Focus + Marketing

Ben jij nog een beetje verliefd op je klant?

door: Miranda Apeldoorn

tags:  communicatie  motivatie 

Vandaag ga ik je wat over mijn relatie vertellen. Nu is dit een blog waarop ik je tips geef over marketing en acquisitie. Over bedenken wat JIJ nu echt voor klussen en klanten wilt. En over hoe je dit dan aan de buitenwereld vertelt, op zo’n manier dat die klussen en klanten jou ook weten te vinden. En dat heeft weinig met de liefde te maken, toch? Ha! Ik denk daar anders over.

Als je verliefd bent, lijkt alles in het leven wat lichter te tillen. Je slaapt maar een paar uur per nacht, en toch barst je overdag van de energie. Je bent een tijd lang een bijzonder gefocust mens, want je denkt alleen nog maar aan die ander. Je luistert geïnteresseerd naar de ander, want alles wat hij/zij zegt is nog nieuw voor je. En je doet de ander graag een groot plezier, vaak zonder stil te staan bij de tijd of de moeite die dat kost.

De start van je zelfstandigenbestaan zou een beetje moeten lijken op verliefd zijn. Heb jij aan het begin van je bestaan als ondernemer nooit zulke gevoelens gehad? Mogelijk koos je destijds voor een verstandshuwelijk tussen je verlangens en vaardigheden: voor klussen die je kon uitvoeren met twee vingers in de neus, en voor klanten die je weliswaar grote zeikerds vond maar die wel het meeste geld in je la brachten.

Na verloop van tijd gaat verliefdheid over in liefde (of niet, maar voor dit artikel doen we even of dat wel zo is). En als je dan niet oppast, dan gebeurt het volgende. In je werk/je onderneming, of tussen jou en je liefde. Te korte nachten breken je op. Je aandacht raakt verdeeld. Je luistert vaak maar met een half oor naar je klant of je liefde, want je denkt: nou ken ik het wel. En je ergert je aan kleine dingen die de ander niet of anders doet dan jij.

Nu heeft een langetermijnrelatie heel veel voordelen. Zowel in de liefde als in ‘bizznizz’. Zo scheelt het enorm veel tijd aan zoeken en ‘jagen’ (vertaling: marketing en acquisitie) en je kunt nog eens investeren in grootse projecten die langer dan een maand duren.

Vandaar dat ik wat over mijn relatie wilde vertellen. Of nou ja, over hoe mijn vriend en ik daar in staan. Om de liefde bloeiend te houden, gedragen we ons op een paar punten alsof we nog steeds verliefd zijn. Bijvoorbeeld, als mijn vriend me graag iets wil vertellen, terwijl ik zit te tikken op mijn laptop. Ik kán natuurlijk geërgerd met mijn arm ‘shh!’ gaan wapperen, of heel diep en dramatisch zuchten. Het komt gewoon niet altijd uit, weet je, een gesprek terwijl ik net zit te tikken. Maar ik kan ook kiezen te zeggen: ‘Mag het over vijf minuten?’

Als ik kies te luisteren, dan stop ik – tegenwoordig - met tikken en draai mijn lichaam naar hem toe. Dat helpt me om geconcentreerd te luisteren, om wat mijn vriend zegt ook echt te horen. Zichtbare, onverdeelde aandacht. Hij spreekt daardoor ook enthousiaster of uitvoeriger over wat er in hem om gaat. En nou, ik wil niet oversentimenteel of klef doen, maar juist daardoor word ik dus ook weer een beetje opnieuw echt verliefd.

Als ik dat aandachtig luisteren een paar keer vergeet, dan merk ik dat meteen. Ik heb geen flauw idee wat mijn vriend dan allemaal verteld heeft. Hij leidt daaruit af dat ik niet geïnteresseerd ben in wat hij allemaal denkt en voelt, waar hij mee bezig is. En voor je het weet vertelt mijn vriend bijna niks meer. Dan wordt de verwijdering tussen ons groter en groter tot er op een dag niks meer over is van de liefde, wanneer je niet ingrijpt.

Drie keer raden wat dit te maken heeft met fijne klussen en klanten binnenhalen en binnenhouden. ... Inderdaad, jouw klanten willen ook zichtbare onverdeelde aandacht. Haal even al je klanten een voor een voor de geest. Als die NU zouden (aan)bellen of mailen of tweeten, net nu je deze ont-zet-tend interessante blog geconcentreerd aan het lezen bent, welke neiging voel je dan? Voel je een wapper-arm omhoog komen of voel je een glimlach over je gezicht kruipen?

Het geeft niks, als je de wapper-arm neiging voelde. Wat telt, is wat je uiteindelijk doet. Als je die glimlach maar vaak genoeg tevoorschijn tovert, dan raken de meeste van jouw klanten en jij vanzelf (weer) een pietsie verknocht aan elkaar.

Vind je het lastig klanten binnen te halen en te houden? Dan is het Get Clients Now!-programma dat ik in juni in Deventer start, wellicht iets voor jou. Vraag een uitnodiging voor deelname aan het programma bij me aan, dan mail ik je volgende week alle details.

Miranda Apeldoorn (ZinVol) coacht zelfstandigen en freelancers. 

geplaatst: 01-04-2010 @ 09.15

reacties: 5

delen:

Ontken jij waar je nu staat als zelfstandige?

door: Miranda Apeldoorn

tags:  balans  coaching  groei  motivatie  persoonlijke-ervaringen 

Regelmatig voel ik mij verloren.

Niet in mijn privéleven. In mijn privéleven voel ik me kiplekker. Ik houd van heel veel mensen en heel veel mensen houden van mij. Daar ben ik dagelijks van onder de indruk trouwens. Voornamelijk omdat het me nu voor m’n gevoel zo gemakkelijk afgaat. Vroeger niet, vroeger kon ik niet wijs worden uit de verschillende manieren waarop mensen van je kunnen houden. Ik ging eerst een tijd de kat uit de boom kijken en als ik dacht: ‘goed volk’ dan gaf ik gewoon de hele Miranda, zeg maar, en was dan diep verward als mensen maar een klein stukje leken te willen ontvangen.

Tot op een dag een goede vriend mij iets uitlegde over vriendschappen. Hij zei: ‘Sommige mensen zijn een supermarkt, met hen kun je zowel uren bomen over het leven, als je werk uitgebreid analyseren, een film kijken, op vakantie gaan en mee lachen in de kroeg. En sommige andere mensen zijn alleen bakker: daar kun je heel erg leuk films mee kijken. Punt.’ Sommige mensen veranderen later nog van bakkers in supermarkten, sommige supermarkten verwateren tot bakker. Fact of life.

Maar het punt is ... het punt is, begreep ik hieruit, dat het deel waarop je elkaar vindt, het deel dat jou met de ander verbindt, bijvoorbeeld liefde voor films, al één geheel vormt. Het is niet zo dat dit deel tekort komt, dat je het moet opvullen met méér want anders heeft de vriendschap geen waarde: nee, het is. Begrijp je wat ik bedoel? Ik hoefde dus niet langer naar een bepaald ‘niveau’ te streven, dat regelde zichzelf wel, en zo werd het gemakkelijker van mensen te houden.

In mijn werk heb ik deze les nog lang niet geleerd. In mijn werk voel ik dat nog lang niet zo: dat mijn werk en mijn verbinding ermee al een geheel an sich is. En dat het zich – als geheel – verder ontwikkelt in allerlei richtingen. Nee, nee, in mijn werk verlang ik immer naar een bepaald niveau. Ik kom steevast tekort. Altijd nog hoger moet het, nog beter, nog duidelijker vooral. Als ik maar hard genoeg werk, en als ik maar diep genoeg nadenk, en als ik maar vreselijk veel feedback vraag aan iedereen, en als ik maar meer en meer kennis en ervaring en dergelijke op doe ... dan bereik ik dat ultieme niveau misschien nog wel eens, waar ik mij lichtjaren ver verwijderd van voel.

Ik ontken daarmee min of meer waar ik nu sta. Met als bedroevend resultaat dat ik mij regelmatig verloren voel. Want ja hallo, als ik niet ‘hier’ sta, waar sta ik dan wel?

Zijn er lezers die zich hierin herkennen? Of beter: herkenDen? Ik hoop van wel. Want dan kan ik het eens andersom doen op dit blog met tips voor zelfstandigen: dan deel ik eens geen tips uit, maar vraag ik jou om tips!

Miranda Apeldoorn (ZinVol) coacht zelfstandigen en freelancers.

geplaatst: 11-01-2010 @ 11.22

reacties: 5

delen:

Geld verdienen met wat je leuk vindt

door: Femke Dekker

tags:  gastblog  groei  motivatie 

Gastblogger Femke Dekker schrijft fantasy voor de jeugd
 en geeft workshops over zelf je fantasywereld scheppen:

Indachtig Miranda's focus als coach, dacht ik vorige week bij mezelf: ja, ik moet ook gewoon zorgen dat ik mijn geld verdien met de dingen die ik leuk vind!

Dus wat deed ik? Ik maakte een lijst met dingen die ik leuk vind. Boeken schrijven bovenaan, uiteraard, daarna communicatieprojecten verzorgen, gevolgd door redactiewerk voor bedrijven.
Wat gebeurde er? Hetgeen bovenaan stond, verwierp ik meteen. Want met boeken schrijven verdien je geen droog brood, tenzij je J.K Rowling, Francine Oomen of Carry Slee heet.

Vorig jaar heb ik al eens geprobeerd aan voorleesvoorstellingen te komen, maar alle uren gestoken in het opsnorren van e-mailadressen, het opstellen van een aansprekende mailing en die tig keer versturen, leverden helemaal niets op.

Dus ging ik het tweede punt verder uitwerken: communicatieprojecten. Een rij maken met mijn kansen, mogelijkheden en problemen. Veel problemen, want geen netwerk en geen tijd om er een te creëren. Ik legde de lijst opzij en ging de volgende dag weer naar mijn betaalde baan.

Totdat ik, een aantal dagen later, opeens dacht: maar wacht eens. Het ging toch om geld verdienen met wat je het leukst vindt? Dat is dan toch boeken schrijven? Oké, ik heet geen Rowling, Oomen of Slee, maar ik kan er wellicht voor zorgen dat iemand die over vijf jaar deze zelfde gedachten heeft, denkt: maar ik heet geen Femke Dekker ...

Als ik naar de afgelopen jaren kijk, dan gaat het steeds beter. Ik heb vijftien boeken gepubliceerd die steeds meer lezers weten te vinden. Kinderen houden hun boekbesprekingen over mijn boeken. Als ik een boekhandelaar spreek, dan kent die meestal in ieder geval een van mijn titels. Ik kom vaker op gelegenheden waar schrijvers en uitgevers elkaar ontmoeten en word ook voor die gelegenheden uitgenodigd. En: er is een uitgever die zit te wachten tot ik het manuscript af heb waar ik momenteel aan werk.

Om als schrijver succesvol te worden, staat een termijn van 5 tot 10 jaar. Ik heb er nu zes en het lijkt te kloppen. Dus? Ik ga zorgen dat ik mijn geld verdien met het schrijven van boeken (en eventueel bijkomende zaken als voorlezen en schrijvers-in-spe te helpen met hun verhalen). Het boek waar ik nu aan werk, wordt een enorm succes. Eind 2010 ligt het in de winkel, voor 2011 heeft het al een herdruk beleefd. En in de tussentijd schrijf ik mijn volgende succesvolle roman!

Alle gastblogs van Femke.

geplaatst: 16-12-2009 @ 11.42

reacties: 4

delen:

Hoe houd je zin in je werk na een nare ervaring?

door: Miranda Apeldoorn

tags:  coaching  motivatie 

Al ben je nog zo’n leuk en talentvol mens, er loopt altijd iemand rond die er anders over denkt. Daardoor verzamel je ook een paar minder fijne ervaringen als ondernemer. Je hebt een gesprek met een klant, of op een borrel, en dat loopt niet lekker. Of na een jarenlange samenwerking hoor je nooit meer wat van een opdrachtgever, en je hebt geen flauw idee waarom niet. Enzovoorts. Dat kan je een aanhoudend naar gevoel bezorgen, of je zelfvertrouwen aantasten. De zin in je werk neemt af of verdwijnt. En dat is niet de bedoeling, want je bent zo’n leuk en talentvol mens!

Het eerste wat je ertegen kunt doen, is bedenken dat alle mensen spiegelen. Ik zeg het even kort door de bocht: als iemand wat tegen jou zegt, heeft hij het eigenlijk tegen zichzelf. Hij herkent iets in jou. (Daar kan hij zich bewust van zijn, maar meestal gaat dat onbewust.) Als dat iets is, dat hij niet leuk vindt aan zichzelf, vindt hij jou al snel ook niet leuk.

Zo trekken we allemaal de klanten aan die bij ons passen. Dat komt mede vanwege dat spiegelen: wij mensen verzamelen steeds weer mensen om ons heen met wie we goed kunnen opschieten. (Overigens, ik spiegel ook natuurlijk, dat had je vast al begrepen. Ik vertel dit aan blog aan jou, maar eigenlijk heb ik het tegen mezelf.)

Het tweede dat je kunt doen om je zin in het werk terug te laten keren, is je aandacht verleggen. Misschien heb je een zwangere vrouw wel eens horen zeggen, dat ze sinds haar zwangerschap overal zwangere vrouwen ziet. Nu is het niet zo, dat er sinds vorige week opeens honderden zwangere vrouwen tegelijk bij zijn gekomen, uitgerekend in haar omgeving. Het is meer, dat de vrouw zo vol is van haar zwangerschap, dat al haar aandacht daarnaar uitgaat. Voorheen waren zwangere vrouwen voor haar onderdeel van de blur, de waas die haar omgeving vormt. Ze waren er wel maar ze nam ze niet waar. Nu merkt ze de vrouwen stuk voor stuk op. Ergo: óveral zwangere vrouwen!

Stel je voor, dat je blijft rondlopen met in je achterhoofd dat ene nare gesprek dat je voerde, die ene vervelende ervaring die je had met een klant. Zo ben je nog een tijdlang gespitst op overige ellende, die je toevoegt aan de nare ervaring die je al had. Je praat over het voorval met collega-zzp’ers die je misschien wel voorbeelden meegeven uit hun eigen verleden. Je legt zo een hele verzameling van rottige verhalen aan. Gedeelde smart is halve smart, nietwaar? Waarom voel je je dan toch nog steeds zo beroerd?

Stel je nu voor, dat je na je vervelende ervaring juist iets bedenkt waar je enorm van zou genieten. Je stelt je bijvoorbeeld voor hoe je lachend en wel een goed gesprek voert op een netwerkborrel waar je niemand kent. Of je zegt hardop: ‘Ik heb opdrachtgevers met wie ik járenlang prettig samenwerk.’ Dat is op dit moment wellicht nog niet zo, maar over een tijdje is het vanzelf weer waar. Je blijft immers niet met de armen over elkaar zitten, of in bed liggen met de dekens over je hoofd. Nee, je denkt niet meer aan door de grond zakken, je denkt aan jarenlange samenwerking! Je praat over ‘jarenlange samenwerking met opdrachtgevers’ met collega-zzp’ers die je misschien wel voorbeelden meegeven uit hun eigen verleden. Je legt zo een hele verzameling van geslaagde jarenlange samenwerkingsverhalen aan. Als het al die anderen lukt, kun jij het ook voor elkaar krijgen, nietwaar?

Op dit punt voel je je al een stuk beter, hoop ik. Zo niet, lees dan hoe goed je al bezig bent, gewoon doordat je alleen al bestaat, in het blog ‘Wie zit er op mij te wachten?’

Miranda Apeldoorn is zzp-coach & journalist.
Ze blogt over alles wat interessant kan zijn voor zzp'ers.

geplaatst: 15-03-2009 @ 11.21

reacties: reageer als eerste

delen:

door:

tags:  gastblog  groei  motivatie 

geplaatst: -- @ .

reacties: reageer als eerste

delen: