Focus + Marketing

Hoe profileer je jezelf in LinkedIn-groepen?

door: Lisette Geel

tags:  gastblog  persoonlijke-ervaringen  sociale-media 

Gastblogger Lisette Geel is (tekst)schrijver, schrijfcoach en -trainer:

Een van de veelgenoemde tips om jezelf te profileren op LinkedIn is: meng je in discussies in zogenoemde groepen en laat zo je expertise blijken. Stel een vraag, geef een antwoord of bied de ‘gouden tip’. Maar wat als je je kennis nergens kwijt kunt omdat de discussies zich daar niet voor lenen?

Enthousiast meld ik me regelmatig aan voor groepen, maar net zo vaak verlaat ik ze weer. De reden? Ik vind me niet in de gesprekken. Vaak blijkt een vraag uitsluitend reclame voor een product of dienst. Soms gaan de gesprekken over onderwerpen die niet echt met de groep te maken hebben - of met mijn expertise. Ten slotte verzanden discussies nogal eens in details.

Ik vroeg me af of ik de enige was met dergelijke ervaringen en besloot Miranda Apeldoorn te mailen. Miranda herkende zich in mijn verhaal en gaf me het volgende stappenplan dat zij inzet.

Stel: iemand stelt een vraag binnen een LinkedIn-groep.

Stap 1 - Wat voor soort vraag is het?
Schat in of iemand echt benieuwd is naar het antwoord of dat de vraag eigenlijk iemands eigen dienst/bedrijf onder de aandacht brengt. Alleen in het eerste geval neem je de moeite om een antwoord te geven.

Stap 2 - Geef een echt antwoord
Negeer alle schreeuwantwoorden en geef echt antwoord op de vraag die wordt gesteld. Als dat zo uitkomt, kun je een link plaatsen naar je site, maar alleen als de vraagsteller daar dan ook informatie vindt die hoort bij de vraag. Veel mensen beginnen gelijk over wat zij voor de vraagsteller kunnen betekenen. Dit is hetzelfde als op een netwerkbijeenkomst al in de eerste minuut je visitekaartje overhandigen. Niet doen!

Stap 3 - Vermeld je bedrijfsgegevens op subtiele wijze
Sluit af met je naam en je website-url (alleen als je géén (blog)links naar je site in je antwoord hebt staan). Dat is jouw reclame: als iemand het antwoord interessant vindt, kan hij of zij doorklikken en meer te weten komen over jou en je werk.

Ik ben meteen met de tips van Miranda aan de slag gegaan. Het kostte me wat tijd om interessante discussievragen te vinden, maar die heb ik vervolgens wel zo goed mogelijk beantwoord. En nu afwachten ;-)

Geef het goede voorbeeld
Gaandeweg kwam ik zelf ook nog met wat ideeën:

• Stel zelf een prangende vraag.
Door anderen een podium te bieden en hun antwoorden serieus te nemen, laat je ook zien wie en wat je bent.

• Start je eigen groep.
Misschien zijn er gewoon niet of te weinig juiste groepen om je kennis te ventileren.

• Houd je aan het onderwerp.
Ik vind het niet handig om binnen een groepsconversatie op taalfouten of op andere details in te gaan. Vaak gaat dan namelijk de discussie verloren. Ik zie dit vaak bij groepen over schrijven en communicatie. Jammer!

• Mail de groepmanager met suggesties of om je bedenkingen te delen.
Wie weet kom je samen op interessante vraagstukken.

Een positief verhaal ten slotte: vijf maanden geleden vroeg iemand in een groep: ‘Waaraan moet een goede websitetekst voldoen?’ Ik vermeldde mijn ideeën en dat was het. Dacht ik. Twee weken later kreeg ik een e-mail: of ik de nieuwe site van het betreffende bedrijf wilde schrijven. Ik vond de genoemde vraag een ludieke manier om ‘echte antwoorden’ te vergaren. Dat ik blij was dat mijn antwoord gekozen werd, mag geen verrassing heten …

Wat zijn jouw ervaringen met discussies in LinkedIn-groepen? Geef je reactie onder dit blog.

Alle gastblogs op deze website

geplaatst: 20-07-2011 @ 13.03

reacties: 2

delen:

Focussen als freelancer: ervaring van een journalist

door: Ita van Dijk

tags:  focus  gastblog  persoonlijke-ervaringen 

Gastblogger Ita van Dijk schrijft als journalist sinds enige tijd over dementie:

Als kind kon ik oeverloos spelen. Vervelen? Dat woord kende ik niet. Ik speelde met lego, met poppen, schooltje met de kat, oorlogje met vriend  Bertil. Ik tekende, knutselde, timmerde, kliederde met modder, maakte muziek op blokfluit en piano. Ik sjeesde op mijn fiets over de stoep en rolschaatste als het even kon. En dat allemaal het liefst op één dag. En ik zong, natuurlijk. Dat kon bovendien tegelijk met bijna al die dingen. Maar ook ’s avonds in bed, waar ik zelf bijna niet meer in paste, omdat het vol lag met al mijn poppen en beren. Ik vond het ondoenlijk om er één uit te kiezen om naast me te slapen (en zielig voor de rest die dan kou lag te vatten).

Toen ik groter werd, kwamen natuurlijk regelmatig vragen over wat ik later wilde worden. Ik had geen idee. Acteur leek me stiekem wel fijn, want dan werd je eigenlijk alles wat je maar wilde worden. De ene keer was je advocaat, de volgende keer dokter, daarna militair, piloot, onderwijzeres en boerin. Want niets was leuk genoeg voor veertig jaar arbeid, dat wist ik al wel.
Ik koos natuurlijk een breed vakkenpakket. Mijn vriendinnen kozen vooral voor een bèta-pakket en een paar waren uitgesproken alfa’s. Maar mijn pakket was gamma: vlees en vis.

In mijn studietijd belandde ik na een paar jaar Psychologie op de School voor de Journalistiek. Daar werd je weliswaar geen acteur mee, maar het was wel lekker breed. Je kon o-ve-ral over schrijven. En dat leerde je er ook.
Jaren – en heel diverse banen – later werd ik freelancer. ‘Waar schrijf je over?’ vroegen mensen vaak. ‘Eigenlijk over alles wat ik maar tegenkom.’ En dat was ook zo. De afwisseling was nu juist boeiend, vond ik.
Tot ik besloot dat ik, onder andere, over dementie wilde gaan schrijven. Van dichtbij heb ik daarmee te maken en de dingen die ik beleef zijn niet uniek, maar wel prachtig. Daar wilde ik graag anderen van laten meegenieten in blogs, columns en artikelen. Alleen, het werd steeds verdrongen door alles wat meer haast had. Langzaam ontstond er wel een rij blogs, maar verder kwam het nog niet.
Tot ik die eerste dag op pad ging naar een seminar, de start van het coachingsprogramma Get Clients Now. Clients, klanten, waren tot dan toe redelijk komen aanwaaien. Dat betekende dus ook een diversiteit aan opdrachten, waar ik zelf weinig invloed op had. Dementie zat daar echter nooit tussen.

'Kies een focus' was de opdracht tijdens het seminar. Eén onderwerp. Mopperend zat ik op de fiets, één onderwerp, wat saai! Maar net toen ik het ziekenhuis passeerde viel mij iets in. Een onderwerp heeft heel veel kanten. In elk geval mijn favoriete onderwerp Dementie. Natuurlijk het leven zoals ik het beschrijf in mijn blogs, gezien vanuit een dochter. Maar dan is er nog de medische kant: de oorzaken, de ontdekkingen, eventuele medicijnen. En er is de zorgsector, die alleen is al gigantisch breed.
Het was spannend, maar ik besloot het te wagen: ik zou mij gaan richten op één onderwerp. En hoe dat werkt, bleek diezelfde dag nog. Toen ik heel even op een receptie was, trof ik daar een bekende. Ik vertelde haar over mijn nieuwe focus op dementie. ‘O, maar dat is leuk. Ik ken iemand die je dan beslist eens moet ontmoeten!’

En zo gaat het vanaf dat moment steeds. Overal kom ik mensen tegen die op de een of andere manier betrokken zijn bij het onderwerp, omdat ze iemand kennen die het heeft of omdat ze er in hun werk mee te maken hebben. En zelfs als ik er niets over vertel, komt het tegenwoordig toch bovendrijven in gesprekken. Ik heb mijn focus gevonden, mijn niche. Er gaat een wereld voor me open. Het onderwerp blijkt nog diverser dan ik dacht en tot mijn eigen verrassing denk ik nu af en toe: laat ik me voorlopig maar focussen op één onderdeel, dan kan ik altijd nog uitbreiden als ik behoefte krijg aan meer.

Alle gastblogs van Ita:
Bewegen helpt om je werk af te krijgen
Ook zzp-ers worden ziek
Weer aan het werk na ziekte
Wat wil je bereiken met je website?

geplaatst: 16-08-2010 @ 09.27

reacties: 2

delen:

Beseft jouw klant dat je nog meer te doen hebt?

door: Miranda Apeldoorn

tags:  communicatie  persoonlijke-ervaringen 

Het kan gebeuren dat een klant of opdrachtgever in juni aangeeft: ‘In september heb ik werk voor je’, en dat je eind september nog altijd niks gehoord of gekregen hebt – ook niet nadat je in september nog even naar de klus gevraagd hebt.

Misschien krijg je een antwoord dat uiterst duidelijk is en toch vooral heel vaag blijft: ‘We zijn er intern nog mee bezig.’ Of: ‘Ik ben er nog niet aan toe gekomen.’Misschien krijg je zelfs helemaal geen antwoord.

In je agenda had je ondertussen wel tijd vrij gehouden voor het werk van deze klant. Vervolgens belt je klant begin oktober alsnog voor de klus, waar je meteen aan moet beginnen – als je nèt vreselijk druk bent met allerlei andere klussen. [...]

Hoe je daarmee omgaat lees je in het volledige artikel, in mijn e-book:
'Richt je niet op naamsbekendheid. 25 opmerkelijke marketingadviezen voor zp'ers.'
Deze is te bestellen in de versies PDF, EPUB en MOBI (Kindle) voor € 4,95 inclusief 19% btw.

© Miranda Apeldoorn (ZinVol) coacht zelfstandigen
die focus en meer klanten willen

Alle blogs van Miranda

geplaatst: 31-07-2010 @ 08.43

reacties: reageer als eerste

delen:

Durf nee te zeggen tegen een klant

door: Miranda Apeldoorn

tags:  acquisitie  groei  persoonlijke-ervaringen 

‘Er is niemand anders beschikbaar die dit kan. En we hebben echt snel iemand nodig.’

Er is crisis en velen van ons kunnen extra werk goed gebruiken. De verleiding dan maar alles aan te pakken kon wel eens groter zijn dan normaal. Blijf echter ook in deze tijden luisteren naar jezelf, niet alleen naar je klant. De keren dat ik niet naar mezelf luisterde, hebben mij nooit goed gedaan.

Neem nou dit ene geval. Ooit begon ik voor mezelf als journalist. In het begin van dat bestaan, had ik een vaste klant. Een redactiebureau dat fatsoenlijk betaalde en waarvoor ik regelmatig met veel plezier allerlei officiële documentatie corrigeerde.

Op een dag haalde een van de eigenaren me over tot het aannemen van een grote klus van een aantal dagen die ik eigenlijk niet wilde doen.

In mijn laatste baan had ik namelijk een cursus gevolgd. Het ging om het toepassen van een soort pre-html-codering op teksten. Voor het gemak noem ik het maar even zo.

Ik vond het vreselijk. Ik wilde geen teksten coderen, ik wilde ze ontdoen van fouten in spelling en grammatica. Lekker in de weer met mijn rode pen. Nadat ik ontslag had genomen uit mijn laatste baan, had ik opgelucht bedacht dat ik nooit meer zou hoeven coderen.

En nu vroeg mijn vaste klant dus of ik alsjeblieft, alsjeblieft toch teksten zou willen coderen. Eerst zei ik nee. Ik vertelde zelfs dat ik dat werk niet leuk vond en dat daar mijn talent ook niet lag. Mijn klant hield vol. ‘Er is niemand anders beschikbaar die dit kan. En we hebben echt snel iemand nodig.’ Ze stelde me bovendien allerlei leukere klussen in het vooruitzicht.

Uiteindelijk zei ik ja. Ik was jong, nog onervaren als ondernemer, en als de dood dat ik een fijne, fatsoenlijk betalende, vaste klant zou verliezen.

Ik deed mijn uiterste best, maar ik had te veel tijd nodig voor mijn werk en was te slordig. En ik had er moeite mee, dat de werknemer van mijn klant die me begeleidde, me behandelde alsof ik een stagiair was in plaats van een ondernemer. (Daar was ik in die tijd gevoelig voor, want de houding freelancende vrouwen te beschouwen als ‘huisvrouwen die zo nodig een hobby moeten’ tierde nog welig ). Kortom, lieve mensen, het werd niet echt wat hè.

Na deze ervaring ben ik nooit meer door mijn klant gevraagd voor een klus.

Als jij je hebt voorgenomen een bepaald type klus nooit meer te doen, omdat het je ding niet is of omdat je er gewoon klaar mee bent, of wat ook: houd dat vol, zou ik zeggen. Doe de dingen die bij jou passen, en zoek daar je klanten bij. Niet andersom.

Misschien moet ik voor de zekerheid nog iets vermelden over compleet nieuwe klussen. Als je iets nog nooit eerder gedaan hebt, kan iedere vezel in je lichaam je ook toeschreeuwen dat je de klus niet moet aannemen. Dat gevoel is eerder gebaseerd op een soort plankenkoorts dan op ervaring. Zeker ook iets om goed te onderzoeken, daar niet van, maar niet direct een uitstekende reden om nee te zeggen. Als je altijd alles wat nieuw voor je is, zou afwijzen, dan kom je ook niet ver als zelfstandige.

Wat zijn jouw ervaringen hiermee? Heb jij je wel eens door een klant laten overhalen tot een opdracht die je liever niet zou doen?

© Miranda Apeldoorn (ZinVol) coacht zelfstandigen
die focus en meer klanten willen

Dit artikel vind je tevens in mijn e-book:
'Richt je niet op naamsbekendheid. 25 opmerkelijke marketingadviezen voor zp'ers.'
Deze is te bestellen in de versies PDF, EPUB en MOBI (Kindle) voor € 4,95 inclusief 19% btw.

Alle blogs van Miranda

geplaatst: 05-05-2010 @ 12.27

reacties: 5

delen:

Interviewen via Skype - leve de toekomst

door: Enno de Witt

tags:  persoonlijke-ervaringen  skype  technologie 

Gastblogger Enno de Witt is schrijver en journalist.
Laatst interviewde hij Leon de Winter via Skype:

In een ver verleden schreven journalisten hun verhalen op schrijfmachines, waarna de kopij op papier naar de redactie ging en zo verder, tot publicatie en kattenbak. Als je iets wilde weten moest je er op uit. Zomaar even iemand bellen vanuit pakweg Maastricht was lastig, woonde je doelwit in Amsterdam, dan had je het telefoonboek van de hoofdstad nodig. En moest je hopen dat het slachtoffer geen geheim nummer had. Informatie stond in boeken en archieven, die je fysiek moest bezoeken. Het was een heel gedoe.

Dan hebben we het over de jaren tachtig, inmiddels een eeuwigheid geleden. Internet maakt niet alleen het doorsturen van digitale informatie eenvoudig, ook is vrijwel alle informatie die je nodig hebt op het web te vinden. Oké, als de boel eruit ligt heb je een probleem, maar een schrijfmachine ging ook wel eens stuk.

Het meest in het oog springende gevolg van al die nieuwerwetserigheid is het toegenomen tempo. Kostte het vroeger bijvoorbeeld nog dagen om een accordering te krijgen, nu gebeurt dat soms al binnen minuten. Het werk van de journalist wordt daardoor steeds opwindender.

Mooi is ook, dat aan de voortschrijdende opwinding voorlopig geen einde komt. Print verdwijnt binnen afzienbare tijd, het hele medialandschap verschuift, en ook de dagelijkse beroepspraktijk verandert. Dat gebeurt meestal vrij achteloos. Ineens ben je de halve dag aan het twitteren en kun je je niet voorstellen dat het ooit anders was, maar soms is er een waterscheiding die je heel bewust meemaakt.

Dat overkwam mij gisteren, bij het interviewen van de schrijver en aanstormende internetentrepreneur Leon de Winter. Die woont in Los Angeles, wat in de goede oude tijd een lastig en vooral duur telefoongesprek zou hebben betekend. Ditmaal maakten we gebruik van Skype, bellen via internet en nog met beeld ook. In plaats van door de statische ruis dingen naar elkaar schreeuwen ontstond zo een waar gesprek, alsof we tegenover elkaar zaten. De Winter vertelde niet alleen over zijn nieuwste project, een website voor e-boeken, maar zwaaide ook enthousiast met zijn eigen e-reader en liet zien wat die allemaal kon.

Het kan haast geen toeval zijn, dat ons gesprek juist ging over de talloze mogelijkheden die nieuwe technologie biedt en nog gaat bieden.

‘Leve de toekomst!’ riep ik uit nadat de verbinding verbroken was, en dan niet de toekomst van zich progressief noemende verzuurde reactionairen die overal en altijd hel en verdoemenis verwachten, maar een toekomst waarin technologie ons leven en werken nog spannender maakt.

Alle gastblogs van Enno

geplaatst: 16-03-2010 @ 12.42

reacties: 1

delen: