RSS
@ZinVol
Feedburner
Jezelf promoten zonder je ziel te verkopen. Tips, coaching en persoonlijke ervaringen over het werken voor jezelf.
Thuis • Blog • Diensten • Netwerk • Nieuwsbrief • Contact
Ontken jij waar je nu staat als zelfstandige?
in: , tags: balans coaching groei motivatie persoonlijke-ervaringen
Regelmatig voel ik mij verloren.
Niet in mijn privéleven. In mijn privéleven voel ik me kiplekker. Ik houd van heel veel mensen en heel veel mensen houden van mij. Daar ben ik dagelijks van onder de indruk trouwens. Voornamelijk omdat het me nu voor m’n gevoel zo gemakkelijk afgaat. Vroeger niet, vroeger kon ik niet wijs worden uit de verschillende manieren waarop mensen van je kunnen houden. Ik ging eerst een tijd de kat uit de boom kijken en als ik dacht: ‘goed volk’ dan gaf ik gewoon de hele Miranda, zeg maar, en was dan diep verward als mensen maar een klein stukje leken te willen ontvangen.
Tot op een dag een goede vriend mij iets uitlegde over vriendschappen. Hij zei: ‘Sommige mensen zijn een supermarkt, met hen kun je zowel uren bomen over het leven, als je werk uitgebreid analyseren, een film kijken, op vakantie gaan en mee lachen in de kroeg. En sommige andere mensen zijn alleen bakker: daar kun je heel erg leuk films mee kijken. Punt.’ Sommige mensen veranderen later nog van bakkers in supermarkten, sommige supermarkten verwateren tot bakker. Fact of life.
Maar het punt is ... het punt is, begreep ik hieruit, dat het deel waarop je elkaar vindt, het deel dat jou met de ander verbindt, bijvoorbeeld liefde voor films, al één geheel vormt. Het is niet zo dat dit deel tekort komt, dat je het moet opvullen met méér want anders heeft de vriendschap geen waarde: nee, het is. Begrijp je wat ik bedoel? Ik hoefde dus niet langer naar een bepaald ‘niveau’ te streven, dat regelde zichzelf wel, en zo werd het gemakkelijker van mensen te houden.
In mijn werk heb ik deze les nog lang niet geleerd. In mijn werk voel ik dat nog lang niet zo: dat mijn werk en mijn verbinding ermee al een geheel an sich is. En dat het zich – als geheel – verder ontwikkelt in allerlei richtingen. Nee, nee, in mijn werk verlang ik immer naar een bepaald niveau. Ik kom steevast tekort. Altijd nog hoger moet het, nog beter, nog duidelijker vooral. Als ik maar hard genoeg werk, en als ik maar diep genoeg nadenk, en als ik maar vreselijk veel feedback vraag aan iedereen, en als ik maar meer en meer kennis en ervaring en dergelijke op doe ... dan bereik ik dat ultieme niveau misschien nog wel eens, waar ik mij lichtjaren ver verwijderd van voel.
Ik ontken daarmee min of meer waar ik nu sta. Met als bedroevend resultaat dat ik mij regelmatig verloren voel. Want ja hallo, als ik niet ‘hier’ sta, waar sta ik dan wel?
Zijn er lezers die zich hierin herkennen? Of beter: herkenDen? Ik hoop van wel. Want dan kan ik het eens andersom doen op dit blog met tips voor zelfstandigen: dan deel ik eens geen tips uit, maar vraag ik jou om tips!
Miranda Apeldoorn (ZinVol) coacht zelfstandigen en freelancers.
Geld verdienen met wat je leuk vindt
in: , tags: gastblog groei motivatie
Gastblogger Femke Dekker is jeugdboekenschrijver:
Indachtig Miranda's focus als coach, dacht ik vorige week bij mezelf: ja, ik moet ook gewoon zorgen dat ik mijn geld verdien met de dingen die ik leuk vind!
Dus wat deed ik? Ik maakte een lijst met dingen die ik leuk vind. Boeken schrijven bovenaan, uiteraard, daarna communicatieprojecten verzorgen, gevolgd door redactiewerk voor bedrijven.
Wat gebeurde er? Hetgeen bovenaan stond, verwierp ik meteen. Want met boeken schrijven verdien je geen droog brood, tenzij je J.K Rowling, Francine Oomen of Carry Slee heet.
Vorig jaar heb ik al eens geprobeerd aan voorleesvoorstellingen te komen, maar alle uren gestoken in het opsnorren van e-mailadressen, het opstellen van een aansprekende mailing en die tig keer versturen, leverden helemaal niets op.
Dus ging ik het tweede punt verder uitwerken: communicatieprojecten. Een rij maken met mijn kansen, mogelijkheden en problemen. Veel problemen, want geen netwerk en geen tijd om er een te creëren. Ik legde de lijst opzij en ging de volgende dag weer naar mijn betaalde baan.
Totdat ik, een aantal dagen later, opeens dacht: maar wacht eens. Het ging toch om geld verdienen met wat je het leukst vindt? Dat is dan toch boeken schrijven? Oké, ik heet geen Rowling, Oomen of Slee, maar ik kan er wellicht voor zorgen dat iemand die over vijf jaar deze zelfde gedachten heeft, denkt: Maar ik heet geen Femke Dekker ...
Als ik naar de afgelopen jaren kijk, dan gaat het steeds beter. Ik heb vijftien boeken gepubliceerd die steeds meer lezers weten te vinden. Kinderen houden hun boekbesprekingen over mijn boeken. Als ik een boekhandelaar spreek, dan kent die meestal in ieder geval een van mijn titels. Ik kom vaker op gelegenheden waar schrijvers en uitgevers elkaar ontmoeten en word ook voor die gelegenheden uitgenodigd. En: er is een uitgever die zit te wachten tot ik het manuscript af heb waar ik momenteel aan werk.
Om als schrijver succesvol te worden, staat een termijn van 5 tot 10 jaar. Ik heb er nu zes en het lijkt te kloppen. Dus? Ik ga zorgen dat ik mijn geld verdien met het schrijven van boeken (en eventueel bijkomende zaken als voorlezen en schrijvers-in-spe te helpen met hun verhalen). Het boek waar ik nu aan werk, wordt een enorm succes. Eind 2010 ligt het in de winkel, voor 2011 heeft het al een herdruk beleefd. En in de tussentijd schrijf ik mijn volgende succesvolle roman!
Hoe houd je zin in je werk na een nare ervaring?
in: , tags: coaching motivatie
Al ben je nog zo’n leuk en talentvol mens, er loopt altijd iemand rond die er anders over denkt. Daardoor verzamel je ook een paar minder fijne ervaringen als ondernemer. Je hebt een gesprek met een klant, of op een borrel, en dat loopt niet lekker. Of na een jarenlange samenwerking hoor je nooit meer wat van een opdrachtgever, en je hebt geen flauw idee waarom niet. Enzovoorts. Dat kan je een aanhoudend naar gevoel bezorgen, of je zelfvertrouwen aantasten. De zin in je werk neemt af of verdwijnt. En dat is niet de bedoeling, want je bent zo’n leuk en talentvol mens!
Het eerste wat je ertegen kunt doen, is bedenken dat alle mensen spiegelen. Ik zeg het even kort door de bocht: als iemand wat tegen jou zegt, heeft hij het eigenlijk tegen zichzelf. Hij herkent iets in jou. (Daar kan hij zich bewust van zijn, maar meestal gaat dat onbewust.) Als dat iets is, dat hij niet leuk vindt aan zichzelf, vindt hij jou al snel ook niet leuk.
Zo trekken we allemaal de klanten aan die bij ons passen. Dat komt mede vanwege dat spiegelen: wij mensen verzamelen steeds weer mensen om ons heen met wie we goed kunnen opschieten. (Overigens, ik spiegel ook natuurlijk, dat had je vast al begrepen. Ik vertel dit aan blog aan jou, maar eigenlijk heb ik het tegen mezelf.)
Het tweede dat je kunt doen om je zin in het werk terug te laten keren, is je aandacht verleggen. Misschien heb je een zwangere vrouw wel eens horen zeggen, dat ze sinds haar zwangerschap overal zwangere vrouwen ziet. Nu is het niet zo, dat er sinds vorige week opeens honderden zwangere vrouwen tegelijk bij zijn gekomen, uitgerekend in haar omgeving. Het is meer, dat de vrouw zo vol is van haar zwangerschap, dat al haar aandacht daarnaar uitgaat. Voorheen waren zwangere vrouwen voor haar onderdeel van de blur, de waas die haar omgeving vormt. Ze waren er wel maar ze nam ze niet waar. Nu merkt ze de vrouwen stuk voor stuk op. Ergo: óveral zwangere vrouwen!
Stel je voor, dat je blijft rondlopen met in je achterhoofd dat ene nare gesprek dat je voerde, die ene vervelende ervaring die je had met een klant. Zo ben je nog een tijdlang gespitst op overige ellende, die je toevoegt aan de nare ervaring die je al had. Je praat over het voorval met collega-zzp’ers die je misschien wel voorbeelden meegeven uit hun eigen verleden. Je legt zo een hele verzameling van rottige verhalen aan. Gedeelde smart is halve smart, nietwaar? Waarom voel je je dan toch nog steeds zo beroerd?
Stel je nu voor, dat je na je vervelende ervaring juist iets bedenkt waar je enorm van zou genieten. Je stelt je bijvoorbeeld voor hoe je lachend en wel een goed gesprek voert op een netwerkborrel waar je niemand kent. Of je zegt hardop: ‘Ik heb opdrachtgevers met wie ik járenlang prettig samenwerk.’ Dat is op dit moment wellicht nog niet zo, maar over een tijdje is het vanzelf weer waar. Je blijft immers niet met de armen over elkaar zitten, of in bed liggen met de dekens over je hoofd. Nee, je denkt niet meer aan door de grond zakken, je denkt aan jarenlange samenwerking! Je praat over ‘jarenlange samenwerking met opdrachtgevers’ met collega-zzp’ers die je misschien wel voorbeelden meegeven uit hun eigen verleden. Je legt zo een hele verzameling van geslaagde jarenlange samenwerkingsverhalen aan. Als het al die anderen lukt, kun jij het ook voor elkaar krijgen, nietwaar?
Op dit punt voel je je al een stuk beter, hoop ik. Zo niet, lees dan hoe goed je al bezig bent, gewoon doordat je alleen al bestaat, in het blog ‘Wie zit er op mij te wachten?’
Miranda Apeldoorn is zzp-coach & journalist.
Ze blogt over alles wat interessant kan zijn voor zzp'ers.
Maak een biografie om te weten wat je wilt
in: , tags: gastblog groei motivatie
Gastblogger Calliope den Ouden is illustrator:
Toen mijn eerste poging tot freelancen mislukte, heb ik de hele situatie opgeschreven om er achter te komen wat er nu precies was gebeurd. Het voornaamste punt van falen was dat ik me niet had afgevraagd wat voor mij een optimale werkomgeving was. Ik heb stimulans nodig van buitenaf.
Werken in de boekenwinkel, de branche waarin ik mijn beroep uitoefen als illustrator, is voor mij van belang. Ik blijf in contact met het publiek voor wie ik schrijf en teken en word me zo bewust van mogelijkheden die ik anders niet had gezien. Na die eerste poging freelancen ben ik doorgegaan met het bijhouden van mijn ervaringen door wekelijks enkele zaken die me waren opgevallen of die me ergerden op te schrijven.
Door oude notities te herlezen, kwam ik er achter, dat van alle wisselende zelfbeelden (wat kan ik, wil ik?) en potentiële radicaal gewijzigde carrièrekeuzes (Koninklijke Marine, brandweer) die ik had opgeschreven, ik geen moment spijt zou hebben gehad als ik ze daadwerkelijk uitgevoerd had. Ik stond en sta geheel achter mijn eigen beslissing(en) die ik toen genotuleerd heb. Uiteindelijk heb ik er toch voor gekozen te gaan illustreren, omdat dat is wat ik het liefste doe.
Mijn notities sterken me in het idee, dat je je eigen tempo moet aanhouden en je eigen gevoelens als uitgangspunt moet nemen voor je keuzes ongeacht de druk die van buitenaf op je gelegd wordt.
Dat is niet altijd makkelijk. Iets veranderen in je leven wanneer je eigen baas bent, is lang niet altijd zomaar te regelen. Je kunt bijvoorbeeld bang zijn voor verlies van inkomsten, opdrachtgevers, enzovoorts. Maar wanneer je een keuze maakt onder druk, en daar later op terugkomt, kun je met een enorme papierwinkel en tijdsverlies komen te zitten.
Houd daarom een logboek bij. Schrijf een aantal dingen op die je hebt meegemaakt in de afgelopen week of maand. Vooral wanneer je het gevoel hebt gefrustreerd te zijn in iets wat je wilt bereiken, wanneer je een vaag gevoel van onrust ervaart.
Dankzij je notities zul je vaker kunnen zeggen: ja, dit is wat ik wil. Morgen zou ik deze keuze zo weer maken.
Vier tips om je verhaal te presenteren
in: , tags: communicatie motivatie
Miranda Apeldoorn is zzp-coach & journalist.
Ze blogt over alles wat interessant kan zijn voor zzp'ers.
Een vriendin van mij wordt zo zenuwachtig wanneer ze op een podium moet staan, dat ze van tevoren een kalmerend middel slikt. Bij mij gebeurt het omgekeerde. Wanneer ik mag spreken voor een groep gebeurt er iets met mijn zelfvertrouwen: dat groeit. Oh zeker, ik kleur donkerrood tot diep in mijn nek. Maar laat dat je niet op het verkeerde been zetten: ach hoe heerlijk vind ik het, voor een groep mensen mijn verhaal te vertellen!
Hoe komt dat? Hetzelfde mechanisme is tijdens optredens werkzaam als wanneer ik een van mijn eigen blogs schrijf. Ik mag aan een aantal mensen tegelijk mijn visie, mijn adviezen, mijn steun meegeven. En dat mag ik doen in de positie van expert. Dat is het mooie van een podium (zowel dat van een echte, als van een blog als podium): het verleent je meteen al enige autoriteit. Daar hoef je alleen maar voor op de verhoging te klimmen.
Een overtuigend verhaal neerzetten gaat echter niet ‘vanzelf’ goed. Waar moet je op letten, wat moet je doen? Ik ben een tijd recensent geweest van managementboeken. Een van de boeken die ik de moeite van het bewaren waard vind, is het kostelijke boek ‘Hoe verpruts ik mijn presentatie? Praktische tips om uw lezing of presentatie volledig de mist in te laten gaan’. Een boek geboren uit fouten, schrijven de auteurs. Fouten die je status van expert binnen een paar seconden verpulveren.
Welke voorbeelden geven ze? Nog half dronken je verhaal vertellen, veel te laat binnenkomen of helemaal niet op komen dagen, je publiek vertellen dat je invalt voor de echte deskundige, een powerpointpresentatie van je volledige verhaal uitdelen zodat niemand nog hoeft te luisteren naar je, je mobiel beantwoorden tijdens je speech, een duidelijk zichtbare urinevlek in je kleding hebben, allemaal ervaringen die de auteurs of anderen in de praktijk hebben meegemaakt.
Hoe moet het wel? Een paar tips.
1. Zorg allereerst voor een goed verhaal: dat is je hoogste prioriteit
Weet je wie er straks in de zaal zit? En wat hun instapniveau van jouw onderwerp is? Beetje knullig natuurlijk, wanneer je publiek meer weet van het onderwerp dan jij. Of wanneer je publiek juist zo weinig weet, dat alles wat jij ze vertelt klinkt als abracadabra. Kom je er van tevoren niet goed achter waar het niveau ligt van je publiek, geef mensen dan tijdens je presentatie de ruimte om in te breken. Het gaat je er ten slotte om dat zij zo veel mogelijk aan je verhaal hebben. Wat dat betreft is het ook handig, als je weet waar eventuele andere sprekers het over gaan hebben, om overlap te voorkomen. Je kunt ook veel podiumellende voorkomen, als je ervoor zorgt dat je een verhaal in je hoofd hebt, dat je altijd en overal kunt vertellen. Onafhankelijk van de aanwezigheid van beamers, laptops, microfoons, whiteboards, tafels of lege vierkante meters. Als de spullen die je nodig hebt het dan niet doen of niet aanwezig zijn, dan hoeft je publiek daar niks van te merken.
2. Denk aan je opvoeding
Steek jezelf in een nette outfit en steek van wal zonder anderen te beschadigen. Daar komt deze alinea op neer.
Vraag je van tevoren af hoe formeel gekleed je moet gaan. Als je weet dat je publiek in spijkerboek en T-shirt rondloopt, creëer je direct een afstand als je zelf in driedelig grijs verschijnt. Waarom zou je dat willen? Mensen in loondienst hebben vanuit hun functie wellicht een goed excuus voor hun pak, maar als zzp’er maak je zelf uit wat je draagt. Van de andere kant is het ook weer niet de bedoeling dat je je publiek tegemoet loopt in je vaalste T-shirt en je oudste afgetrapte schoenen. Jezelf blijven is prima, maar straal niet opzettelijk uit dat het je niet kan schelen hoe je erbij loopt – mensen zullen vermoeden dat je presentatie je ook weinig kan schelen.
Zie vragen van je publiek als een aanmoediging: hé, de mensen zijn geïnteresseerd. Gaat de vraag over iets dat je zojuist hebt uitgelegd? Met je ogen rollen of heel hard zuchten is een uitstekende manier je vragensteller en de rest van de zaal een hekel aan je te laten krijgen. Omdat je zelf alles van een onderwerp af weet, is je verhaal voor jou volkomen logisch. Mensen die voor het eerst kennismaken met het onderwerp hebben misschien enige incubatietijd nodig. Als zij je daarom vragen stellen die je eigenlijk al hebt uitgelegd, is dat hoera voor je publiek: zij geven je (onderwerp) niet op voor ze je begrepen hebben.
Iemand uit je publiek of je eigen omgeving belachelijk maken, is te belachelijk om veel woorden aan vuil te maken. Dat doe je niet, punt. Hoe reageer je dan op mensen die door je verhaal heen slapen, die hun jengelende kinderen met zich hebben meegebracht, of die op een andere manier storend aanwezig zijn? Ik ga zelf voor de optie er beleefd doch duidelijk een opmerking over te maken. Bijvoorbeeld door te vragen aan de persoon in kwestie of het mogelijk is dat hij ergens anders verder slaapt, of de ouder in kwestie aan te geven dat de kinderen me van mijn à propos brengen. Ik heb gelukkig nog niet veel ervaring met snurkers of jengelaars in de zaal, dus ik hoop bij de reacties onder dit blog op meer tips van mijn lezers. Tijdens mijn FilmFan Filmquiz heb ik altijd wél deelnemers die te pas en te onpas opmerkingen door de zaal slingeren. Bij dit publiek moet ik juist de bal weerkaatsen, of een grapje maken: als ik daar in alle serieusheid om stilte zou verzoeken, zouden de deelnemers het idee krijgen dat ze op school zitten in plaats van bij een leuk evenement!
3. Denk aan de tijd
Zie je verhaal als een harmonica: je moet het in en uit elkaar kunnen vouwen al naar gelang de situatie daarom vraagt. Krijg je een half uur de tijd op een congres, dan vertel je wat meer details. Krijg je slechts vijf minuten, concentreer je dan op je belangrijkste boodschap. Nee, correctie, op je grootste aandachttrekker. Noem de meest opvallende conclusie uit je onderzoek. Of het grootste voordeel dat jouw workshop of diensten de luisteraar bieden. Sluit je vijf minuten af met aan te geven waar en wanneer mensen voor meer informatie bij je terecht kunnen.
Wanneer je op een podium staat, gaat het erom dat je luisteraars onthouden wat jij voor ze kunt betekenen. Sta jij met die intentie op het podium? Of heb je tien minuten gekregen en vervolgens drie kwartier doorgepraat? In dat geval laat jij je luisteraars zien dat jij het belangrijker vond je gehele verhaal te vertellen van prehistorie tot toekomst, dan dat je het vond te luisteren naar de wensen van de organisatie en/of het publiek.
4. En vooral: heb er lol in!
Als je mensen iets wilt vertellen, doe het met verve. Leg je hart en ziel erin. In loondienst word je als werknemer nog wel eens opgedragen een verhaal te vertellen, als zzp’er maak je zelf die keus. Laat daarom zien dat je er zin in hebt!
Ben je van nature nogal verlegen? Heb je last van flinke plankenkoorts? Als je het krampachtig probeert te verbergen, komt er vaak alleen maar méér nadruk op te liggen. Vertel het je publiek, begin er je presentatie mee: ‘Ik ben wat verlegen/zenuwachtig. Laat dat u niet van de wijs brengen. Ik vertel u graag mijn verhaal.’ Zo, nu heb je iedereen het gras voor de voeten weggemaaid. ‘Ja,’ zullen mensen na afloop misschien beamen, ‘je was zenuwachtig. Maar je stond er dan toch maar, hartstikke goed.’
Wil je een presentatie van mij bijwonen? Op zondag 8 maart geef ik om 19.00 en om 21.00 uur de korte kennismakingsworkshop ‘Bedenk je eigen website’ in De Diefsteeg in Deventer. Daar worden van 10.00 tot 22.00 allerlei workshops en lezingen gegeven in het kader van Internationale Vrouwendag. Toegang gratis.