goed,' zei ze erbij.
Het leek me wel wat, een psychiater, maar ik vond dat ik toch eerst zelf moest proberen een oplossing te verzinnen voor mijn probleem, nu ik wist waar het ‘m in zat. Dat is ten slotte gelukt, door een aantal trucs. (Zo noem ik ze maar.)
Om te beginnen heb ik mezelf ingeprent dat al het werk wat ik doe - acquisitie, research, interviews etc – in dienst moet staan van het eindproduct, het uiteindelijke verhaal. Het zal sommigen als een open deur voorkomen, en dat is het waarschijnlijk ook. Maar hoe moeizamer het schrijven ging, hoe meer ik al die afzonderlijke handelingen – steeds met een andere pet op - als een doel op zichzelf was gaan zien. Ik focus nu van begin af aan, in elke fase van het werkproces, op het eindproduct. Ik vorm mezelf een duidelijk beeld van hoe dat verhaal eruit moet zien. Dat maakt de stap om over te gaan tot het schrijven zelf veel gemakkelijker en soepeler. En ook als ik even vast zit tijdens het schrijven, ga ik met mijn gedachten terug naar dat beeld.
'Vertrouw ook eens wat meer op wat er allemaal al in je hoofd zit,' deed mijn echtgenoot een duit in het zakje. En verdomd, ook dat werkte. Het was een van de oorzaken van mijn traagheid: alles telkens opnieuw willen doordenken, navragen en dubbel checken terwijl ik dat al ruimschoots gedaan had. Het was even diep ademhalen, maar nadat mijn eerste niet-driedubbeldoodgecheckte verhaal enthousiast ontvangen was door de opdrachtgever, was ik 'door'. Ik durf veel meer te vertrouwen op mijn kennis en ervaring.
Voor dat vertrouwen heb je je onderbuik nodig, en moet je je verstand soms een beetje op non-actief zetten. Ik vond het in het begin heel eng. Intussen heb ik er met verschillende mensen over gepraat, en het wordt me steeds duidelijker dat bij creatieve processen de onderbuik, het gevoel, net zo nodig is als het verstand. Een vriendin die dichter is, vertelde dat ze nooit last heeft van angst voor het witte papier omdat het schrijven als het ware buiten haar om gaat, via een 'achterboordcomputer' in haar hoofd. Ze vertrouwt er altijd op dat die zijn werk goed doet. Maar, let wel: dat vertrouwen heeft ze in de loop van de jaren getraind.
Om dit verhaal nog een beetje zweveriger te maken: meditatie werkt ook. Ik gebruik het als hulpmiddel zowel bij het focussen-op-het-eindproduct als bij het vertrouwen-op-mezelf. Meditatie is in mijn geval een groot woord, het komt erop neer dat ik telkens even ga liggen en ontspannen als ik even niet meer weet hoe ik verder moet. Soms duurt het een minuut, soms een half uur, maar op zeker moment komt de juiste gedachte vanzelf weer. Ik zit dus nooit meer piekerend, laat staan zwoegend achter mijn beeldscherm.
Mijn schrijftempo is verdubbeld (ik verdien dus meer!), maar het allerbelangrijkste: ik heb weer lol in het schrijven. Met dank aan de collega’s van Deining, vrienden en familie, en Hans Kunnemans boek: Vind je bron, Meditatief luisteren als sleutel voor creativiteit en inspiratie.
Moet je altijd beschikbaar zijn?
in: , tags: balans communicatie persoonlijke-ervaringen
In de eerste jaren dat ik voor mezelf werkte, durfde ik niet al te lang op vakantie. En dan bedoel ik niet alleen in de zomermaanden, wanneer je extra werk krijgt aangeboden omdat alle vaste medewerkers van je opdrachtgever een paar weken de hort op zijn. Ik bedoel het hele jaar rond. Als ik uiteindelijk toch wegging, dan was het voor hooguit een week. Een waarin ik zeker weten geen deadlines had en ik ging pas als al mijn werk was afgerond.
Nu ik nog bezig ben met het opbouwen van een klantenkring, dacht ik, kon ik maar beter in de buurt blijven. En zelfs toen ik eenmaal een prachtige klantenkring had, durfde ik nog niet zo goed weg. Ik had nu juist aan de lopende band geweldig werk, en ik wilde de betovering niet verbreken.
Terwijl de tijd verstreek, ontdekte ik echter het volgende. Sommige van mijn klanten stelden het zeer op prijs dat ik met hen meedacht over hoe hun opdracht het best ingevuld kon worden. Ze betaalden zonder morren mijn tarief, en ook altijd op tijd, en steeds als ik ruim van tevoren een vakantie aankondigde kwamen zij alvast aanzetten met een nieuwe klus. Of, als ze dat niet deden, dan stonden ze wel open voor mijn nieuwe ideeën als ik weer terug van vakantie was.
Sommige andere klanten kwamen met klussen met ‘gisteren af’ als deadline, terwijl ondertussen je bloed, zweet en tranen ze niet te veel mocht kosten. Hun haastklussen gingen vaak gepaard met gebrekkige communicatie of planning. Meedenken was niet de bedoeling, dat kostte de opdrachtgever te veel tijd, en tijd hadden ze niet. Ook niet om met elkaar te praten, zodat binnen de organisatie van de klant vaak geheel uiteenlopende verwachtingen van mijn werk leefden. Mijn ervaring dat meedenken de organisatie uiteindelijk tijd en geld bespaarde, wuifden deze klanten weg. Nee, nee, gisteren af! Het kon me echter maar zo gebeuren dat ik weken na het inleveren van een spoedklus (en mijn factuur) een mail kreeg ‘dat ze wilden dat ik hier en daar nog wat wijzigingen aanbracht’. Ook svp weer gisteren af. Vervolgopdrachten? Die kwamen niet, of ze verliepen volgens hetzelfde patroon.
High maintenance klanten die voor een dubbeltje op de eerste rang wilden zitten. Zij zijn aan wie ik al die tijd feitelijk mijn vakantie heb opgeofferd. Klanten die je bellen voor klussen waarvan ze zelf lijken te denken dat iedere zzp’er ervoor geschikt is, en die om die reden op zoek gaan naar de goedkoopste, of degene die als eerste de telefoon beantwoordt. Of die je bellen omdat ze weten dat je uitstekend werk levert, en ook nog eens steeds weer bereid bent voor hen alles opzij te schuiven.
De klanten die me het gevoel gaven dat ze me waardeerden als professional, qua werk én betaling, die wachtten gewoon nog steeds op me na mijn vakantie.
Mag jij raden aan welke klanten ik de voorkeur geef. ;-) Waarmee gelijk de vraag uit de titel beantwoord is. Nee, je hoeft niet altijd beschikbaar te zijn. Als je actief klanten om je heen verzamelt die jou bewust inhuren om wat je weet en kunt, niet alleen maar omdat je thuis bent, dan kun je rustig op vakantie.
En wat, als nieuwe van zulke klanten je uitgerekend voor het eerst bellen of mailen terwijl je met vakantie bent? Daar heb je autoresponders of freelance secretaresses voor. Maak zelf een mail aan waarin je aangeeft wanneer je voor de klant aan het werk kan. Weet je standaard wat je nodig hebt aan info van de klant om aan je klus te beginnen? Vraag in de mail alvast of de mailer je dit wil toezenden. Of zorg dat de ingehuurde secretaresse die je mail/telefoon binnenkrijgt tijdens je vakantie, dit alles alvast noteert.
Maar vooral, vooral, vooral: zelfs als de opdracht direct aan je voorbij ging vanwege je vakantie, neem toch na je vakantie contact op met degenen die belangstelling toonden. Vertel hoe leuk je het vindt dat ze aan jou dachten. En vraag wat je kunt doen om bij hen ‘op het vizier’ te blijven. Is het echt een klant uit de voorkeurscategorie dan zullen ze dat waarderen. Misschien wel met een klus.
Miranda Apeldoorn (ZinVol) coacht zelfstandigen.
Zij helpt hen ontdekken welke klussen ze het liefst zouden aanpakken
- en hoe ze daarvan meer kunnen creëren.
Als je tijdelijk teruggaat in loondienst
in: , tags: balans gastblog persoonlijke-ervaringen
Gastblogger Bas de Meijer is fotograaf.
Door omstandigheden koos hij ervoor een tijd terug te gaan in loondienst.
Freelancen is heerlijk, ik zou niet anders willen. De voordelen wegen op tegen de nadelen. Ruimschoots zelfs. Tot een jaar geleden kon ik me niet voorstellen dat ik in loondienst zou zijn. Over mijn lijk. En toch ben ik nu weer een loonslaaf. Al is het dan parttime. En ik ben er nu blij mee.
Helemaal nieuw is loondienst niet voor me. Voor ik fotograaf werd, werkte ik vijf jaar als constructeur voor een hefttruckfabrikant. Dat was niet mijn gelukkigste periode, maar echt verkeerd was het ook niet. De werkgever en ik pasten niet helemaal bij elkaar, vooral de werksfeer stond mij op een gegeven moment erg tegen. Dat nooit weer dus, dacht ik, nadat ik ontslagen was na een jaar ziek thuis te hebben gezeten.
Toch heb ik ook na die periode de nodige tijd in loondienst doorgebracht. Noodgedwongen, omdat het beginnen van een eigen bedrijf nou eenmaal tijd kost. En een netwerk nodig was, dat ik niet had. Steeds weer liep ik bij het bedrijf waar ik in loondienst was tegen dezelfde beperkingen. De baas bepaalde wat en wanneer ik iets ging doen. Mijn tijdsindeling was geheel afhankelijk van mijn werk. Een sleur, iedere dag hetzelfde ritme. Ik kan er niet zo goed tegen.
Nee, dan freelancen. Ook hier ben ik niet geheel baas van mijn eigen tijd. Opdrachten dicteren doorgaans wanneer ik iets doe. Het grote verschil met loondienst is, dat ik veel meer invloed heb. Ik kan nee zeggen en in de meeste gevallen betekent dat niet dat je de opdrachtgever verliest. Maar er is nog een veel groter voordeel voor mij; het leven is veel gevarieerder. Ik weet vaak niet van tevoren wat ik overmorgen ga doen. Daar moet je tegen kunnen. Ik vind het heerlijk. Daarvoor neem ik de rottige dingen als boekhouding bijhouden graag voor lief.
Naast fotograferen schrijf ik ook voor fotobladen. En al twee keer boden fotobladen mij een baan aan. Allebei de keren heb ik bedankt, ik wilde blijven freelancen. Vorig jaar kreeg ik weer een aanbod. En dit keer heb ik toegehapt. Min of meer gedwongen door de omstandigheden. Veel zal ik er niet over uitwijden, maar de tweede helft van vorig jaar was nogal heftig. Veel veranderingen en zorgen, die het freelancen niet makkelijk maakte. Mijn inkomsten gingen hard achteruit. De hoofdredacteur kende mijn omstandigheden en het blad had iemand nodig die wat taken op zich ging nemen in verband met een nieuwe structuur. Ik kon wel (financiële) rust gebruiken, zij personeel.
En dus ben ik nu in loondienst. Naar tevredenheid ook. Zeker, in het begin was het erg wennen. Weer forensen, driemaal in de week. Ik kan weliswaar thuiswerken, maar regelmaat kan zeker in het begin geen kwaad. De werkzaamheden liggen in mijn straatje, het netto salaris voor die drie dagen is meer dan ik per maand aan winst haalde. De andere dagen blijf ik gewoon fotograferen. Dat wil ik ook niet opgeven.
In eerste instantie voelde het een beetje als een verlies, dat ik voor het grootste deel stopte met freelancen. Later ging dat gevoel over naar een verstandig besluit. Het is niet erg even een stap opzij te doen. Dat is niet per se een achteruitgang. Een baan hoef je ook niet tot je pensioen te houden. Vooral dat laatste hielp mij over de drempel. Ik kan altijd nog stoppen. En ik weet nu al dat dat ruim voor mijn pensionering gaat gebeuren. Al was het maar omdat ik toch meer zeggenschap wil hebben over mijn eigen tijd, ook al heb ik veel vrijheden in mijn baan.
Ik heb lang getwijfeld voor ik weer een arbeidscontract ondertekende. Nu pluk ik er de vruchten van. De voordelen zijn tijdelijk groter dan de nadelen. Ondertussen stippel ik een hernieuwde carrière uit als fotograaf. Nu ik niet meer continu bezig hoef te zijn met opdrachten zien te vinden en alles aan te nemen, geeft me dat weer ruimte om na te denken wat ik wil in de fotografie. Welke richting ga ik op? Waarom ben ik ook alweer fotograaf geworden? Wat drijft mij? Wat vind ik interessant? Vind ik het wel leuk? Het zijn vragen waar je zo af en toe bij stil moet staan. Daar heb ik nu de tijd voor. En als de tijd rijp is, word ik weer fulltime freelancer. Ik kijk er naar uit.