Focus + Marketing

Hoort bij zzp: afwijzingen incasseren

door: Miranda Apeldoorn

tags:  groei  motivatie 

Er is een boek dat heet: ‘Ja maar, wat als alles lukt?’. Ik heb het nooit gelezen, maar ik zou graag meemaken wat de titel impliceert. Oh, oh, oh wat zou ik dat graag meemaken. De afgelopen maanden voelde ik me meer Alice in Wonderland. Rondlopend in een wereld waar constant de spelregels werden veranderd, zonder dat ik de nieuwsbrief erover ontving.

Ook dit is het leven van een zzp’er: dat je afwijzingen incasseert. Dat het je gebeurt, dat interessante afspraken die je met iemand maakt worden verzet. En nog eens worden verzet. En ten slotte worden afgeblazen. Dat je moet constateren dat de leuke acties die je bedenkt om jezelf en je werk te presenteren niet zo goed worden ontvangen als je had gehoopt. En dat klanten niet over elkaar heen vallen om maar als eerste door jou geholpen te worden.

Ik weet dat dit het leven van een zzp’er kan zijn. Been there, done that, bought the T-shirt. Uiteindelijk kwam het allemaal goed. Opdrachten stroomden weer binnen, afspraken gingen weer door, mensen vonden hun weg naar mijn kantoor. Nu maak ik dat leven-met-nee weer mee. En vraag ik me af, terwijl ik mijn nagels in mijn handpalmen begraaf, wat deed ik die vorige keren dan waardoor alles weer goed kwam? Wat deed ik, wat deed ik, WAT DEED IK?

Eigenlijk is het niet helemaal waar wat ik schrijf. Het is meer leven met nee/ja. Ik heb mooi, goedbetaald werk zat. Zelfs mijn blog bijhouden lijdt eronder. Maar nieuwe plannen die ik een jaar geleden al maakte, komen maar niet tot wasdom. Hoe meer ik onderneem, hoe minder er gebeurt, lijkt het wel. Grr.

Langdurige teleurstelling en frustratie zijn niet gezond voor een mens. Je wordt er niet echt een leuke vrouw van zeg maar. Ik ben op het punt beland waarop alles wat ik zeg snibbig klinkt. Om ervoor te zorgen dat ik straks nog vrienden over heb, trek ik me terug, sluit me op in mijn kantoor. Met de muziek aan, want van muziek word ik blij.

Terwijl ik driftig een artikel typ, bedenk ik hoe ontzettend onhandig het zou zijn als op dit moment al mijn acties vrucht zouden afwerpen. Als ook alle nee een ja werd. Ik heb geen tijd voor alles tegelijk. Ik zou nota bene anderen een leven-met-nee moeten verkopen! ‘Ja maar,’ denk ik glimlachend bij mezelf, ‘wat als alles lukt? Oh, oh, oh dat wil ik toch niet meemaken …’

Miranda Apeldoorn is coach voor zzp'ers & journalist gespecialiseerd in de arbeidsmarkt. Ze deelt persoonlijke ervaringen over zzp'en.

geplaatst: 03-11-2008 @ 23.27

reacties: 4

delen:

Onderneem actie als iets niet doorgaat

door: Femke Dekker

tags:  acquisitie  gastblog  motivatie 

Gastblogger Femke Dekker schrijft fantasy voor de jeugd
en geeft workshops over zelf je fantasywereld scheppen:

De laatste tijd heb ik niet het idee dat ik bruis van de energie en inspiratie - integendeel. Toch heb ik deze week al twee keer een minder positieve ervaring om weten te zetten naar iets positiefs. 

De eerste minder positieve ervaring was een typisch geval van Jammer. Voor de komende boekenmarkt van de plaatselijke basisschool, was het leuk geweest als ik mijn allernieuwste boek alvast kon verkopen. Maar wat bleek? Dat boek zal pas een week na die boekenmarkt gedrukt zijn en nog weer een week later zal het in de winkels liggen. Jammer, dus. Maar niet getreurd, want er kan wat geregeld worden met bestelformulieren. Dan kunnen de kinderen wel alvast het boek bestellen, maar, dacht ik verder, dan hebben ze geen gesigneerd exemplaar. Alweer jammer. Op de een of andere manier gingen mijn gedachten echter verder en kwam ik van jammer uit op iets heel leuks: die kinderen die mijn nieuwste boek bestellen, kunnen dat later ophalen in de winkel. Als ze dat nu doen op een dag dat ik in die winkel aanwezig ben om hun exemplaren te signeren ... Ja, en dat was nog niet alles! Als ik daar dan toch ben, dan kan ik net zo goed een stuk voorlezen, mijn boek presenteren dus! Publiek heb ik al, want dat zijn die kinderen die die boeken besteld hebben. Nog een persbericht de deur uit om wat meer publiek te trekken, en voilá!

De tweede teleurstellende ervaring was er een in de categorie: Ja, natuurlijk ... zucht ... Namelijk een reactie die ik al zo vaak heb gekregen dat ik er inmiddels bijna immuun voor ben: je schrijft leuk, maar het past niet in ons fonds. Een uitgeversreactie dus. Ik heb bij mezelf al heel wat reacties gemerkt op dit soort uitspraken. Van flink balen en teleurgesteld zijn (de eerste paar keer) tot: waarom zeggen ze niet gewoon dat het slecht is? Dan kan ik mijn schrijverscarrière aan de wilgen hangen, ophouden met energie steken in dit soort dingen en iets anders gaan doen. Maar dat zeggen ze niet, want dat vinden ze niet: stuur vooral nog eens wat op! is vaak de toevoeging. Deze keer was mijn reactie: weet je wat, ik doe het zelf wel. (Heb ik al vele malen eerder gedacht en heb zelfs jaren geleden al een heel plan daartoe op papier gezet.) 

Met als gevolg dat ik op internet ging zoeken en via via een nieuwe uitgeverij ontdekte. Ik had toch niets meer te verliezen, dus ik pakte de telefoon en belde om te informeren wat voor fonds zij hebben. Zonder problemen kreeg ik zomaar de uitgever zelf aan de telefoon (die marketingtruc werkt echt, alleen was het niet eens mijn bedoeling en had ik wel erg veel geluk: vraag naar iemand anders, krijg te horen dat die er sinds deze week niet meer werkt, vraag naar de vervanger, waarnaar ze nog op zoek zijn, en krijg te horen: ‘Ik kan je ook de uitgever wel geven.’ En passant wordt ook nog verteld waar de gevraagde persoon naartoe is vertrokken, dus mocht ik ooit nog eens die uitgeverij willen bellen, dan heb ik meteen een naam.)

De uitgever klonk enthousiast, ik stelde wat vragen en ze kwam zelf met: stuur eens wat op, refereer aan dit gesprek en dan lees ik het. Ze zei nog net niet: dan spreken we een keer af, maar dat klonk er wel in door. 

Waar het aan ligt, ik weet het niet, en waar ik zoveel geluk aan verdiend heb, weet ik ook niet. Maar feit is dat het me gelukt is: persoonlijk contact met een uitgever die mijn schrijfsels gaat lezen. Het begin van een succesje? Misschien. In ieder geval heb ik weer hoop. Hoop dat het eindelijk eens gaat lukken. Hoop dat een uitgever zegt: ‘Je schrijft leuk. En je past precies in ons fonds.’!

Alle gastblogs van Femke.

geplaatst: 24-10-2008 @ 09.18

reacties: reageer als eerste

delen:

Verhalen van succesvolle zzp-ers

door: Miranda Apeldoorn

tags:  groei  motivatie  zelfstandige 

Miranda Apeldoorn is coach & journalist. Ze deelt persoonlijke ervaringen over mens & werk, het thema waar haar eigen werk om draait.

"Verhalen van succesvolle zzp-ers over hoe ze ooit begonnen zijn, vervelen me nooit. Ik haal er altijd een goed advies gericht aan mijn  eigen adres uit. Vandaar ook die rubriek op mijn website: Zelfstandige van de Week. Maar zelfs met hun verhalen is mijn honger niet gestild. Dus bestelde ik de gratis Groeigids voor ondernemende mensen met de Amerikaans aandoende titel: Groter, beter, sneller.

Acht ondernemers komen uitgebreid aan het woord, waaronder de bedenker van het populaire buienradar.nl en netwerker Inez van Oord (nee, niet die van Happinez) die niet gehinderd door enig plan op papier een succesvol studentenuitzendbureau opzette. Dat alleen al is smullen: ondernemers die al dan niet per ongeluk alle wetten & regels van het ondernemen tarten, ergens alleen maar mee beginnen omdat het ze een goed idee lijkt, en daar dan nog een goedbelegde boterham uit weten te halen ook.

Het meest bijzondere verhaal is echter afkomstig van Richard Bottram. Aan zijn verhaal is niks per ongeluk. Na het overlijden van zijn vriendin wilde hij 365 dagen lang de klassieke marathonafstand van 42 km en 195 meter te lopen. Zijn manier om mensen erop te wijzen niet te sikkeneuren, want het leven is zo voorbij.

Nu denk je: wat heeft een jaar lang lopen te maken met ondernemen? Bottram goot zijn doel in een stichting, en haalde dat eerste loopjaar 240.000 euro omzet op, bedoeld voor kankerbestrijding. Geen kattenpis! Ondertussen bereidt hij zich grondig voor op de tweede fase van zijn stichting.

Op de vraag wat Bottrams ondernemersdroom is antwoordt hij: ‘Het overbrengen van inspiratie en creativiteit aan andere mensen door mijn ervaringen te delen.’ Ha, dat is ook mijn ondernemersdroom! De afgelopen twee jaar ben ik daar hard mee aan de slag gegaan en bedacht vol enthousiasme dingen als de Mogelijkhedenbox om aan mijn droom uiting te geven. Om mensen te inspireren, aan te zetten tot creativiteit. Mijn inspanningen bereiken echter hun doel niet echt. Aan sikkeneuren doe ik zelf ook weinig, maar af en toe word ik er wel een beetje mismoedig van. Dan begint het geloof in mijn eigen droom wat te rafelen aan de randen.

Dat Bottram wel in zijn doel slaagt op een creatieve manier, is dan weer inspirerend voor mij. Lees je zijn verhaal, dan merk je hoe gefocust hij is. Hij liep niet op een dag de deur uit, om vanzelf te zien waar hij uitkwam. Nee, aan zijn marathonjaar ging eerst nog weer een jaar voorbereiding vooraf. ‘Een planmatige aanpak leidt tot weloverwogen beslissingen,’ zegt-ie. Dat is het. Mijn eigen acties ontberen samenhang. Ik heb ze wel planmatig aangepakt, maar dan allemaal afzonderlijk. Tja, waar ligt dan mijn focus hè? Dank je wel Richard! Terug naar het tekenbord met mijn plannen."

geplaatst: 14-10-2008 @ 11.06

reacties: reageer als eerste

delen:

Beroep: wanneer ben je wat je doet?

door: Femke Dekker

tags:  gastblog  groei  motivatie  persoonlijke-ervaringen 

Gastblogger Femke Dekker schrijft fantasy voor de jeugd en geeft workshops over zelf je fantasywereld scheppen:Vandaag schrijft ze over schrijver zijn of schrijver worden:

Jaren geleden was ik eens onder schrijvers. Ik had misschien drie boeken gepubliceerd en knoopte gesprekken aan met mensen die al veel meer boeken op hun naam hadden. Eén van hen stelde mij de vraag wat ik deed voor de kost. Bij de publicatie van mijn eerste boek had ik mijn baan als webredacteur opgezegd om echt tijd te hebben om van boeken schrijven serieus werk te maken, dus ik antwoordde in alle oprechtheid: “Ik ben schrijver.” De man keek mij aan, mompelde: “Dat durfde ik pas te zeggen toen ik vijftien boeken had gepubliceerd” en het gesprek was afgelopen.

Nog steeds weet ik niet of hij mij misschien arrogant vond, of hij overdonderd was door mijn eerlijkheid, of dat hij na mijn antwoord het idee kreeg dat hij eens bij zichzelf te rade moest gaan. Wederzijds verbaasde zijn antwoord mij weer.
Waarom, namelijk, durfde hij zich pas na vijftien boeken schrijver te noemen? Was hij dat daarvoor dan niet? 

Ik ben schrijver. Dat zeg ik niet omdat ik interessant wil doen, maar omdat ik in mijn diepste kern schrijver ben. Sinds het moment dat ik voor het eerst echt eenverhaal schreef (tien was ik toen), werd ik om de haverklap bestookt met nieuwe ideeën en werd ik voortgestuwd door de drang om die verhalen ook allemaal op te schrijven. Het is zelfs niet ondenkbaar dat op het moment dat ik de zin “Ik ben schrijver” uitsprak, ik zo’n beetje net zolang schreef als de schrijver die al minstens vijftien boeken had uitgegeven, namelijk twintig jaar. 

Nadien heeft de vraag wat een schrijver een schrijver maakt, mij nooit meer losgelaten. Ben je schrijver zodra je je eerste boek uitgeeft? Of ben je pas schrijver als je al vijftien boeken hebt geschreven? Of ben je schrijver als het schrijven voor jou zoiets is als ademen of eten, ook al heb je nog nooit een letter gepubliceerd? Of, andersom, is iemand die een boek gepubliceerd heeft, maar zich daarvoor noch daarna bezighoudt met schrijven, voor altijd schrijver?

Waarschijnlijk zal iedere schrijver zijn eigen definitie eraan geven en waarschijnlijk zal iedere schrijver zijn eigen moment hebben waarop hij zei: “Ik ben schrijver.” Waarschijnlijk zal zelfs de ene schrijver vinden dat de ander zich niet zo ‘mag’ noemen. Immers: 

*die schrijft niet iedere dag;
*heeft nog maar zo weinig boeken uitgegeven;
*schrijft geen Literatuur;
*komt nog maar net kijken;
*verkoopt amper;
*heeft nooit een prijs gewonnen.

Doet dat ertoe? Ach, als je het voor jezelf maar weet. Ik ben schrijver in het diepst van mijn gedachten, daar kwam ik laatst weer achter, toen ik na wekenlang schrijven voor websites en folders eindelijk weer in een verhaal dook. Mijn gevoel van onbehagen, en daarmee mijn chagrijn, verdween als sneeuw voor de zon. Ideeën die om voorrang dringen, het oproepen van een sfeer, het neerzetten van een personage, het vorm geven aan een verhaal, dat is mijn ding. Ik moet gewoon schrijven. Dus ben ik schrijver, zelfs al zou ik nooit een boek uitgegeven hebben. Maar gelukkig mag ik me, volgens de schrijver waar het allemaal mee begon, binnenkort ook Schrijver noemen: mijn veertiende boek ligt binnenkort in de winkel en het manuscript voor het vijftiende heb ik ingeleverd bij de uitgever.

Alle gastblogs van Femke.

geplaatst: 02-10-2008 @ 13.50

reacties: 2

delen:

Van journalist tot winkelier (vervolg)

door: Miranda Apeldoorn

tags:  motivatie  persoonlijke-ervaringen 

Inhoud in een gesprek, daar geniet ik van. Onderwerpen dieper uitspitten. Advocaat van de duivel-opmerkingen maken. Existentiële levensvragen stellen (… als dat zo te pas komt). Als iemand losjes tegen me zegt: “Het lijkt me wel een keer leuk de Himalaya te beklimmen ofzo” dan wil ik daar meteen alles van weten. Wat roept zo’n beklimming bij je op, wat maakt dat je dat leuk lijkt, hoe ga je dat dóen dan, hoe bereid je je voor, wat vindt je omgeving van dat idee, voel je je gesteund door ze, hoe redt je het financieel, zo’n beklimming?

Dat maakt me wat minder geschikt als winkeleigenaar. Stel je voor dat ik me in zo’n machtig mooi gesprek stort met een klant. De andere klanten wachten ongeduldig om ook af te mogen rekenen of verlaten boos mijn winkel, de telefoon rinkelt, de leverancier wil wat bezorgen, iemand stoot per ongeluk een van mijn glanzend opgepoetste vazen om. Kan niet.
Of – want dat zie en hoor ik ook veel van winkeliers – of ik breng geheel alleen de dag door in mijn winkel en verpieter. Er is niemand om mee te brainstormen, niemand die mij voedt en die ik mag voeden met vragen en kennis en ervaring, het is alleen ik en mijn glanzend opgepoetste vazen.

Dus kreeg ik ineens zwaar de zenuwen na het zetten van mijn handtekening. Ik was iedere dag misselijk en lag ’s nachts nog lang wakker. Dit was geen normale angst voor het onbekende meer, dit was mijn lichaam dat mij waarschuwde voor een foute beslissing.

Toen kwam het moeilijkste. Ik ben naar de vorige eigenaar gestapt en legde mijn kaarten op tafel. Verschrikkelijk vond ik dat, want we hadden samen menig middag in de winkel doorgebracht terwijl ze me voorbereidde op mijn nieuwe bestaan. ‘Ik wil van het contract af,’ zei ik en het voelde als verraad. We zijn er echter samen uitgekomen, zij en ik. Het heeft een som leergeld gekost maar het heeft me ook wat opgeleverd.

Mijn wens om mij te verbinden vertaalde ik jaren geleden in een beeld van een eigen winkel. Dat beeld werd zo groot dat het er min of meer met me vandoor ging. Na het verbreken van het winkelcontract had ik weer tijd terug te keren tot mijn wens. En kwam ik uit bij coaching als beeld. Dat is één.

Het tweede wat het gebeurde me heeft opgeleverd is een versterkt vertrouwen in mezelf. Zelfs als andere mensen er op de korte termijn meer belang bij hebben dat ik ergens mee doorga, zelfs als er van buitenaf druk op me wordt gelegd, durf ik op mijn schreden terug te keren en te bekennen dat ik het mis had. Daar horen consequenties bij, maar ik ben bereid die te dragen want ik ben het, die op de lange termijn de meeste schade ondervind van een verkeerde beslissing.

geplaatst: 17-09-2008 @ 08.44

reacties: reageer als eerste

delen: