RSS
@ZinVol
Feedburner
Jezelf promoten zonder je ziel te verkopen. Tips, coaching en persoonlijke ervaringen over het werken voor jezelf.
Thuis • Blog • Diensten • Netwerk • Nieuwsbrief • Contact
Ontken jij waar je nu staat als zelfstandige?
in: , tags: balans coaching groei motivatie persoonlijke-ervaringen
Regelmatig voel ik mij verloren.
Niet in mijn privéleven. In mijn privéleven voel ik me kiplekker. Ik houd van heel veel mensen en heel veel mensen houden van mij. Daar ben ik dagelijks van onder de indruk trouwens. Voornamelijk omdat het me nu voor m’n gevoel zo gemakkelijk afgaat. Vroeger niet, vroeger kon ik niet wijs worden uit de verschillende manieren waarop mensen van je kunnen houden. Ik ging eerst een tijd de kat uit de boom kijken en als ik dacht: ‘goed volk’ dan gaf ik gewoon de hele Miranda, zeg maar, en was dan diep verward als mensen maar een klein stukje leken te willen ontvangen.
Tot op een dag een goede vriend mij iets uitlegde over vriendschappen. Hij zei: ‘Sommige mensen zijn een supermarkt, met hen kun je zowel uren bomen over het leven, als je werk uitgebreid analyseren, een film kijken, op vakantie gaan en mee lachen in de kroeg. En sommige andere mensen zijn alleen bakker: daar kun je heel erg leuk films mee kijken. Punt.’ Sommige mensen veranderen later nog van bakkers in supermarkten, sommige supermarkten verwateren tot bakker. Fact of life.
Maar het punt is ... het punt is, begreep ik hieruit, dat het deel waarop je elkaar vindt, het deel dat jou met de ander verbindt, bijvoorbeeld liefde voor films, al één geheel vormt. Het is niet zo dat dit deel tekort komt, dat je het moet opvullen met méér want anders heeft de vriendschap geen waarde: nee, het is. Begrijp je wat ik bedoel? Ik hoefde dus niet langer naar een bepaald ‘niveau’ te streven, dat regelde zichzelf wel, en zo werd het gemakkelijker van mensen te houden.
In mijn werk heb ik deze les nog lang niet geleerd. In mijn werk voel ik dat nog lang niet zo: dat mijn werk en mijn verbinding ermee al een geheel an sich is. En dat het zich – als geheel – verder ontwikkelt in allerlei richtingen. Nee, nee, in mijn werk verlang ik immer naar een bepaald niveau. Ik kom steevast tekort. Altijd nog hoger moet het, nog beter, nog duidelijker vooral. Als ik maar hard genoeg werk, en als ik maar diep genoeg nadenk, en als ik maar vreselijk veel feedback vraag aan iedereen, en als ik maar meer en meer kennis en ervaring en dergelijke op doe ... dan bereik ik dat ultieme niveau misschien nog wel eens, waar ik mij lichtjaren ver verwijderd van voel.
Ik ontken daarmee min of meer waar ik nu sta. Met als bedroevend resultaat dat ik mij regelmatig verloren voel. Want ja hallo, als ik niet ‘hier’ sta, waar sta ik dan wel?
Zijn er lezers die zich hierin herkennen? Of beter: herkenDen? Ik hoop van wel. Want dan kan ik het eens andersom doen op dit blog met tips voor zelfstandigen: dan deel ik eens geen tips uit, maar vraag ik jou om tips!
Miranda Apeldoorn (ZinVol) coacht zelfstandigen en freelancers.
Zet je flexibiliteit in als freelancer
in: , tags: balans coaching groei
Gastblogger Roeland Schweitzer is kunstenaar, trainer en schrijver. Hij benoemt tien flexibiliteitsfactoren waarvan hij denkt dat je die als freelancer goed kunt gebruiken.
Niet om in te zetten voor je klanten, maar voor jezelf.
De kracht van jou als freelancer of zzp’er is je flexibiliteit. Hier kun je héél veel in ontwikkelen en hier kom je uiteindelijk ook het verst mee. Je maakt meer kans op succes als je optimaal flexibel bent.
Dat is iets wat in je hoofd zit, zo flexibel mogelijk zijn. In je uitgaven, in je inkomsten, in wat je doet, in de eisen die je op enig moment stelt. Natuurlijk moet je idealen hebben, maar soms moet je die om pragmatische redenen even en enigszins terzijde schuiven, overigens zonder ze uit het oog te verliezen. Zonder idealen ga je al snel dood, kan ik je vertellen.
Flexfactor 1: rustig 180 graden van koers veranderen als dat beter lijkt.
Ik ben opgeleid als kunstenaar en journalist, maar heb tot nu toe nooit van mijn kunstwerken kunnen leven. Dat wilde ik oorspronkelijk wel. Tot de armoede dramatisch werd, voor mijn vrouw en voor onze kinderen die hier niet om hadden gevraagd. Tijd om het roer radicaal om te gooien. We begonnen een reclamebureau met de ambitie nu eindelijk brood, liefst met boter, te verdienen. Gewoon een bord met onze bedrijfsnaam op de muur geschroefd en wat brieven rondgestuurd. Al de eerste dag belde er een klant.
Flexfactor 2: gooi je vooroordelen overboord.
Echt flexgedrag was nog even moeilijk want ik wilde vrije kunst maken en zag bedrijven nog als milieuvervuilend, mensonvriendelijk, kapitalistisch geboefte. Toen we een paar maanden later opeens iets leuks bedachten voor de Nederlandse Spoorwegen waren ze daar nog blij mee ook. En opeens had ik ontdekt dat er bedrijven zijn die leuke, mooie, inspirerende dingen zoeken voor hun communicatie. Je voorstel moet je wel op de juiste plek neerleggen, op het juiste moment, maar dan is het soms opeens bingo.
Flexfactor 3: veel proberen op een natuurlijke, leuke, speelse manier en je niet laten kisten door een afwijzing.
Misschien was je idee goed, maar het moment verkeerd, of de plek, je contactpersoon, je presentatie. Bij ons thuis ging het nog steeds niet allemaal van een leien dakje en toen ik weer even geen werk had, was ik onredelijk wanhopig. Een directeur die ik wilde spreken kreeg ik maar niet te pakken, terwijl ik ideeën had voor zijn communicatie. Ik durfde hem al niet meer te bellen. Toen bedacht ik dat hij gewoon met zijn auto naar zijn werk gaat en weer vertrekt. Ik op mijn fiets op de juiste tijd langs dat bedrijf en, geloof het of niet, de directeur rijdt net naar buiten, ziet me, draait zijn raampje open en zegt: ‘Ha Roeland, dat treft, ik heb je net nodig.’
Dat brengt me meteen bij flexfactor 4: schep voortdurend juiste momenten, juiste plaatsen, enzovoorts.
Flexfactor 5: maak een flexibele financiële planning. Hoeveel geld heb je nodig? Maak een plan, kijk naar wat je vorig jaar hebt uitgegeven en verdiend. Hoe ga je dit het komend jaar doen, wat betekent dit per maand? Dat is het plan. Bewaak het bedrag vervolgens per maand en pas het van moment tot moment aan, zodat je altijd een kloppend verhaal voor je neus hebt. Dat geeft rust.
Flexfactor 6: limiteer je uitgaven tot het minimum.
Des te minder je nodig hebt, des te gemakkelijker gaat het freelancen lukken. Vergeet je ijdelheid, je haast en je hebzucht. Deze zaken leveren niets op, integendeel ze kosten alles.
Er gaat niets boven* een fietsvakantie naar een tentje op Schiermonnikoog. *Geleende slagzin.
Flexfactor 7: los al je verslavingen op. Word onafhankelijk. Lichamelijk: tabak, drugs, seks. Geestelijk: macht, roem, succes. Voor mij was dat een weg om te gaan en is het nog, maar het helpt enorm.
Flexfactor 8: werk zo veel mogelijk samen. Gewoon iemand vragen: zullen we het samen doen, zullen we het samen maken? Intentie, daar gaat het om. Als die er is, dan komt de oplossing!
Flexfactor 9: blijf leren. Geen werk? Tijd om te leren. Vrijwel alle trainingen en opleidingen hebben regelingen voor mensen met te weinig geld. Vraag daarnaar. In de loop van je werkende leven mag je misschien wel drie keer meegroeien, je ontwikkelen naar een totaal andere activiteit dan je oorspronkelijk als broodwinning had.
Ik verdiende geld als vrachtwagenchauffeur, freelance journalist, tekstschrijver voor bedrijven en overheden, communicatiemanager, schrijver en nu trainer, waarbij ik op mijn oude dag ook nog eens de prachtige weg van stemexpressie ontdek. Het was altijd spannend.
Flexfactor 10: zie in alles de mogelijkheden. Mijn modem was een poosje stuk. Knap lastig, dacht ik eerst, maar het was geweldig. Ik schuimde door mijn woonplaats Amerongen, op zoek naar kennissen met een computer, of ik even mocht webmailen, ftp-en of googelen. Zo kwam ik weer echt in contact met mensen.
En tot slot: er is ook nog een anti-flexfactor. Iets waar je niet flexibel in moet zijn: laat je zo min mogelijk afleiden. En ontwikkel dan je eigen specialiteit, linksom, rechtsom, steeds meer hoe jij het wilt, steeds beter.
Eenvoudig acquireren: sluit af met een handtekening
in: , tags: acquisitie coaching
Zelfs als je weinig tijd, geen geld en geen zin hebt, kun je iets aan acquisitie doen. Daarvoor heb ik vijf minuten van je tijd nodig – vijf minuten maar! En dan heb jij aan het eind van die vijf minuten ervoor gezorgd dat je jezelf vanzelf onder de aandacht brengt van (potentiële) klanten, via ieder mailtje dat je vanaf nu verstuurt.
Je kunt onder aan iedere e-mail automatisch een handtekening laten verschijnen: een stukkie tekst waarin je de lezer uitlegt wat je doet en waarvoor hij jou kan benaderen.
Het eerste wat zinvol is om te doen, is bedenken wat je graag wil dat een ander doet, als hij jouw handtekening leest. Kijk, als je vertelt wat je doet voor je beroep nemen mensen dat voor kennisgeving aan. Maar als je vertelt dat de koffie altijd klaar staat, dat mensen je altijd mogen bellen voor een afspraak, opdracht, informatie, interview, proefles of kennismakingsbehandeling zal de lezer net iets eerder geneigd zijn ook iets te dóen met je handtekening. Je brengt ze in ieder geval op dat idee ...
Het idee dat je meegeeft moet wel een klein beetje logisch zijn voor je lezers. Ik mail zelf heel veel met mensen die helemaal niet tot mijn doelgroep (zzp’ers) behoren. Mensen in loondienst zullen mij niet (snel) bellen voor coaching! Daarom vraag ik daar niet om in mijn handtekening, maar kies ik voor een andere optie. Deze mensen kénnen namelijk wellicht wel zzp’ers voor wie mijn diensten interessant zijn. Dus roep ik: ‘Leuk, als je mijn blog met tips doorgeeft!’
Heb je je handtekening bedacht? Ik weet alleen hoe je ‘m in Outlook moet invoeren. (Gebruiker van een ander mailprogramma? Als je dat al voor elkaar hebt gekregen, dan schat ik je slim genoeg in zelf de invoerplek te ontdekken. :-)
In Outlook ga je naar menuknop ‘Extra’ en scroll je naar beneden naar het woord ‘Opties’. Als je die aanklikt krijg je een scherm met onder meer het tabblad ‘E-mailindeling’. Klik op de knop ‘Handtekeningen’. Controleer rechts of daar het e-mailaccount staat dat je wilt gebruiken voor je handtekening -> Heb je een website, dan gebruik je voor je (zakelijk) mailverkeer het afgeleide e-mailadres. Bijvoorbeeld, in mijn geval is het e-mailaccount ditiszinvol.nl.
Onder in het lege veld zet je vervolgens je handtekeningtekst. Klik op OK en nog eens op OK ... en klaar! Toedoe-lijst van vandaag: acquisitie. Zo, tijd voor een mini-wave voor jezelf.
Heb je nog één minuut extra over dan heb ik nog een goeie tip van collega Edith van Gameren: je kunt in jouw handtekening ook nog reclame maken voor een (complementaire) collega! Journalisten kunnen fotografen aanbevelen, webbouwers kunnen tekstschrijvers of vormgevers aanbevelen, bandpromotors kunnen gitaarbouwers de hemel in prijzen, en vice versa. Als je dit voor elkaar doet, kom je dubbel zo veel onder de aandacht, en bij mensen die je zelf misschien nooit gemaild zou hebben.
Hik je erg aan tegen acquisitie? Weet je niet zo goed hoe je dat aan moet pakken of sterker nog: wat je eigenlijk over jezelf moet vertellen? Ik help als coach zelfstandigen ontdekken uit welk werk ze voldoening halen – en hoe ze daarvan meer kunnen creëren. Is dat net waar jij ook graag achter zou komen, neem dan contact op voor een coachingsgesprek.
Miranda Apeldoorn (ZinVol) coacht zelfstandigen.
Zij helpt hen ontdekken welke klussen ze het liefst zouden aanpakken
- en hoe ze daarvan meer kunnen creëren.
Hoe houd je zin in je werk na een nare ervaring?
in: , tags: coaching motivatie
Al ben je nog zo’n leuk en talentvol mens, er loopt altijd iemand rond die er anders over denkt. Daardoor verzamel je ook een paar minder fijne ervaringen als ondernemer. Je hebt een gesprek met een klant, of op een borrel, en dat loopt niet lekker. Of na een jarenlange samenwerking hoor je nooit meer wat van een opdrachtgever, en je hebt geen flauw idee waarom niet. Enzovoorts. Dat kan je een aanhoudend naar gevoel bezorgen, of je zelfvertrouwen aantasten. De zin in je werk neemt af of verdwijnt. En dat is niet de bedoeling, want je bent zo’n leuk en talentvol mens!
Het eerste wat je ertegen kunt doen, is bedenken dat alle mensen spiegelen. Ik zeg het even kort door de bocht: als iemand wat tegen jou zegt, heeft hij het eigenlijk tegen zichzelf. Hij herkent iets in jou. (Daar kan hij zich bewust van zijn, maar meestal gaat dat onbewust.) Als dat iets is, dat hij niet leuk vindt aan zichzelf, vindt hij jou al snel ook niet leuk.
Zo trekken we allemaal de klanten aan die bij ons passen. Dat komt mede vanwege dat spiegelen: wij mensen verzamelen steeds weer mensen om ons heen met wie we goed kunnen opschieten. (Overigens, ik spiegel ook natuurlijk, dat had je vast al begrepen. Ik vertel dit aan blog aan jou, maar eigenlijk heb ik het tegen mezelf.)
Het tweede dat je kunt doen om je zin in het werk terug te laten keren, is je aandacht verleggen. Misschien heb je een zwangere vrouw wel eens horen zeggen, dat ze sinds haar zwangerschap overal zwangere vrouwen ziet. Nu is het niet zo, dat er sinds vorige week opeens honderden zwangere vrouwen tegelijk bij zijn gekomen, uitgerekend in haar omgeving. Het is meer, dat de vrouw zo vol is van haar zwangerschap, dat al haar aandacht daarnaar uitgaat. Voorheen waren zwangere vrouwen voor haar onderdeel van de blur, de waas die haar omgeving vormt. Ze waren er wel maar ze nam ze niet waar. Nu merkt ze de vrouwen stuk voor stuk op. Ergo: óveral zwangere vrouwen!
Stel je voor, dat je blijft rondlopen met in je achterhoofd dat ene nare gesprek dat je voerde, die ene vervelende ervaring die je had met een klant. Zo ben je nog een tijdlang gespitst op overige ellende, die je toevoegt aan de nare ervaring die je al had. Je praat over het voorval met collega-zzp’ers die je misschien wel voorbeelden meegeven uit hun eigen verleden. Je legt zo een hele verzameling van rottige verhalen aan. Gedeelde smart is halve smart, nietwaar? Waarom voel je je dan toch nog steeds zo beroerd?
Stel je nu voor, dat je na je vervelende ervaring juist iets bedenkt waar je enorm van zou genieten. Je stelt je bijvoorbeeld voor hoe je lachend en wel een goed gesprek voert op een netwerkborrel waar je niemand kent. Of je zegt hardop: ‘Ik heb opdrachtgevers met wie ik járenlang prettig samenwerk.’ Dat is op dit moment wellicht nog niet zo, maar over een tijdje is het vanzelf weer waar. Je blijft immers niet met de armen over elkaar zitten, of in bed liggen met de dekens over je hoofd. Nee, je denkt niet meer aan door de grond zakken, je denkt aan jarenlange samenwerking! Je praat over ‘jarenlange samenwerking met opdrachtgevers’ met collega-zzp’ers die je misschien wel voorbeelden meegeven uit hun eigen verleden. Je legt zo een hele verzameling van geslaagde jarenlange samenwerkingsverhalen aan. Als het al die anderen lukt, kun jij het ook voor elkaar krijgen, nietwaar?
Op dit punt voel je je al een stuk beter, hoop ik. Zo niet, lees dan hoe goed je al bezig bent, gewoon doordat je alleen al bestaat, in het blog ‘Wie zit er op mij te wachten?’
Miranda Apeldoorn is zzp-coach & journalist.
Ze blogt over alles wat interessant kan zijn voor zzp'ers.
Hoe wil je zichtbaar zijn?
in: , tags: coaching gastblog marketing persoonlijke-ervaringen
Gastblogger Manon Müller-Jansen is tekst- en eindredacteur.
Ze werkt onder de bedrijfsnaam Meer dan tekst.
Sinds een aantal weken ligt de Ondernemerskalender 2009 duidelijk zichtbaar op mijn bureau. Daarin las ik: ‘Freelancen is niet alleen vallen en opstaan, maar vooral staan en opvallen’. Ik dacht meteen: die houd ik erin, want het is voor mij af en toe een van de grootste vraagstukken van het zzp'en: hoe blijf ik zichtbaar voor (potentiële) opdrachtgevers? Maar ook: hoe wil ik zichtbaar zijn en hoe zichtbaar wil ik zijn?
Een eerste poging dit jaar is het aanpassen van mijn huisstijl/website. Het mag allemaal wat kleurrijker en luchtiger. Zodat het nog meer 'van mezelf' wordt. In de communicatie met (potentiële) opdrachtgevers probeer ik de kort-door-de-bochtvraag: (help, ik ga failliet!) is er nog werk voor me?, wat anders in te kleden. In plaats daarvan stuur ik met regelmaat een mail, waarin ik aangeef dat ik mijn planning voor de komende periode aan het maken ben. Daarbij stel ik (uiteindelijk dezelfde, maar in een iets andere verpakking) de vraag of de betreffende opdrachtgever voor de komende periode mogelijkheden ziet.
Tot nu toe werpt deze methode aardig vruchten af. Ik ben weer even in beeld, soms komt er direct werk uit de hoge hoed en regelmatig korte tijd later.
Tot nu toe merk ik dat er – steeds wanneer ik denk: nu komt er even helemaal niets, (niemand heeft me nodig) – onverwachts toch van alles om de hoek komt kijken. Is het toeval, of is dat het resultaat van mijn bellen, mailen, bellen en nog eens mailen? Ik durf nog niet altijd op dat laatste te vertrouwen, al gaat dat steeds beter.
In zulke perioden bedenk ik me maar dat ik nog steeds aan het (op)bouwen ben! Ik begeef me tenslotte nog maar ruim een jaar op het freelancepad. Laatst heb ik – tijdens een coachingsgesprek bij ZinVol – letterlijk een muurtje gebouwd. Een muurtje van papieren stenen, waarop ik – in trefwoorden – aangaf wat voor mij de speerpunten zijn en worden, het komende jaar. Wil ik alle kansen aangrijpen, wil ik me specialiseren, zeg ik altijd ja, of soms juist bewust nee op (potentiële) opdrachten?
Ik ben heel benieuwd hoe anderen dat doen: wat is jouw manier van aanpak of gouden regel voor het (met een mooi woord) relatiemanagement met jouw (potentiële) opdrachtgevers? Wat zijn jouw bouwstenen en hoe ga jij om met periodes die Miranda zo treffend omschreef als ‘Tussenland’?
Mijn muurtje is nu af en toe nog wat wankel en nog niet helemaal af, maar kan de komende tijd alleen maar steviger worden. Daarbij houd ik een tweede quote uit de Ondernemerskalender in gedachten:
‘Ondernemen is doen wat je echt leuk vindt. Succes en geluk volgen dan meestal vanzelf’.