Focus + Marketing

Vier tips om je verhaal te presenteren

door: Miranda Apeldoorn

tags:  communicatie  motivatie 

Miranda Apeldoorn is zzp-coach & journalist. 
Ze blogt over alles wat interessant kan zijn voor zzp'ers.

Een vriendin van mij wordt zo zenuwachtig wanneer ze op een podium moet staan, dat ze van tevoren een kalmerend middel slikt. Bij mij gebeurt het omgekeerde. Wanneer ik mag spreken voor een groep gebeurt er iets met mijn zelfvertrouwen: dat groeit. Oh zeker, ik kleur donkerrood tot diep in mijn nek. Maar laat dat je niet op het verkeerde been zetten: ach hoe heerlijk vind ik het, voor een groep mensen mijn verhaal te vertellen!

Hoe komt dat? Hetzelfde mechanisme is tijdens optredens werkzaam als wanneer ik een van mijn eigen blogs schrijf. Ik mag aan een aantal mensen tegelijk mijn visie, mijn adviezen, mijn steun meegeven. En dat mag ik doen in de positie van expert. Dat is het mooie van een podium (zowel dat van een echte, als van een blog als podium): het verleent je meteen al enige autoriteit. Daar hoef je alleen maar voor op de verhoging te klimmen.

Een overtuigend verhaal neerzetten gaat echter niet ‘vanzelf’ goed. Waar moet je op letten, wat moet je doen? Ik ben een tijd recensent geweest van managementboeken. Een van de boeken die ik de moeite van het bewaren waard vind, is het kostelijke boek ‘Hoe verpruts ik mijn presentatie? Praktische tips om uw lezing of presentatie volledig de mist in te laten gaan’. Een boek geboren uit fouten, schrijven de auteurs. Fouten die je status van expert binnen een paar seconden verpulveren. 

Welke voorbeelden geven ze? Nog half dronken je verhaal vertellen, veel te laat binnenkomen of helemaal niet op komen dagen, je publiek vertellen dat je invalt voor de echte deskundige, een powerpointpresentatie van je volledige verhaal uitdelen zodat niemand nog hoeft te luisteren naar je, je mobiel beantwoorden tijdens je speech, een duidelijk zichtbare urinevlek in je kleding hebben, allemaal ervaringen die de auteurs of anderen in de praktijk hebben meegemaakt.

Hoe moet het wel? Een paar tips.

1. Zorg allereerst voor een goed verhaal: dat is je hoogste prioriteit
Weet je wie er straks in de zaal zit? En wat hun instapniveau van jouw onderwerp is? Beetje knullig natuurlijk, wanneer je publiek meer weet van het onderwerp dan jij. Of wanneer je publiek juist zo weinig weet, dat alles wat jij ze vertelt klinkt als abracadabra. Kom je er van tevoren niet goed achter waar het niveau ligt van je publiek, geef mensen dan tijdens je presentatie de ruimte om in te breken. Het gaat je er ten slotte om dat zij zo veel mogelijk aan je verhaal hebben. Wat dat betreft is het ook handig, als je weet waar eventuele andere sprekers het over gaan hebben, om overlap te voorkomen. Je kunt ook veel podiumellende voorkomen, als je ervoor zorgt dat je een verhaal in je hoofd hebt, dat je altijd en overal kunt vertellen. Onafhankelijk van de aanwezigheid van beamers, laptops, microfoons, whiteboards, tafels of lege vierkante meters. Als de spullen die je nodig hebt het dan niet doen of niet aanwezig zijn, dan hoeft je publiek daar niks van te merken.

2. Denk aan je opvoeding
Steek jezelf in een nette outfit en steek van wal zonder anderen te beschadigen. Daar komt deze alinea op neer.
Vraag je van tevoren af hoe formeel gekleed je moet gaan. Als je weet dat je publiek in spijkerboek en T-shirt rondloopt, creëer je direct een afstand als je zelf in driedelig grijs verschijnt. Waarom zou je dat willen? Mensen in loondienst hebben vanuit hun functie wellicht een goed excuus voor hun pak, maar als zzp’er maak je zelf uit wat je draagt. Van de andere kant is het ook weer niet de bedoeling dat je je publiek tegemoet loopt in je vaalste T-shirt en je oudste afgetrapte schoenen. Jezelf blijven is prima, maar straal niet opzettelijk uit dat het je niet kan schelen hoe je erbij loopt – mensen zullen vermoeden dat je presentatie je ook weinig kan schelen.

Zie vragen van je publiek als een aanmoediging: hé, de mensen zijn geïnteresseerd. Gaat de vraag over iets dat je zojuist hebt uitgelegd? Met je ogen rollen of heel hard zuchten is een uitstekende manier je vragensteller en de rest van de zaal een hekel aan je te laten krijgen. Omdat je zelf alles van een onderwerp af weet, is je verhaal voor jou volkomen logisch. Mensen die voor het eerst kennismaken met het onderwerp hebben misschien enige incubatietijd nodig. Als zij je daarom vragen stellen die je eigenlijk al hebt uitgelegd, is dat hoera voor je publiek: zij geven je (onderwerp) niet op voor ze je begrepen hebben.

Iemand uit je publiek of je eigen omgeving belachelijk maken, is te belachelijk om veel woorden aan vuil te maken. Dat doe je niet, punt. Hoe reageer je dan op mensen die door je verhaal heen slapen, die hun jengelende kinderen met zich hebben meegebracht, of die op een andere manier storend aanwezig zijn? Ik ga zelf voor de optie er beleefd doch duidelijk een opmerking over te maken. Bijvoorbeeld door te vragen aan de persoon in kwestie of het mogelijk is dat hij ergens anders verder slaapt, of de ouder in kwestie aan te geven dat de kinderen me van mijn à propos brengen. Ik heb gelukkig nog niet veel ervaring met snurkers of jengelaars in de zaal, dus ik hoop bij de reacties onder dit blog op meer tips van mijn lezers. Tijdens mijn FilmFan Filmquiz heb ik altijd wél deelnemers die te pas en te onpas opmerkingen door de zaal slingeren. Bij dit publiek moet ik juist de bal weerkaatsen, of een grapje maken: als ik daar in alle serieusheid om stilte zou verzoeken, zouden de deelnemers het idee krijgen dat ze op school zitten in plaats van bij een leuk evenement!

3. Denk aan de tijd
Zie je verhaal als een harmonica: je moet het in en uit elkaar kunnen vouwen al naar gelang de situatie daarom vraagt. Krijg je een half uur de tijd op een congres, dan vertel je wat meer details. Krijg je slechts vijf minuten, concentreer je dan op je belangrijkste boodschap. Nee, correctie, op je grootste aandachttrekker. Noem de meest opvallende conclusie uit je onderzoek. Of het grootste voordeel dat jouw workshop of diensten de luisteraar bieden. Sluit je vijf minuten af met aan te geven waar en wanneer mensen voor meer informatie bij je terecht kunnen.
Wanneer je op een podium staat, gaat het erom dat je luisteraars onthouden wat jij voor ze kunt betekenen. Sta jij met die intentie op het podium? Of heb je tien minuten gekregen en vervolgens drie kwartier doorgepraat? In dat geval laat jij je luisteraars zien dat jij het belangrijker vond je gehele verhaal te vertellen van prehistorie tot toekomst, dan dat je het vond te luisteren naar de wensen van de organisatie en/of het publiek.

4. En vooral: heb er lol in!
Als je mensen iets wilt vertellen, doe het met verve. Leg je hart en ziel erin. In loondienst word je als werknemer nog wel eens opgedragen een verhaal te vertellen, als zzp’er maak je zelf die keus. Laat daarom zien dat je er zin in hebt!
Ben je van nature nogal verlegen? Heb je last van flinke plankenkoorts? Als je het krampachtig probeert te verbergen, komt er vaak alleen maar méér nadruk op te liggen.  Vertel het je publiek, begin er je presentatie mee: ‘Ik ben wat verlegen/zenuwachtig. Laat dat u niet van de wijs brengen. Ik vertel u graag mijn verhaal.’ Zo, nu heb je iedereen het gras voor de voeten weggemaaid. ‘Ja,’ zullen mensen na afloop misschien beamen, ‘je was zenuwachtig. Maar je stond er dan toch maar, hartstikke goed.’ 

Wil je een presentatie van mij bijwonen? Op zondag 8 maart geef ik om 19.00 en om 21.00 uur de korte kennismakingsworkshop ‘Bedenk je eigen website’ in De Diefsteeg in Deventer. Daar worden van 10.00 tot 22.00 allerlei workshops en lezingen gegeven in het kader van Internationale Vrouwendag. Toegang gratis.

geplaatst: 04-03-2009 @ 11.35

reacties: 1

delen:

Geen behoefte aan collega's

door: Femke Dekker

tags:  gastblog  motivatie  persoonlijke-ervaringen 

Gastblogger Femke Dekker schrijft fantasy voor de jeugd
en geeft workshops over zelf je fantasywereld scheppen:

Heb je de reactie op mijn blog 'Kom los van je beslommeringen' gezien? Grappig, hoe iemand het beeld dat ik neerzet herkent, maar daar een geheel andere draai aan geeft dan ik ooit bedoeld heb. Ook grappig, dat die daarmee reclame maakt voor zijn eigen (nieuwe) bedrijf, namelijk het bieden van een werkplek voor zelfstandigen die niet (meer) willen vereenzamen. Maar dat terzijde.

Ik heb mij in heel mijn bestaan als zelfstandige nooit eenzaam gevoeld. Nooit heb ik behoefte gehad aan collega’s die om de haverklap binnen kwamen lopen met hun minste geringste, waardoor ik uit mijn concentratie zou zijn gehaald en die mooie, vloeiende, prachtige zin kwijt was, die ik nog niet helemaal had opgeschreven. Ook heb ik nooit collega’s gemist die rond lunchtijd (on)geduldig stonden te wachten tot ik ook mee kwam lunchen, zodat ik mijn bezigheden “even snel” moest “afronden” (lees: afraffelen) en na de lunch totaal vergeten was waar ik mee verder wilde, welk idee er in mijn hoofd zat, om maar te zwijgen van het gevoel, de sfeer erbij.

Hoe heerlijk is het, om pas aan het knorren van de maag toe te kunnen geven als het belangrijkste opgeschreven is, als ik leeg ben, als ik zeker weet dat ik straks nog weet hoe het verder moet, of het nu elf uur ‘s ochtends is of drie uur ‘s middags. Hoe heerlijk is het, om, als het hoofd nodig leeggemaakt moet worden, naar buiten te stappen om de boel te laten doorwaaien zonder dat er collega’s opkijken met een blik op hun horloge: waar gaat die heen op dit uur, in de baas zijn tijd?

Nee, ik heb geen behoefte aan afdelingslunches, aan mensen die mij raar (beschuldigend?) aankijken als ik op een “ongeoorloofd” tijdstip even het pand verlaat, of diezelfde collega die nog steeds niet begrijpt dat ik niet zit te wachten op zijn commentaar. En als ik het fietsen uit mijn aan het begin genoemde blog van mijn woon naar mijn werk zat ben? Ach, dan ga ik wandelen, of ik kies een andere route ...

Alle gastblogs van Femke.

geplaatst: 21-01-2009 @ 17.57

reacties: 3

delen:

Goede test voor zzp'ers: organiseer iets

door: Miranda Apeldoorn

tags:  film  motivatie 

Ben je uit het juiste hout gesneden om als zzp’er door het leven te gaan? Jaarlijks wagen meer en meer mensen de sprong tot het solo-ondernemerschap. Applaus! Het is echter een grote stap om ontslag te nemen, of op te krabbelen uit een burn-out/uitkeringssituatie. Hoe weet je nou van tevoren of je er klaar voor bent? En of je het gaat redden?

Een goede test voor jezelf is het organiseren van een evenement. Daarbij komen een aantal typische ondernemersvaardigheden en –taken kijken, die je als zzp’er vaak zult moeten inzetten. In dit blog gebruik ik mijn FilmFan Filmquiz als voorbeeld: wat komt erbij kijken om die ieder jaar opnieuw over het voetlicht te brengen?

Merk je dat je lol hebt in de meeste van de onderstaande taken, dan verwacht ik dat je je ook als zzp’er niet zo heel snel uit het veld zult laten slaan. Als het werk opdroogt, als mensen je niet meer vragen voor klussen, maar je zelf erop uit moet voor opdrachten, als er mondiaal een kredietcrisis uitbreekt … dan krijgen ze jou niet meteen klein. 

Merk je dat je moeite hebt met de meeste taken? Vind je het bijvoorbeeld lastig op (nieuwe) mensen af te stappen? Vergeet je gemakkelijk kleine dingen die je nog moest regelen? Moet je nog veel op het laatste moment doen? Geen probleem. Ook dan kun je prima uit de voeten als zzp’er. Zolang je er maar van tevoren over nagedacht hebt hoe je omgaat met dit soort dingen. 

Waar kun je aan denken bij een evenement? Als je jezelf in de kijker wilt spelen bij je doelgroep, dan kun je bijvoorbeeld een netwerkborrel organiseren. Nodig gewoon iedereen uit met wie je straks als zzp’er graag zou samenwerken! Je kunt ook denken aan een workshop of lezing over een onderwerp waar je straks als zzp’er graag je boterham mee zou willen verdienen. Zelf organiseer ik jaarlijks een FilmFan Filmquiz. Waarom? Ik ben gek op films en ik mag graag organiseren. De quiz is dus niet direct een op mijn doelgroep gericht evenement. Dat zijn mijn netwerkborrels overigens wel.
Ik ben een enorme filmfan. Toen ik na acht jaar stopte als filmrecensent, opperde mijn broer het idee van een filmquiz. Ik bedenk, organiseer en presenteer deze zelf. Dat betekent:

*Een leuke locatie regelen
Waar je je evenement houdt, hangt onder meer af van hoe toegankelijk je evenement is. Meedoen aan de filmquiz is gratis: ik wil de quiz toegankelijk maken voor iedereen. Een kroeg is voor mijn quiz daarom heel geschikt. Dan zit ik niet met reserveringskosten. Heeft jouw evenement een besloten karakter, dan moet je op zoek naar een zaal waar alleen jij en jouw genodigden welkom zijn. Ook dat hoeft overigens niet een heel dure grap te worden: wijk- en speeltuinverenigingen hebben vaak prima zalen beschikbaar tegen schappelijke prijzen. Woon je in Deventer, dan kun je het ook in het statige pand De Diefsteeg proberen. Het is maar net hoe chic of duur je locatie moet zijn.

*Voldoende spelers optrommelen
Zonder teams begin je niks als quizmaster. Zonder netwerkers begin je geen borrel. Maak iedereen die je kent attent op je evenement! Vermeld duidelijk waar en wanneer je evenement is, en hoe mensen zich bij wie kunnen aanmelden. Zet het evenement op je website, je Hyves-pagina , al je andere profielenpagina’s, en mail degenen van wie je toestemming hebt (denk aan de spamregels in het mailverkeer: ongevraagd massaal mensen/bedrijven mailen kan je reputatie meer fout dan goed doen: geen fijne start als bijna-zzp’er!). Vraag ook aan de mensen van je gekozen locatie of zij het evenement op hun website willen zetten.

*Sponsors benaderen
Mijn quiz heeft prijzen nodig voor de winnaars en een poedelprijs voor de verliezers. Organiseer jj een borrel of workshop, dan kun je denken aan het meegeven van een tastbare herinnering aan de avond, of je kunt het materiaal dat je nodig hebt wellicht via sponsoring verkrijgen. Wat altijd en overal het allerbeste werkt, ook nu nog in dit internettijdperk: een bezoekje aan je sponsor. Ga vóór degene staan via wie je graag een prijs/een aandenken/materiaal wilt regelen, en doe kort je verhaal. 

*Zorgen voor publiciteit
Meld je aan op agenda’s van websites, stuur een persbericht aan de pers, hang posters op, enzovoorts. Hoop je via je persbericht op aandacht in een tijdschrift, weet dan dat deze vaak lang van tevoren een planning maken voor volgende nummers: bij een maandblad kun je het beste twee of zelfs drie maanden van tevoren je evenement aankondigen. Soms volgt ook achteraf nog publiciteit: zo wijdde dagblad De Stentor een verslag aan de filmquiz.

*Technische mogelijkheden onderzoeken
Beetje lullig als je pas op de dag van het evenement bemerkt  dat je locatie geen geluidsinstallatie heeft. Of geen microfoon. Of iets anders mist dat je wel nodig hebt. Bezoek van tevoren je uitgekozen locatie en overleg niet alleen de mogelijkheden maar laat ze je ook aanwijzen! Degene die de boeking regelt, heeft zelf misschien geen benul van knopjes. Heb je zelf weinig verstand van techniek, doe net als ik: ik vraag altijd Eddy Dibbink van Goed Bezig of Marijn Ooijman van Backstage Promotions voor mijn evenementen. Zij maken zich druk om alle knopjes, dan kan ik me richten op mijn publiek.

*En uiteraard: een programma samenstellen
Bedenken, voor je alle voorgaande zaken gaat regelen! Pas als je weet wat je allemaal van plan bent, wat en ook wie je daarvoor nodig hebt, hoeveel mensen daar minimaal of maximaal aan kunnen meedoen, hoe duur het mag worden, wat je zelf wilt investeren en wat je via deelnemers en sponsors hoopt binnen te halen, wat je de sponsors in ruil kunt bieden en natuurlijk wannéér je het evenement wilt houden, begin je met regelen.

geplaatst: 24-11-2008 @ 12.56

reacties: 1

delen:

Voor jezelf werken: iedere dag anders

door: Femke Dekker

tags:  gastblog  motivatie  persoonlijke-ervaringen 

Gastblogger Femke Dekker schrijft fantasy voor de jeugd
en geeft workshops over zelf je fantasywereld scheppen:

Nooit heb ik ook maar één seconde spijt gehad van mijn besluit als zelfstandige te gaan werken. Precies vijf jaar geleden was mijn laatste werkdag als werknemer, omringd door collega’s. Velen vonden het een dappere keus. Het was ook best spannend, want ik gaf een hoop dingen op: de zekerheid van iedere maand hetzelfde bedrag op mijn rekening, waarmee ik al mijn lasten kon betalen, leuke dingen kon doen en dan ook nog wat overhield om te sparen. En natuurlijk pensioenopbouw, en ieder jaar weer een hoger salaris (mits ik genoeg mijn best deed), en soms een bonus als ik heel erg mijn best deed. Dat moest ik voortaan missen, maar dat wist ik van tevoren en daar had ik me op voorbereid. Behalve een salaris moest ik het voortaan ook stellen zonder collega’s. Geen praatjes bij het koffieapparaat, eenzame lunches ... 

Maar: de vrijheid! Het opstaan ‘s ochtends en nog niet weten wat de dag gaat brengen. Misschien een half hoofdstuk, spannend, soepel lopend, vloeiende zinnen. Misschien geworstel om één juist woordje te vinden. Misschien een uitgever die belt met de vraag of ik een boek wil schrijven. Misschien een wandeling door het park en barstensvol inspiratie en goede ideeën thuiskomen. Misschien onverwacht bezoek van een vriendin.
Vrijheid. Vrijheid om tijdens het opstaan en het ontbijt te bedenken hoe het verhaal verder gaat. Nog even te lezen wat ik gisteren geschreven had, er vrolijk van worden - of juist niet. Wat aanpassingen doen, verder schrijven. Na anderhalf uur ontdekken dat je thee koud geworden is. En is de inspiratie op? Even een wandeling. Even de stad in, voor een pak printerpapier of inkt. Of dat ene boek waar zoveel over te doen is, of dat ene boek met eenzelfde rottige structuur waar ik mee worstel: hoe heeft die schrijver dat opgelost?

Vier jaar werkte ik in dienst van een baas. In die vier jaar zette ik iets nieuws op, werkte het uit, maakte het tot een succes (samen met collega’s natuurlijk). Na die vier jaar was ik klaar. Alles wat nog volgde, was meer van hetzelfde. Dezelfde ideeën, brainstorm met dezelfde collega’s, dezelfde frustraties met dezelfde collega’s. Ik had kunnen blijven, ik had mijn salaris kunnen blijven ontvangen, ik had iedere dag om dezelfde tijd in dezelfde tram met dezelfde mensen kunnen stappen, ik had hetzelfde, vertrouwde werk nog jaren kunnen doen. Ik had een fossiel kunnen worden. Er waren geen mogelijkheden meer om me verder te ontwikkelen.

Nu, vijf jaar en zestien boeken verder, heb ik nog steeds het gevoel dat ik net begin. Er zijn nog zoveel ideeën om vorm te geven, nog zoveel verhalen die geschreven willen worden, nog zoveel manieren om dat te doen, er is nog zoveel te leren. Ik ben nog lang niet klaar.

Alle gastblogs van Femke.

geplaatst: 18-11-2008 @ 12.35

reacties: reageer als eerste

delen:

Is een zzp-er eenzaam?

door: Miranda Apeldoorn

tags:  motivatie  persoonlijke-ervaringen 

Vertel iemand met een baan dat je eigen baas bent, een zzp’er, en dan stelt zij al snel de vraag: ‘Mis je het hebben van collega’s niet?’ Ik heb echter een heleboel collega’s. Anderen met hetzelfde beroep of werk. Ze werken toevallig alleen niet (altijd) in dezelfde ruimte als ik. Via internet en telefoon spreek ik mijn collega’s de hele week door. We wisselen het laatste nieuws en ervaringen uit over onze klussen, delen tips en opdrachtgevers, en steunen elkaar in goede en slechte tijden. Nee, ik mis het hebben van collega’s niet. Ze zijn er.

Wat de vragensteller eigenlijk bedoelt, is: ‘Is het niet stil, een beetje eenzaam, het leven van een zelfstandige?’ Eenzaamheid is echter geen kwestie van situatie. Alleen werken staat niet gelijk aan eenzaam zijn. Je kunt je heel eenzaam voelen op een groot feest te midden van al je vrienden. Of op je werk natuurlijk, te midden van al je collega’s.

Dit weekend liet een collega me een nummer van Bram Vermeulen horen, 'Boven op de berg'. ‘Je bent nooit alleen als je samen met jezelf bent,’ zingt hij daarin. Zo ervaar ik het zelf. Ik vind mezelf over het algemeen aangenaam gezelschap. Ik kan het dus ook langere tijd met alleen mezelf uithouden. Een voordeel aan solo werken is dat ik ongelooflijk veel tijd heb mijn gedachten en gevoelens toe te laten. Ik weet precies wat er allemaal in me omgaat, want er zit niet steeds iemand door mijn gedachten heen te beppen.

Toch, de fysieke nabijheid van mensen is heel belangrijk. Tenminste, van aardige mensen.  Van een liefdevolle aanraking van mijn partner of andere mensen van wie ik houd, bloei ik op. Van een goed gesprek krijg ik inspiratie en energie. 

Ieder mens heeft af en toe een knuffel en begrip nodig, anders ligt eenzaamheid op de loer. Moet ik daarvoor als zzp’er iets meer mijn best doen dan mijn collega’s in loondienst? Misschien. Een zzp’er moet meer zelf vragen om begrip en knuffels. Als ik niet ‘op mijn werk verschijn’ duurt het wellicht iets langer voor collega’s dat door hebben. En via internet en telefoon is het gemakkelijker mooi weer te spelen. Voor iemand met een baan is het moeilijker lange tijd je gezicht in de plooi te houden: je collega’s zullen sneller doorhebben dat er iets met je is. 

Aan de andere kant: ik kies als zzp’er zelf uit, met welke collega’s ik optrek. Het is voor mij vrij eenvoudig, de zogenaamde collega’s te negeren of vermijden, die onverschillig of negatief tegenover mijn bestaan staan. Die maken dat ik me alleen maar rottiger voel, in plaats van beter. Wanneer ik laat weten, een knuffel of begrip nodig te hebben, staan wel al mijn collega’s voor me klaar. Waarvoor mijn oneindige dank. 

Hoe is dat voor jou? Hoe eenzaam voel jij je, als werknemer of zzp’er?

Miranda Apeldoorn is coach voor zzp'ers.

geplaatst: 17-11-2008 @ 11.41

reacties: 2

delen: