Focus + Marketing

Over welke ervaringen wil je lezen?

door: Miranda Apeldoorn

tags:  groei  persoonlijke-ervaringen 

Toen ik zei dat ik wilde schrijven, lang, lang geleden, vroegen mensen: waarom? Ik houd van een zo compleet mogelijk beeld. Via de journalistiek draag ik daar een steentje aan bij. In ieder artikel staat een vraag, een probleem, een idee centraal. Daarvoor interview ik verschillende mensen die verschillende partijen vertegenwoordigen en verzamel ik informatie uit verschillende bronnen. En steeds blijkt dat, als ergens iemand uitroept: ‘Dat kan niet’ ergens anders iemand opstaat, aan de slag gaat en bewijst: het kan wel.

Dat vind ik prachtig.

Toen ik zei dat ik wilde coachen, vroegen mensen opnieuw: waarom? Ik kan nu veel directer bijdragen aan een zo compleet mogelijk beeld. In ieder gesprek staat een vraag, een probleem, een idee centraal van iemand die denkt: dit kan (ik) niet, maar ik wil het wel. Dan bekijken we met welke verschillende invloeden je te maken hebt, en we bekijken het onderwerp zelf van verschillende kanten, tot je een kant ziet waarvan je denkt: ja, in die richting wil ik verder groeien.

Dat vind ik nog prachtiger.

Het gesprek dat ik voer als coach, het artikel dat ik schrijf als journalist, gaat over jou. Jouw verhaal, jouw mening. Op dit blog deel ik voor het eerst mijn eigen verhaal, mijn ervaringen. Maar ik laat ook nog steeds graag anderen aan het woord. Deel ook je ervaringen. Samen met jou maak ik graag een platform van mijn website waar we met zijn allen iets aan hebben. Een platform van geven en nemen, van delen = vermenigvuldigen. Laat me daarom weten:

Wat vind jij prachtig?

geplaatst: 09-09-2008 @ 08.42

reacties: 1

delen:

Kom achter je bureau vandaan

door: Femke Dekker

tags:  balans  gastblog  persoonlijke-ervaringen 

Gastblogger Femke Dekker schrijft fantasy voor de jeugd
en geeft workshops over zelf je fantasywereld scheppen:

Het leven als zzpmk’er (zelfstandige zonder personeel met kinderen) blijft druk, maar ook ontzettend leuk. Verbazingwekkend, zelfs. Soms verbaas ik me over mijn kinderen: wat ze nu toch weer allemaal kunnen! Soms verbaas ik me over mezelf. Zo ook laatst, toen we met zijn allen in de dierentuin waren. Voor de jongens was het de eerste keer, dus voor ons ook een beetje. Ik had nog geen idee van wat mij te wachten stond. Ik richtte me volledig op mijn zoon. Hij wist nog niet wat er zou komen, ik wel. En ik was reuze benieuwd hoe hij het zou vinden om de dieren die hij al van plaatjes kende, in het echt te zien.

Dat deze dag ook voor mij een verrassing in petto had, bleek bij de giraffen. De bedoeling was om even te kijken en daarna weer door te gaan, maar zoonlief wilde nog niet verder. We bleven dus nog even, terwijl ik die giraffen al wel gezien had. Ik vroeg me af: ‘Wat ziet hij in die giraffen? Waarom heeft hij nog niet genoeg gezien? Ze lopen rond, ze knabbelen aan de blaadjes van de bomen, ze hebben lange, dunne poten en een lange nek. Maar dat heb ik toch echt wel gezien.’ Wat was er nog meer te beleven? In plaats van ongeduldig aan mijn zoon te trekken: “Kom, we gaan verder!” besloot ik eens wat beter naar die giraf te kijken.

Ineens zag ik iets wat me nog nooit was opgevallen. Het leek of ik een andere bril ophad, alsof ik die giraf plotseling veel scherper zag. Zo kwam ik erachter dat giraffen een heel dikke huid hebben. Die lange, dunne nek daar zitten dikke plooien in, met maar heel korte haartjes erop. Ook heeft iedere giraf zijn eigen vlekken. Het soort giraf heeft een bepaalde vlek (zoals wij blauwe, bruine of groene ogen hebben), maar iedere individuele giraf heeft zijn eigen variatie daarop, zoals een vingerafdruk. Dat wist ik al, dat had ik wel ergens gelezen, maar nu zag ik het ook. Met mijn eigen ogen.

Ik zuchtte tevreden en voelde me intens gelukkig. Dankzij mijn zoon had ik weer iets begrepen van de wereld. Iets wat ik eigenlijk al lang wist, maar toch even vergeten was. Kijken. Echt kijken en dan ook echt zien. Erachter komen dat ik nog zoveel dingen niet weet. Eigenlijk zou ik hier de hele dag moeten blijven. Pen en papier bij de hand. Observeren. Schrijven. Genieten van wat de wereld te bieden heeft en beseffen dat wat ik van de wereld weet echt maar een heel klein pietsie beetje is. Niks, eigenlijk.

Maar dat ging niet. Ik had geen pen en papier bij de hand. Ik was hier niet alleen. Ik was hier ook niet om te werken. Bovendien besloot zoonlief dat hij genoeg gezien had. We gingen weer verder. Naar de leeuwen, de tijgers, de apen, de pinguïns. Maar ik had het weer te pakken. De schrijversblik. Het openstaan voor indrukken. Vasthouden! beloofde ik mezelf. En als ik het weer kwijtraak, weet ik wat ik moet doen. Eropuit! Achter het bureau vandaan. Naar de giraffen. Alleen. Met pen en papier.

Alle gastblogs van Femke.

geplaatst: 02-09-2008 @ 12.39

reacties: reageer als eerste

delen:

Van deadline naar deadline

door: Eline Walda

tags:  gastblog  persoonlijke-ervaringen 

Gastblogger Eline Walda is strategisch marketingadviseur. Ze deelt persoonlijke ervaringen over het zelfstandigenbestaan.

Het is het einde van de week. Een week van rennen en vliegen, van deadline naar deadline. Hollen en stilstaan en weer hollen; het leven van een zzp'er. Het is verschrikkelijk en verschrikkelijk fijn. Ik ben moe en tegelijk bruis ik, vol adrenaline.

Er komt geen einde aan de mailtjes en telefoongesprekken. Een rustpuntje in de zon en een gehaaste lunch. Besprekingen, van uur naar uur in een overvolle agenda. Een café latte tussendoor. Het mooi generfde blaadje, liefdevol met koffie en melk gekerfd door een jonge barista. Zijn handtekening in mijn koffie genadeloos geroerd voor een beetje zoet.

Lopen, schakelen van versnelling naar versnelling en een halfwakkere reis in een overvolle trein. Het jongetje in zijn keurige bloes en kwistig bekruimelde hesje praat met onzekere peuterwoorden blij over zijn autootje met een jonge vrouw. Een fijn gezicht heeft ze en ze luistert lief naar het jochie. Een hoogbejaarde blije eikel zit tegenover me, met een warme blik permanent gericht op zijn moeizame vrouw. Hun plaats wordt verderop moeiteloos en bijna onopgemerkt ingenomen door weer een andere blije eikel met weer een andere vrouw. Hij glimlacht naar haar en zij, zij klemt haar tashengsels vaster in haar vermoeide handen.

Weer thuis. Mijn favoriete kerels om me heen. Langzaam zakt de adrenaline. Ik zet een lied op. Een lied om op te dansen en te springen en dan, als het uit is, is het eindelijk tijd voor een soezig loom vrijdagavondgevoel. Ik ga naar buiten. De regen is gestopt, maar heeft haar geur achtergelaten in de losse aarde. Ik stook een vuur; zorgvuldig bouw ik een piramide van houten blokken en het vuur doet mee, pakt mijn energie over. Ik ben thuis. Het is het einde van de week.

Eline Walda is Zelfstandige van de Week geweest.

geplaatst: 22-08-2008 @ 08.12

reacties: 2

delen:

Nieuwsbrief: niet zinvol zonder tips

door: Femke Dekker

tags:  e-book  gastblog  marketing  persoonlijke-ervaringen 

Gastblogger Femke Dekker schrijft fantasy voor de jeugd
en geeft workshops over zelf je fantasywereld scheppen:

Nog niet zo lang geleden overwoog ik serieus mezelf bij te spijkeren in het boeken schrijven. Ik was dan wel bezig met mijn dertiende te publiceren boek, maar ik had ook nog die andere manuscripten. Die geweigerde. Er moest dus iets aan mankeren, maar wat?
Tijdens mijn speurtocht op het alom geprezen world wide web kwam ik terecht op de website van een kinderboekenschrijver, schrijfdocent en schrijfcoach. Voor een aantal boeken had ze prijzen gewonnen, maar ik kende haar werk niet. Zij bood mij diverse mogelijkheden: coaching, het volgen van een workshop, haar e-book met tips kopen of een abonnement op haar nieuwsbrief (gratis).
Nieuwsgierig als ik ben, deed ik dat laatste. Welke tips gaf zij, gelauwerd schrijver? Kon ik iets van haar opsteken? Of zou ik erachter komen dat ik eigenlijk alles al wist? (Ook een opsteker.)

De e-mailnieuwsbrief bleek te gaan om de vraag: hoe schrijf je een bestseller? Dat viel me tegen, want ik was op zoek naar een antwoord op de vraag: hoe schrijf je een goed boek? (Wat niet hetzelfde is.) Een aantal weken kreeg ik zo’n beetje om de twee, drie dagen een “tip”. Zoals: zorg dat je boek opvalt in de boekhandel. Of: zorg voor een opvallend omslag.
Ja. Tuurlijk. Als schrijver heb ik daar echt invloed op. Door deze tips kon ik meteen een bestseller schrijven. (“Ben je al aan het schrijven?”)
Net toen het te irritant begon te worden, meldde de nieuwsbrief dat ik natuurlijk niets had aan deze tips. Maar morgen zou ik een verrassing krijgen. Vol spanning wachtte ik af, precies zoals de bedoeling was. Twee dagen later kreeg ik weer een nietszeggend mailtje. Maar de verrassing kwam eraan! Deze keer werd de belofte wel ingewilligd.

En het was me een verrassing. Het e-book, waarin wel echte tips zouden staan, was speciaal voor mij in prijs verlaagd. Omdat ik de nieuwsbrief ontving. Wauw! dacht ik. Maar ik bestelde het e-book niet. Stel dat daar net zulke goede tips in stonden als ik tot nu toe ontvangen had? Twintig euro om mijn billen mee af te vegen.

Ik bleef de nieuwsbrief ontvangen. Ik kon nog steeds met korting het e-book ontvangen. Ik kon de tips ook doorgeven aan mijn vrienden. Hen attenderen op het e-book. Wat er nog meer volgde, weet ik niet. Ik heb de nieuwsbrief opgezegd.

Later heb ik nog weleens nagedacht over deze marketingactie (want dat was het natuurlijk). Er zaten goede dingen in: op het juiste moment, als de irritatiegraad nog net niet te hoog was, met (iets) zinvolle(re) informatie komen. Toegeven dat de “tips” nergens op sloegen. Maar het effect was averechts. In plaats van me te interesseren voor het e-book, leek het mij weggegooid geld. Sterker nog: mocht ik nog overwegen een coach in te huren, dan zou ik op zoek gaan naar een andere. Een die wel geloofwaardig overkomt.
Misschien had het gewerkt als de laatste paar tips wel zinvol waren. “Wil je meer tips? Bestel dan mijn e-book.” “Kom je er met deze tips niet uit? Neem dan een schrijfcoach.” En geen gezeur over mijn vrienden.

Alle gastblogs van Femke.

geplaatst: 19-08-2008 @ 13.22

reacties: reageer als eerste

delen:

Contact leggen: zo moet het NIET

door: Femke Dekker

tags:  gastblog  netwerk  persoonlijke-ervaringen 

Gastblogger Femke Dekker schrijft fantasy voor de jeugd en geeft workshops over zelf je fantasywereld scheppen:

Vriendin C. is kinderkunstenares, maar (nog) geen illustrator. Ik zeg ‘nog’, want ze werkt er hard aan om dat te worden. Om te zorgen dat uitgeverijen haar tekenwerk op waarde weten te schatten en haar in hun bestand opnemen. Of, beter nog, haar prentenboek(en) met Oosters(e) sprookje(s) uitgeven. Een eerste succesje heeft ze al: een afspraak bij uitgeverij R. in Amsterdam. Een hele reis, zelf woont ze in Den Bosch, maar dat heeft ze ervoor over. Met haar leef ik toe naar de dag van de afspraak.

Stiekem ben ik jaloers op haar. Ik weet van uitgeverijen. Ik weet hoe ze niet zitten te wachten op al die ongevraagde manuscripten, maar tegelijkertijd doodsbenauwd zijn een hit te missen. Voor illustratoren zal zo’n beetje hetzelfde gelden. Waar ik voortdurend afwijzingen krijg, krijgt zij een uitnodiging om een afspraak te maken. (Boehoe, het is niet eerlijk!)

De dag na De Afspraak krijg ik een mailtje. Het begint met: ‘Je hoeft niet meer jaloers te zijn.’
Het gesprek was een ramp. De man wist amper waar het over ging en was bijvoorbaat al niet van plan om iets met haar werk te doen. Uit haar beschrijving lees ik arrogantie en geen greintje respect.
Maar zij is beleefd gebleven. Zij heeft niet gezegd: “Ik ben dus voor niks helemaal uit Den Bosch gekomen.” Zij heeft niet gezegd: “Waarom heb je die afspraak gemaakt, terwijl je wist dat het toch nergens goed voor was?” Zij heeft niet gezegd: “Je hebt mijn tijd verspild.”
Plaatsvervangend word ik ontzettend boos. Wat een arrogante z.k! Wat een hufter!
‘Je moet reiskosten in rekening brengen!’ mail ik C. En: ‘Zo laat je je toch niet behandelen? Je maakt hartstikke mooie dingen! Wie denkt hij wel dat hij is? Je bent professioneel!’
Want je mag toch best iemand laten weten dat je niet bepaald gecharmeerd bent van zijn gedrag. Dat je een zakelijke afspraak hebt en elkaar zo moet benaderen: als zakelijke partners.

Ik heb natuurlijk makkelijk praten, achter mijn bureau, ver van het plaats delict. Dan ben ik een hele held. Dan weet ik precies wat ik gezegd zou hebben. Vriendin C. mailt terug dat ze juist niet zo gehandeld heeft. Dat ze vriendelijk is gebleven, zoals ze is.
Daar is ook wat voor te zeggen. Haar frustraties heeft ze naderhand, op een Amsterdams terras, gebotvierd op haar vriend.
Ik weet niet wat de beste manier is. Heeft het zin om een zakelijke partner die zich niet zo zakelijk gedraagt in respectvolle bewoordingen te vertellen dat hij zich hufterig gedraagt? Je legt dan wel de frustratie neer op de plek waar die hoort.
Of is het beter vriendelijk, doch koel te blijven en te denken: “Met jou doe ik nooit meer zaken”? Daarna loop je nog lang met die frustratie, die je volledig belemmert in je creativiteit.

Daar weet ik alles van. Meestal draait het bij mij namelijk ook uit op dat laatste. Maar misschien is het wel eens lekker om iemand toch goed de waarheid te zeggen. Met een glimlach  uiteraard. Want ik ben professioneel, ik weet waar ik mee bezig ben en ik ben goed in mijn werk.
Laat ‘m maar komen, die hufter, die arrogante kwast, die niet weet dat hij de antagonist is in mijn Experiment!
(gnagnagna ... zie je die duivelsoortjes?)

Alle gastblogs van Femke.

geplaatst: 14-08-2008 @ 10.21

reacties: 2

delen: