Focus + Marketing

Hoe kom ik aan klanten?

door: Miranda Apeldoorn

tags:  acquisitie  groei  marketing 

Visitekaartjes, een website, een profiel op een netwerksite, klaar. Dit zijn de drie dingen die starters het meest inzetten als reclamemiddel. Wanneer er vervolgens niet binnen een paar maanden een tros gewillige klanten aan de voordeurbel blijkt te hangen, vragen de starters zich vertwijfeld af: hoe kom ik aan klanten?

Aan klanten komen wordt al een stuk makkelijker, als je weet wat je voor wie kunt betekenen. Vraag een starter wat hij doet voor wie, en de meesten roepen hijgend: ‘Oh alles’ en ‘voor iedereen’, want ‘alles is leuk om te doen’ en ‘ik wil me niet vastleggen en daardoor allerlei leuke dingen missen.’ Nou, dan heb ik groot nieuws: [...]

... Het volledige artikel vind je in mijn e-book: 'Richt je niet op naamsbekendheid. 25 opmerkelijke marketingadviezen voor zp'ers.' Deze is te bestellen in de versies PDF, EPUB en MOBI (Kindle) voor € 4,95 inclusief 19% btw. 

© Miranda Apeldoorn (ZinVol) coacht zelfstandigen
die focus en meer klanten willen

Alle blogs van Miranda

geplaatst: 29-01-2009 @ 15.59

reacties: 2

delen:

Goed voorbeeld van een marketingactie

door: Femke Dekker

tags:  acquisitie  gastblog  marketing 

Gastblogger Femke Dekker schrijft fantasy voor de jeugd
en geeft workshops over zelf je fantasywereld scheppen:

Ik kreeg een kaart van de Stichting Kinderpostzegels Nederland. Ieder jaar koop ik kinderpostzegels, en meestal ook wel wat kaarten. Dit jaar niet. De kinderen waren niet aan de deur geweest, of op een moment dat ik niet thuis was. “Kinderen aan de deur gemist?” stond er dan ook op de kaart, en ik kon erop invullen hoeveel velletjes postzegels en hoeveel pakjes kaarten ik wilde bestellen.

Dat maakte mij blij én ik vond het een geweldige marketingactie. Blijkbaar hebben ze bij die stichting een heel goed klantenbestand. Blijkbaar houden ze bij wie er dit jaar postzegels en kaarten besteld heeft en vooral: wie niet. Die laatste sturen ze een mooie kaart, met bestelmogelijkheid, voorgedrukt adres van de Stichting Kinderpostzegels en er hoeft geen postzegel op. Het enige wat je hoeft te doen, is hem invullen en naar de brievenbus brengen.

Geen agressieve boodschap, niet eens een milde, op hun gerichte boodschap. Helemaal voor mij: wat jammer dat ik die kinderen aan de deur gemist heb, maar ik kan alsnog bestellen. Gelukkig maar.

Wauw. Dat ga ik onthouden. Ik weet nog niet waarvoor, maar het komt vast nog weleens van pas. Geen: ik heb dit en je wist het nog niet, maar je hebt het nodig en wel nu!-boodschap. Niet eens: wat jammer dat je deze keer niets bij ons besteld hebt, doe het alsnog. Nee: wat jammer dat je de kinderen gemist hebt, maar we bieden je alsnog de mogelijkheid. De klant is koning. En ja, natuurlijk hebben zij als stichting er groot voordeel bij dat er op die manier meer bestellingen binnenkomen. Maar dat is niet de hoofdzaak. De hoofdzaak is dat ik straks weer een nieuwe voorraad kaarten en zegels heb.

Alle gastblogs van Femke.

geplaatst: 17-12-2008 @ 10.51

reacties: reageer als eerste

delen:

Last van de kredietcrisis?

door: Miranda Apeldoorn

tags:  innovatie  marketing  netwerk 

"In het prachtige Cobramuseum vraagt een mede-zelfstandige aan mij of ik geen last van de kredietcrisis heb. Ik geef hetzelfde antwoord dat ik ook gaf in alle acht jaren hiervoor. Ik zeg niet ‘Nou inderdaad’ waarna we allebei onze frustraties eruit gooien en vrienden voor het leven worden, want gedeelde smart is halve smart. Ik zeg ook niet op iets te triomfantelijke toon ‘Nee hoor, nergens last van’ waarna ik op zoek ga naar een succesvoller iemand om mee te praten, want dat is beter voor mijn netwerk.

In plaats daarvan zeg ik: ‘Ik heb alleen last van crisissen die ik zelf veroorzaak.’ Daarna kijken veel zelfstandigen me glazig (of bozig) aan en nemen ter plekke het besluit met iemand anders vrienden voor het leven te worden, of te netwerken met een minder cryptisch iemand. 

Wat is het grootste risico dat je loopt als ondernemer? En dus ook als zzp’er? Dat je klanten bij je wegblijven. Zonder klanten, geen bestaan. Die klanten mogen dat doen. Ze zitten niet (voor altijd) aan je vast. 

Dit is de reden waarom je je als zzp’er af en toe als een golden retriever moet gedragen. Golden retrievers zijn loyaal aan hun baasje, maar dat houdt ze niet tegen op straat ook nog vrolijk en blij af te rennen op alle andere mensen die er lopen. Netwerken heet dat.  Als ik te weinig netwerk in mijn goede tijden, kan er een crisis ontstaan in slechte tijden zoals kredietcrisistijden, wanneer een of meerdere klanten besluiten te bedanken voor mijn diensten. Ik draag niet alleen zelf bij aan mijn succes, ik heb ook een aandeel in mijn falen. 

(Soms lukt netwerken of überhaupt werken niet. Als iemand sterft van wie je veel houdt. Als je in een depressie belandt. Als je moet herstellen van een slopende ziekte. Enzovoorts. Zulke crisissen vallen buiten dit blog.)

Nu ben ik meer een doelgerichte, eigenzinnige beagle dan een vrolijke golden retriever. Daar houd ik rekening mee. :-) Ik loop niet zo heel veel massaal bezochte borrels af bijvoorbeeld. Daar voel ik me niet zo thuis. 

Hoe zorg ik er dan voor, een beetje in beeld te blijven? Gelukkig kun je op vele manieren contact houden met klanten. Je kunt zelfs het moment van contact bepalen, zodat je hun onverdeelde aandacht hebt. Dit jaar bijvoorbeeld, heb ik al mijn klanten een sintkaart gestuurd, in plaats van een kerstkaart. 

Hoe doe jij dat? Ik hoor graag hoe jij als zzp’er in beeld probeert te blijven. Meer inspiratie nodig? Misschien staat er wat zinvols in ‘De dertien gouden wetten van recessiemarketing’. Ik heb het zelf niet gelezen, maar het klinkt alsof deze schrijvers ook alleen last hebben van crisissen die ze zelf veroorzaken."  

 Miranda Apeldoorn is coach & journalist. Ze deelt persoonlijke ervaringen over mens & werk, het thema waar haar eigen werk om draait.

geplaatst: 01-12-2008 @ 11.10

reacties: 3

delen:

Een goed boek verkoopt zichzelf

door: Femke Dekker

tags:  gastblog  marketing 

Gastblogger Femke Dekker schrijft fantasy voor de jeugd en geeft workshops over zelf je fantasywereld scheppen:

Een boek is tegenwoordig geen op zichzelf staand product meer. Om het (goed) te verkopen, is het niet meer voldoende om het aan de boekhandel aan te bieden - nee, er moet een heel marketingconcept bij.

Daar had ik het laatst over met een vriend. Die sprak over merchandising - je boek, de hoofdpersoon, jij als schrijver, als merk. Een boek verkoopt niet zonder sprankelende website met spelletjes en geheimzinnigheid, zonder agenda’s, poppetjes, posters, bekers en liefst al een verfilming als het boek amper geschreven is. Je moet opvallen.

Nu ben ik een vrij ouderwets type. Zo’n website is vast heel leuk, maar beperkt. Op een goeie dag zijn de meeste mensen die website vergeten, is het spel gespeeld en zijn alle geheimen ontsluierd. En al die agenda’s, knuffels, bekers en dekbedovertrekken, moet ik daar nog meer agenda’s, knuffels, dekbedovertrekken en T-shirts aan toevoegen? Wat is er dan nog opvallend aan?

Ik ben van mening dat een goed boek zichzelf verkoopt.

Natuurlijk, je moet het wel een handje helpen. Als niemand weet dat dat goede boek er is, koopt ook niemand het. Maar dat kan volgens mij veel eenvoudiger en veel kostenbesparender. Van Harry Potter zijn er miljoenen boekexemplaren en knuffels, agenda’s en brilletjes over de toonbank gegaan en ook Hoe overleef ik ...? schreeuwt je overal tegemoet, maar jeugdboekenschrijver Jacques Vriens doet het ook erg goed. En persoonlijk ben ik nog nergens poppetjes, boekjes, potloden en kussenslopen van zijn karakter meester Jaap tegengekomen. Vriens doet het gewoon zelf. Als je maar volhoudt, gestaag doorwerkt en je niet uit het veld laat slaan. Niets opvallends aan. Of toch? Opvallen in bescheidenheid, de enige zijn die niet schreeuwt over zijn fantastische boek. Af en toe wat voorlezen en signeren, misschien een bericht in de krant. En intussen verder schrijven aan het volgende boek. Dat in navolging van het eerste ook zijn werk doet. Vanzelf, omdat het goed is, en dat weten de mensen op een bepaald moment.

Alle gastblogs van Femke.

geplaatst: 12-11-2008 @ 10.43

reacties: 3

delen:

Ommezwaai van schrijver naar fotograaf

door: Esther van Berk

tags:  gastblog  groei  marketing  persoonlijke-ervaringen 

Gastblogger Esther van Berkwas tekstschrijver, maar gooide haar zelfstandigenbestaan om, en werd fotograaf. Hoe?

Tekstschrijver was ik van huis uit. Eerst in loondienst, daarna als zelfstandig ondernemer. (Tegenwoordig zeg ik liever ‘freelancer’, omdat ik steeds meer merk dat ik niet erg een ondernemersgeest heb - maar dat is een ander verhaal.) Tekstschrijver dus. Een jaar of wat geleden in dat vak gerold en het met veel plezier gedaan. Kijkjes in de keuken bij grote en minder grote bedrijven, onderwerpen uitdiepen waar je anders zelden mee te maken krijgt, en veel – en vooral heel verschillende – mensen ontmoeten. Dat vond ik heerlijk aan m’n vak. Alleen het schrijven zelf … Dat ging eigenlijk steeds meer tegen staan. Eerst was het nog een sport om de teksten mijn signatuur mee te geven. Kort, strak en heel helder een boodschap overbrengen. Maar hoe langer de teksten werden, hoe moeilijker die opgave werd. En hoe meer de lol er voor mij af ging. Bijscholen deed ik wel af en toe, maar niet uit vol enthousiasme. Tijdschriften over taal een aanverwante vakliteratuur bleven ongelezen.

Nu waren er een paar nare gebeurtenissen gepasseerd waardoor ik lang heb gedacht dat ik gewoon niet topfit was. Als ik nou eenmaal maar weer eens goed in mijn vel zou steken, dan zou ik mijn oude werkdiscipline wel weer terug krijgen, en dan kwam de lol ook wel weer, zo dacht ik. Mijn coach hielp me uit die droom. 'Als jij over je werk en je bedrijf praat, dan hoor ik voldoening over het krijgen van nieuwe opdrachten, het plezier dat je hebt in gesprekken met mensen. Maar niets over het schrijfproces en het eindresultaat. Dat wat je werk eigenlijk is, het schrijven van echt goede teksten, daar heb ik je nooit eens opgetogen over horen vertellen.' En dat was waar. We praatten door over wat me raakte, waar ik blij van werd.

Sinds enige tijd was ik fanatiek aan het fotograferen geslagen, en had ik me eigenlijk al snel ontwikkeld van het maken van ’kiekjes’ naar goede foto’s. Daar kreeg ik ook steeds meer reacties op van familie, vrienden en bekenden. 'Joh, jij maakt zulke mooie foto’s, daar moet je wat mee doen.' Makkelijker gezegd dan gedaan natuurlijk, vooral omdat het aan zelfvertrouwen ontbrak. Er zijn al zo onnoemelijk veel fotografen, wat zou ik dan nog kunnen toevoegen? Wie zou mij dan nodig hebben en opdrachten geven? En juist fotografen klagen de laatste jaren enorm over de ‘vervuiling van de markt’ door welwillende – en goed fotograferende – amateurs die voor een schijntje doen waar een professionele fotograaf veel meer voor moet vragen wil hij ’t hoofd boven water kunnen houden. En mijn grootste bezwaar: ik heb helemaal geen opleiding. Mijn coach was hier helder over: laat de markt het maar bepalen. Als mensen of bedrijven geld willen betalen voor je foto’s, zijn ze goed genoeg en is er een markt voor. De volgende vraag was: hoe benader je die markt?

Ik ben klein begonnen. Heb mijn zakelijke relaties voor de kerstdagen fotokaarten gestuurd die per bedrijf toegespitst waren op hun bedrijfsactiviteit. Daar kreeg ik leuke reacties op, en het leidde zelfs tot m’n eerste foto-opdracht; productfoto’s voor een bedrijfsbrochure. Ook foto’s die ik als cadeau gaf aan een communicatiemanager die van werkgever veranderde leverden een (grote!) opdracht op. En zo ging het balletje rollen. Groot voordeel was dat ik als fotograaf dezelfde markt wilde bedienen die ik ook als tekstschrijver had. Geen consumenten maar bedrijven en organisaties. Die markt ken ik, ik voel me er goed bij en ik weet wat er verlangd wordt en hoe het ongeveer werkt. Gesprekken met vakgenoten hielpen bij een heleboel praktische zaken (reken ik een uurtarief of een tarief per foto, hoe regelen fotografen het hergebruik, hoe ziet een goede workflow eruit zodat ik veel efficiënter kan werken). Direct aansluiten bij een branchevereniging hielp ook enorm. Via gerichte cursussen en workshops kan ik mijn vakkennis vergroten, ik leer veel van hoe andere fotografen werken en hun zaken aanpakken, en er is een eerste opdracht voortgekomen uit contact met een collegafotograaf.

Inmiddels schrijf ik geen teksten meer. Dit voorjaar besloot ik om uitsluitend fotografie-opdrachten aan te nemen, en mijn agenda loopt langzamerhand vol. Elke keer als ik een gesprek heb met mijn coach kom ik met opgetogen verhalen over hoe geweldig het is om betaald te worden voor dat wat je ’t liefste doet. Langzamerhand nemen de twijfels af over de behoefte van de markt en mijn kunnen als fotograaf. Ik ben dolblij met mijn overstap. Mijn coach ook. 'Jouw mooiste foto hangt bij mij,' zei ze laatst. Een treinstation in de ochtendnevel, oranje gekleurd door de opkomende zon. Een symbolisch cadeau, omdat zij me op het goede spoor zette.

geplaatst: 23-10-2008 @ 09.32

reacties: 1

delen: