Jezelf promoten zonder je ziel te verkopen. Tips, coaching en persoonlijke ervaringen over het werken voor jezelf.

Focussen als freelancer: ervaring van een journalist

  tags:  focus  gastblog  persoonlijke-ervaringen 

Gastblogger Ita van Dijk schrijft als journalist sinds enige tijd over dementie:

Als kind kon ik oeverloos spelen. Vervelen? Dat woord kende ik niet. Ik speelde met lego, met poppen, schooltje met de kat, oorlogje met vriend  Bertil. Ik tekende, knutselde, timmerde, kliederde met modder, maakte muziek op blokfluit en piano. Ik sjeesde op mijn fiets over de stoep en rolschaatste als het even kon. En dat allemaal het liefst op één dag. En ik zong, natuurlijk. Dat kon bovendien tegelijk met bijna al die dingen. Maar ook ’s avonds in bed, waar ik zelf bijna niet meer in paste, omdat het vol lag met al mijn poppen en beren. Ik vond het ondoenlijk om er één uit te kiezen om naast me te slapen (en zielig voor de rest die dan kou lag te vatten).

Toen ik groter werd, kwamen natuurlijk regelmatig vragen over wat ik later wilde worden. Ik had geen idee. Acteur leek me stiekem wel fijn, want dan werd je eigenlijk alles wat je maar wilde worden. De ene keer was je advocaat, de volgende keer dokter, daarna militair, piloot, onderwijzeres en boerin. Want niets was leuk genoeg voor veertig jaar arbeid, dat wist ik al wel.
Ik koos natuurlijk een breed vakkenpakket. Mijn vriendinnen kozen vooral voor een bèta-pakket en een paar waren uitgesproken alfa’s. Maar mijn pakket was gamma: vlees en vis.

In mijn studietijd belandde ik na een paar jaar Psychologie op de School voor de Journalistiek. Daar werd je weliswaar geen acteur mee, maar het was wel lekker breed. Je kon o-ve-ral over schrijven. En dat leerde je er ook.
Jaren – en heel diverse banen – later werd ik freelancer. ‘Waar schrijf je over?’ vroegen mensen vaak. ‘Eigenlijk over alles wat ik maar tegenkom.’ En dat was ook zo. De afwisseling was nu juist boeiend, vond ik.
Tot ik besloot dat ik, onder andere, over dementie wilde gaan schrijven. Van dichtbij heb ik daarmee te maken en de dingen die ik beleef zijn niet uniek, maar wel prachtig. Daar wilde ik graag anderen van laten meegenieten in blogs, columns en artikelen. Alleen, het werd steeds verdrongen door alles wat meer haast had. Langzaam ontstond er wel een rij blogs, maar verder kwam het nog niet.
Tot ik die eerste dag op pad ging naar een seminar, de start van het coachingsprogramma Get Clients Now. Clients, klanten, waren tot dan toe redelijk komen aanwaaien. Dat betekende dus ook een diversiteit aan opdrachten, waar ik zelf weinig invloed op had. Dementie zat daar echter nooit tussen.

'Kies een focus' was de opdracht tijdens het seminar. Eén onderwerp. Mopperend zat ik op de fiets, één onderwerp, wat saai! Maar net toen ik het ziekenhuis passeerde viel mij iets in. Een onderwerp heeft heel veel kanten. In elk geval mijn favoriete onderwerp Dementie. Natuurlijk het leven zoals ik het beschrijf in mijn blogs, gezien vanuit een dochter. Maar dan is er nog de medische kant: de oorzaken, de ontdekkingen, eventuele medicijnen. En er is de zorgsector, die alleen is al gigantisch breed.
Het was spannend, maar ik besloot het te wagen: ik zou mij gaan richten op één onderwerp. En hoe dat werkt, bleek diezelfde dag nog. Toen ik heel even op een receptie was, trof ik daar een bekende. Ik vertelde haar over mijn nieuwe focus op dementie. ‘O, maar dat is leuk. Ik ken iemand die je dan beslist eens moet ontmoeten!’

En zo gaat het vanaf dat moment steeds. Overal kom ik mensen tegen die op de een of andere manier betrokken zijn bij het onderwerp, omdat ze iemand kennen die het heeft of omdat ze er in hun werk mee te maken hebben. En zelfs als ik er niets over vertel, komt het tegenwoordig toch bovendrijven in gesprekken. Ik heb mijn focus gevonden, mijn niche. Er gaat een wereld voor me open. Het onderwerp blijkt nog diverser dan ik dacht en tot mijn eigen verrassing denk ik nu af en toe: laat ik me voorlopig maar focussen op één onderdeel, dan kan ik altijd nog uitbreiden als ik behoefte krijg aan meer.

Vorige blogs van Ita:
Ook zzp-ers worden ziek
Weer aan het werk na ziekte
Wat wil je bereiken met je website?

 

 

Beseft jouw klant dat je nog meer te doen hebt?

  tags:  communicatie  persoonlijke-ervaringen 

Het kan gebeuren dat een klant of opdrachtgever in juni aangeeft: ‘In september heb ik werk voor je’, en dat je eind september nog altijd niks gehoord of gekregen hebt – ook niet nadat je in september nog even naar de klus gevraagd hebt.

Misschien krijg je een antwoord dat uiterst duidelijk is en toch vooral heel vaag blijft: ‘We zijn er intern nog mee bezig.’ Of: ‘Ik ben er nog niet aan toe gekomen.’

Misschien krijg je zelfs helemaal geen antwoord.

In je agenda had je ondertussen wel tijd vrij gehouden voor het werk van deze klant. Vervolgens belt je klant begin oktober alsnog voor de klus, waar je meteen aan moet beginnen – als je nèt vreselijk druk bent met allerlei andere klussen.

Je kunt dan de benen uit het lijf gaan rennen om toch voor al je klanten op tijd alles af te krijgen, uit angst dat je deze specifieke klant anders verliest aan een ander. Heb ik in het verleden wel eens gedaan. Ik dacht: ‘Zo werkt het nu eenmaal, soms is het hollen en soms is het stilstaan.’ Dat was echter niet hoe ik mij het zelfstandigenbestaan had voorgesteld. Ik had gedacht dat ik meer autonomie zou verkrijgen, meer invloed zou hebben op mijn werkinvulling.

Bij sommige mensen in loondienst bestaat het idee dat je als zelfstandige op ieder gewenst moment oproepbaar bent. Die notie kwam ik toen ik nog journalist was tenminste geregeld tegen. Ontwerpers, fotografen en vormgevers moeten dit ook herkennen. Dat ‘voor jezelf werken’ betekent dat je altijd bezig bent met opdrachten, of anders wel het vinden van nieuwe om de agenda en portemonnee mee te vullen, komt niet altijd bij mensen in loondienst op. Daar moet je ze soms subtiel aan herinneren. Niet in oktober, want dan is het te laat. Als je hier in oktober over begint kan je opdrachtgever zich ‘terechtgewezen’ voelen. En zeg nou zelf, wie voelt zich graag terechtgewezen? Het kan ervoor zorgen dat jullie samenwerking vanaf dan stroever verloopt. Of dat je opdrachtgever doet waar je al bang voor was: kiezen voor een ander, nu jij zo druk bent.

Bovendien, zelfs als je klant alle begrip voor je toont en zich breeduit verontschuldigt voor z’n late reactie, zit je nog steeds in de situatie dat je alle zeilen bij moet zetten om al je klanten op tijd te kunnen bedienen.

Daarom is het handiger ergens half tot eind augustus iets van je te laten horen.

‘Dag X,

Even om je op de hoogte te houden: mijn agenda voor september begint aardig vol te lopen met leuke opdrachten. Weet je toevallig al wat meer over klus Y waar je het in juni over had? Bijvoorbeeld wanneer je verwacht dat ik met de opdracht kan beginnen? Ik denk, ik vraag het je nu vast, dan kan ik daar rekening mee houden in mijn planning.’

Nu kan het echt niemand meer ontgaan dat je een professional bent die graag op tijd hoort waar ze aan toe is, maar die daarbij ook het belang van haar klant in de gaten houdt.

Miranda Apeldoorn (ZinVol) coacht zelfstandigen

 

Durf nee te zeggen tegen een klant

  tags:  acquisitie  groei  persoonlijke-ervaringen 

‘Er is niemand anders beschikbaar die dit kan. En we hebben echt snel iemand nodig.’

Er is crisis en velen van ons kunnen extra werk goed gebruiken. De verleiding dan maar alles aan te pakken kon wel eens groter zijn dan normaal. Blijf echter ook in deze tijden luisteren naar jezelf, niet alleen naar je klant. De keren dat ik niet naar mezelf luisterde, hebben mij nooit goed gedaan.

Neem nou dit ene geval. Ooit begon ik voor mezelf als journalist. In het begin van dat bestaan, had ik een vaste klant. Een redactiebureau dat fatsoenlijk betaalde en waarvoor ik regelmatig met veel plezier allerlei officiële documentatie corrigeerde.

Op een dag haalde een van de eigenaren me over tot het aannemen van een grote klus van een aantal dagen die ik eigenlijk niet wilde doen.

In mijn laatste baan had ik namelijk een cursus gevolgd. Het ging om het toepassen van een soort pre-html-codering op teksten. Voor het gemak noem ik het maar even zo.

Ik vond het vreselijk. Ik wilde geen teksten coderen, ik wilde ze ontdoen van fouten in spelling en grammatica. Lekker in de weer met mijn rode pen. Nadat ik ontslag had genomen uit mijn laatste baan, had ik opgelucht bedacht dat ik nooit meer zou hoeven coderen.

En nu vroeg mijn vaste klant dus of ik alsjeblieft, alsjeblieft toch teksten zou willen coderen. Eerst zei ik nee. Ik vertelde zelfs dat ik dat werk niet leuk vond en dat daar mijn talent ook niet lag. Mijn klant hield vol. ‘Er is niemand anders beschikbaar die dit kan. En we hebben echt snel iemand nodig.’ Ze stelde me bovendien allerlei leukere klussen in het vooruitzicht.

Uiteindelijk zei ik ja. Ik was jong, nog onervaren als ondernemer, en als de dood dat ik een fijne, fatsoenlijk betalende, vaste klant zou verliezen.

Ik deed mijn uiterste best, maar ik had te veel tijd nodig voor mijn werk en was te slordig. En ik had er moeite mee, dat de werknemer van mijn klant die me begeleidde, me behandelde alsof ik een stagiair was in plaats van een ondernemer. (Daar was ik in die tijd gevoelig voor, want de houding freelancende vrouwen te beschouwen als ‘huisvrouwen die zo nodig een hobby moeten’ tierde nog welig ). Kortom, lieve mensen, het werd niet echt wat hè.

Na deze ervaring ben ik nooit meer door mijn klant gevraagd voor een klus.

Als jij je hebt voorgenomen een bepaald type klus nooit meer te doen, omdat het je ding niet is of omdat je er gewoon klaar mee bent, of wat ook: houd dat vol, zou ik zeggen. Doe de dingen die bij jou passen, en zoek daar je klanten bij. Niet andersom.

Misschien moet ik voor de zekerheid nog iets vermelden over compleet nieuwe klussen. Als je iets nog nooit eerder gedaan hebt, kan iedere vezel in je lichaam je ook toeschreeuwen dat je de klus niet moet aannemen. Dat gevoel is eerder gebaseerd op een soort plankenkoorts dan op ervaring. Zeker ook iets om goed te onderzoeken, daar niet van, maar niet direct een uitstekende reden om nee te zeggen. Als je altijd alles wat nieuw voor je is, zou afwijzen, dan kom je ook niet ver als zelfstandige.

Wat zijn jouw ervaringen hiermee? Heb jij je wel eens door een klant laten overhalen tot een opdracht die je liever niet zou doen?

 

Interviewen via Skype - leve de toekomst

  tags:  persoonlijke-ervaringen  skype  technologie 

Gastblogger Enno de Witt is schrijver en journalist.
Laatst interviewde hij Leon de Winter via Skype:

In een ver verleden schreven journalisten hun verhalen op schrijfmachines, waarna de kopij op papier naar de redactie ging en zo verder, tot publicatie en kattenbak. Als je iets wilde weten moest je er op uit. Zomaar even iemand bellen vanuit pakweg Maastricht was lastig, woonde je doelwit in Amsterdam, dan had je het telefoonboek van de hoofdstad nodig. En moest je hopen dat het slachtoffer geen geheim nummer had. Informatie stond in boeken en archieven, die je fysiek moest bezoeken. Het was een heel gedoe.

Dan hebben we het over de jaren tachtig, inmiddels een eeuwigheid geleden. Internet maakt niet alleen het doorsturen van digitale informatie eenvoudig, ook is vrijwel alle informatie die je nodig hebt op het web te vinden. Oké, als de boel eruit ligt heb je een probleem, maar een schrijfmachine ging ook wel eens stuk.

Het meest in het oog springende gevolg van al die nieuwerwetserigheid is het toegenomen tempo. Kostte het vroeger bijvoorbeeld nog dagen om een accordering te krijgen, nu gebeurt dat soms al binnen minuten. Het werk van de journalist wordt daardoor steeds opwindender.

Mooi is ook, dat aan de voortschrijdende opwinding voorlopig geen einde komt. Print verdwijnt binnen afzienbare tijd, het hele medialandschap verschuift, en ook de dagelijkse beroepspraktijk verandert. Dat gebeurt meestal vrij achteloos. Ineens ben je de halve dag aan het twitteren en kun je je niet voorstellen dat het ooit anders was, maar soms is er een waterscheiding die je heel bewust meemaakt.

Dat overkwam mij gisteren, bij het interviewen van de schrijver en aanstormende internetentrepreneur Leon de Winter. Die woont in Los Angeles, wat in de goede oude tijd een lastig en vooral duur telefoongesprek zou hebben betekend. Ditmaal maakten we gebruik van Skype, bellen via internet en nog met beeld ook. In plaats van door de statische ruis dingen naar elkaar schreeuwen ontstond zo een waar gesprek, alsof we tegenover elkaar zaten. De Winter vertelde niet alleen over zijn nieuwste project, een website voor e-boeken, maar zwaaide ook enthousiast met zijn eigen e-reader en liet zien wat die allemaal kon.

Het kan haast geen toeval zijn, dat ons gesprek juist ging over de talloze mogelijkheden die nieuwe technologie biedt en nog gaat bieden.

‘Leve de toekomst!’ riep ik uit nadat de verbinding verbroken was, en dan niet de toekomst van zich progressief noemende verzuurde reactionairen die overal en altijd hel en verdoemenis verwachten, maar een toekomst waarin technologie ons leven en werken nog spannender maakt.

 

De beste acquisitietip die ik je kan geven

  tags:  acquisitie  communicatie  marketing  persoonlijke-ervaringen 

‘Vroeger’ – we spreken van plusminus het jaar 1995 – was er de heropleving van de term KISS. Dat betekent: Keep It Simple, Stupid. Wat ermee bedoeld wordt? Je boodschap komt alleen over als je niet te veel tegelijk probeert te vertellen. Dat was – is!- goed websiteadvies dat designers hun opdrachtgevers meegaven.

Miranda Apeldoorn (ZinVol) coacht zelfstandigen en freelancers.