Focus + Marketing

De dood of de gladiolen!

door: Miranda Apeldoorn

tags:  coaching  motivatie 

Er komt een moment dat je moet beslissen. Of je gaat zelfstandigen, of niet. Klaar.
Wil je deeltijd-zelfstandigen, dan ga je deeltijd-zelfstandigen. Maar dan ook echt deeltijd: kies je de vrijdag om te zelfstandigen, ga dan vrijdags zelfstandigen. Verdwijn dan niet met een boek en een glas wijn in je hangmat in de tuin.

Voor je beslist of je gaat zelfstandigen, is er de incubatietijd. Die verloopt ongeveer zo:

· Was ik maar domweg gelukkig/rijk/succesvol en niet zo knap. Hoe kom ik in Gandhi’s naam de tijd een beetje leuk door tot aan mijn dood/pensioen/eerste miljoen?
· Ik wil iets anders dan nu, ik wil … meer vrijheid/meer autonomie/meer geld verdienen/ me in mijn eigen tempo blijvend ontwikkelen. Hoe krijg ik dat voor elkaar?
· Ik weet het! Ik begin voor mezelf!
· Maar als wat? Hoe? Per wanneer?
· Terwijl ik hier nog over nadenk, ga ik alvast praten met allerlei mensen/boeken lezen/visitekaartjes ontwerpen/mijn kantoor inrichten/een website volschrijven.
· Oh nee … ik ben even vergeten dat ik dan zelf klanten moet zoeken en zelf andere mensen enthousiast moet zien te krijgen voor mijn diensten/producten en zelf moet onderhandelen over mijn tarief en mij zelf moet verzekeren ARGH!

Heel gezond, heel goed, zo’n incubatietijd. Het helpt je bij het concreet maken van je wens.

Op dit punt aangeland vinden we een T-splitsing. De ene helft aan zelfstandigen begint gewoon. Ze denken: “Als ik in loondienst klanten kon vinden en mensen enthousiast kon krijgen, dan kan ik het nu ook.” Of, als ze ervan overtuigd zijn dat ze goed zijn in hun vak, dan denken ze: “Ik kom zonder werkgever ook wel aan werk.”

De andere helft stuit dankzij het praten met allerlei mensen op een eerste klant of opdracht. Er kunnen twee dingen gebeuren.

1. De zelfstandige zegt: “Maar ik begin net, of nog net niet, dussss ik ga niet (veel) vragen.”
Of
2. De klant zegt: “Maar je begint net, of nog net niet, dussss ik kan/wil je niet (veel) betalen.”

De zelfstandige in spe is nog niet geheel overtuigd van eigen kunnen en vindt het fair dat er niet (veel) beloning tegenover staat. Na afloop van de opdracht/euforie begint deze zelfstandige weer opnieuw aan de incubatietijd: was ik maar domweg gelukkig/rijk/succesvol …

Een tip voor deze laatste groep: kijk Star Wars: The empire strikes back. Daarin zegt de wijze Yoda:

 Try not. Do ... or do not. There is no try.

Blijf niet hangen in je incubatietijd. Op een dag is het de dood of de gladiolen. Als je het niet alleen aandurft om klanten te zoeken enzovoorts, schakel dan hulp in. Zoek een mentor of een ondersteunend netwerk, volg een cursus, of neem een adviseur of een loopbaancoach voor zelfstandigen in de arm, maar: doe iets. 

geplaatst: 07-07-2008 @ 07.27

reacties: reageer als eerste

delen:

 

Psychologie van de koude grond

door: Miranda Apeldoorn

tags:  coaching  communicatie 

Hoe zorg je dat mensen warmlopen voor jou? Hoe word je nou een veelgevraagde zelfstandige?

Stephen Covey zegt: 'Je moet eerst begrijpen, voor je begrepen kunt worden.'

Oftewel: eerst luisteren, kijken, voelen, proeven, onderzoeken ... voor jij enthousiast gaat vertellen wie je bent en wat je allemaal voor iemand kunt betekenen.

(Daarom begrijp ik zelf dan weer niet waarom werkgevers altijd op zoek zijn naar extraverte verkopers, die andersom werken, maar dat is iets voor een ander blog.)

Begrijpen voor je begrepen wordt.

Dat geldt niet alleen in onze privé-relaties met onze partners of kinderen, maar ook in zakelijke relaties met je opdrachtgevers, je markt.

Wat wéten we eigenlijk van mensen? Hoe we ze kunnen stimuleren, waarop ze positief reageren en waarop negatief, of ze allemaal dezelfde gevoelens en fases doorlopen of dat iedereen anders is?

Of: wat dénken we te weten?

Een leuke test is de Psychologie van de Koude Grond quiz, van de Volkskrants coachingssite Hart en Ziel.
Lees de uitleg bij iedere vraag en je krijgt geheid inspiratie om mensen warm te laten lopen voor jou en jouw verhaal.

Anaïs Nin zei ooit al dat we de dingen niet zien zoals die zijn, maar zoals we zelf zijn. Dat bleek. Ik had maar zes van de vijftien vragen goed.

Hoeveel heb jij er goed?

geplaatst: 04-07-2008 @ 11.32

reacties: reageer als eerste

delen:

 

My life without me

door: Miranda Apeldoorn

tags:  coaching  film 

 

 

Kijken met andere ogen

 

Een recente discussie op een maillijst over de arbeidsongeschiktheidsverzekering / inkomstenopvangpolis doet me denken aan de film ‘My life without me’.

 

Ann is getrouwd, heeft twee kleine dochters en is pas ergens halverwege de twintig, als de dokter haar vertelt dat ze nog maar een paar maanden te leven heeft. Daarop neemt ze een onwerkelijk moedig besluit: in plaats van haar einde liggend in een vreemd ziekenhuisbed af te wachten, vertelt ze niemand iets. Ze brengt de haar resterende tijd door met het afwerken van een lijst dingen die ze nog per se wil doen voor haar dood. 
Geen maffe dingen, zoals parachutespringen, want dit is geen platvloerse komedie maar een mooi, klein drama. Ann richt zich op wat ze echt belangrijk vindt. Ze spreekt bijvoorbeeld bandjes in met lieve boodschappen voor de vele nog komende verjaardagen van haar dochters.

 

Ann heeft in haar situatie niks (meer) aan een arbeidsongeschiktheidsverzekering, maar de meeste van ons zelfstandigen wel. Zorg dat je hoe dan ook verder kunt leven, als je onverwachts door ziekte of depressie maanden uit de running raakt.

 

Dat is één.

 

En twee: wacht niet tot het te laat is met doen wat je graag wilt doen in het leven. Begin nu. 
Al neem je voorzorgsmaatregelen van hier tot Tokio, echt weten wanneer het voorbij is doe je nooit. Hoogstwaarschijnlijk krijg je niet eens zoals Ann een seintje van tevoren.

 

Ann bewandelt een andere weg dan de meeste van ons zouden kiezen. Daarom is deze film ook te vinden in mijn mogelijkhedenbox. Ann laat zien dat zelfs wanneer alles verloren is, er een ding is dat niemand je af kan pakken. In dit leven kan het hele spectrum tussen geluk en ellende je overkomen, maar de enige die bepaalt hoe je daarop reageert, hoe je daarmee omgaat, ben jij.

geplaatst: 24-05-2008 @ 17.14

reacties: reageer als eerste

delen:

 

Wees een Tefal-pannetje

door: Miranda Apeldoorn

tags:  balans  coaching  persoonlijke-ervaringen 

 

Een vriendin kwam langs. Ze had onlangs een interview gegeven aan Vrij Nederland waarin ze haar vijf levensregels aangeeft. Een daarvan is:

 

‘Wees een Tefal-pannetje’

 

Die moest ze me even uitleggen.

 

‘Nou,’ zei ze, ‘het is heel simpel.

• Toe maar, bak ze maar bruin;
• Gooi weg wat zich niet aan je wil warmen;
• En laat je niet aankoeken!’

Wat zich ongeveer vertaalt als:

• Wees niet bang nieuwe ervaringen op te doen;
• Vermoei jezelf niet met trekken aan een dood paard
• En behoud een vleugje zelfspot/ Verschuil jezelf niet achter een dikke muur waar niemand je meer kan bereiken.

Ik vind het prachtig. Het beeld is zo olijk, dat ik wel moet lachen. Soortgelijke adviezen kun je natuurlijk overal vinden. Je kunt ook de vier regels voor geluk lezen van psycholoog Richard Wiseman. Of dit blog over Levenskunst. Om maar wat te noemen.

 

Even goed(bedoeld) advies, maar geen daarvan roept een zo helder beeld op als van ik als Tefal-pannetje dat zelf kan beslissen

 

... of ik vandaag de boel laat aanbranden ...

 

… of toch maar mezelf trakteer op een heerlijk hapje.

 Nog meer ZinVol nieuws? Abonneer je op mijn nieuwsbrief.

geplaatst: 08-05-2008 @ 16.49

reacties: reageer als eerste

delen:

 

Test jezelf: zelfstandigen met Friends

door: Miranda Apeldoorn

tags:  coaching 

 

In de Amerikaanse tv-serie Friends komen zes zeer verschillende personages voor. Ben jij als zelfstandige of freelancer meer een Rachel of een Joey?

(Poeh. Het kostte me even tijd dit samen te stellen, maar dan heb je ook wat! Tenminste, dat hoop ik.)

 

Monica

 

Je bent een model-zelfstandige! Als er iets gebeuren moet, zorg jij dat het ook goed gebeurt. Je bent georganiseerd en in je vak gedreven en ambitieus. Als je ergens aan begint wil je ook de beste zijn. In je la ligt een tienjarenplan, creatief vormgegeven met foto’s en tekeningen. Je weet niet alleen wat je wilt, je kunt je er ook nog een levendige voorstelling van maken.

 

Opdrachtgevers waarderen je, maar je eventuele collega-zelfstandigen met wie je samenwerkt doen dat niet: die ergeren zich aan de commanderende toon waarop je tegen ze praat, je gealfabetiseerde dossiers in kreukvrije mapjes en de vanzelfsprekendheid waarmee je 433 losse dingetjes oplost in één dag.

Als ze daar doorheen konden kijken, zouden ze echter een liefdevol en sociaal iemand ontdekken, die altijd voor ze klaarstaat.

 

Je kunt niet tegen rommel, dus je werk is niet alleen altijd op tijd af, maar je werkplek is aan het eind van iedere werkdag ook nog eens keurig opgeruimd.

Hoewel je het van zo’n type misschien niet zou verwachten, experimenteer je regelmatig: je probeert een nieuw soort opdracht uit of bedenkt een nieuwe dienst. Uiteraard las je wel een officiële testfase in – dat dan weer wel hè.

 

Chandler

 

Werk hoort bij het leven, maar je voelt er weinig passie voor. Dat zie je privé ook terug: de meeste mensen om je heen hebben geen flauw idee wat je nou eigenlijk de hele dag uitspookt. Ze zien alleen dat het je geen windeieren legt: je zit nooit om geld verlegen.

 

Voor je vak hijs je je in een keurslijf: je gaat in mantelpak of driedelig grijs naar de juiste borrels, voert gesprekken in de vaagtaal van de opdrachtgever en werkt hard en serieus aan je opdrachten.

 

Privé ben je meer een spijkerbroektype. Je overcompenseert het keurslijf van je werk door voortdurend de clown uit te hangen of anderen een sneer uit de pan te geven.

 

Hoe meer succes je bereikt in je werk, hoe ongelukkiger je privé bent. Als je zo doorgaat, draait dit uit op een burn-out. Dat iets je gemakkelijk afgaat, betekent nog niet dat je het tot aan je pensioen moet volhouden!

Durf die ene stap te zetten en ga doen wat je in je hart altijd al leuk hebt gevonden. Je zult weliswaar weer onder aan de ladder moeten beginnen, en dat merk je geheid in je portemonnee, maar je zult oneindig veel gelukkiger zijn.

 

Rachel

 

Je hebt van je hobby je werk gemaakt en verdomd, je bent er een kei in. Je kunt overweg met mensen, bent op de hoogte van de laatste ontwikkelingen in je vak en levert prima werk af. Het enige dat je wat minder goed af gaat is opkomen voor jezelf en jouw belangen. Dat komt door je verleden, daar komen we zo op. Via allerlei omwegen probeer je dan aan te geven dat jij de juiste persoon voor de opdracht bent. Meid, soms loont het, als je jezelf al die energie bespaart en gewoon zegt wat je graag wilt.

 

De onafhankelijkheid en het zelfvertrouwen die je werk met zich meebrengen, zijn relatief nieuw voor je. Lange tijd vertrouwde je erop dat anderen wel voor je zouden zorgen. Nu je zelf je beslissingen neemt straal je meer dan ooit tevoren. Dat zelfvertrouwen staat je prachtig!

 

Eén ding nog: al is het nog zo verleidelijk, begin NOOIT iets met een collega-zelfstandige.

 

Joey

 

Je bent dermate charmant dat werk je gewoon komt aanwaaien. In het zelfstandigenbestaan zijn nieuwe opdrachten toch in de eerste plaats een kwestie van gunnen, en iedereen gunt jou succes. Oké inhoudelijk ben je niet zo sterk, maar dat maak je goed door in ieder geval wel je stinkende best te doen. Pas wel op dat je succes je niet arrogant maakt: zodra je je bemoeit met zaken die buiten je opdracht vallen (en waar je bovendien helemaal geen verstand van hebt) dan is het over en sluiten.

 

Gaan de zaken even wat minder dan ben je nooit te beroerd je handen uit de mouwen te steken voor om het even welk tijdelijk baantje. Als je nu maar eens onthield hoe laat je ook alweer waar moest beginnen … Afspraken, deadlines, administratie bijhouden: nope, niet je sterkste kant. Niet voor niets heb je je ingeschreven bij alle mogelijke bureaus in jouw vakgebied: laat hen die opdrachten maar voor je binnenhalen en de administratieve rompslomp voor je regelen.

 

Je hebt een hart van goud en bent oneindig loyaal aan je vrienden. Als zij gekwetst zijn door derden ben je de eerste die bij die derden op de stoep gaat staan. Denk daar eens aan, wanneer je zelf weer eens iemand met wie je een leuk gesprek had, of die je aan een opdracht geholpen heeft, nooit meer terugbelt.

 

Phoebe

 

Je hebt een vak gekozen dat je leuk vindt, klaar. Je hoeft daar verder geen Belangrijke Prijzen mee te winnen, en voelt ook niet de noodzaak er hoogdravend over te doen, voortdurend nieuwe cursussen voor te volgen of er tienjarenplannen voor te maken. Je vindt dat er meer in het leven is dan werk alleen.

 

Je zit vol bijzondere ideeën en hebt iedere halve minuut wel een nieuwe creatieve inval. Je deelt ze mee aan iedereen die ze horen wil. Op anderen kom je daarom wat wereldvreemd over. Het helpt daarbij niet echt mee dat je nooit zin hebt ervoor te gaan zitten en de details van je ideeën eens fatsoenlijk uit te werken. Aan de andere kant heeft je persoonlijkheid een groot voordeel: je staat nooit te lang ergens bij stil en tijd voor piekeren heb je met al die geweldige invallen ook niet. Je bent dan ook de meest relaxte zelfstandige van de zes.

 

Collega-zelfstandigen willen je daarom nog wel eens onderschatten. Collega’s die je proberen te bedonderen komen echter van een koude kermis thuis: als je wilt, als het nodig is, kun je sluw en berekenend zijn.

 

Je kunt ook behoorlijk vasthoudend zijn en dat zie je terug in bijvoorbeeld je debiteurenadministratie: je hebt er geen enkel probleem mee jouw klanten erop te wijzen dat de betalingstermijn verstreken is.

 

 

Ross

 

Je hebt niet zomaar werk als zelfstandige, je hebt Een Specialisme. Mensen die net als jij veel, zo niet alles van dit specialisme afweten, moeten we zoeken met een zaklantaarn.

Je club opdrachtgevers is daardoor glashelder maar ook wat beperkt. Dat maakt je wat afhankelijker en dat is niet handig voor iemand met zulke duidelijke principes als jij.

‘Flexibel’ is niet echt een eigenschap die op jou van toepassing is.  Wil je verder komen, zowel privé in je relaties, als in je vak, vraag jezelf dan wat vaker af: wil je gelijk hebben of gelijk krijgen?

 

Als broer van Monica heb je wel wat van haar weg: ook jij bent gedreven, en hebt je organisatie altijd goed voor elkaar. En ook jij hebt een tienjarenplan, alleen dan zonder foto’s en tekeningen, maar met al je verzekeringen in kaart gebracht en statistieken van je te verwachten pensioenuitkering.

 

Over het algemeen ben je blij met wie je bent. Het allermooiste aan jou is nog: je mag door je principiële opstelling dan wel vaker dan anderen je neus stoten, als er een nieuwe kans voorbijkomt grijp je ook die weer met beide handen tegelijk aan. Je gaat er weer helemaal voor! En hoewel je regelmatig stilstaat om na te denken over de dingen die misliepen in je leven, vreet het niet aan je. Het liep nu eenmaal zoals het liep. Moving on!

geplaatst: 03-04-2008 @ 12.08

reacties: 1

delen: