Ben jij nog verliefd op je klant?

Vandaag ga ik je wat over mijn relatie vertellen. Nu is dit een blog waarop ik je tips geef over marketing en acquisitie. Over bedenken wat JIJ nu echt voor klussen en klanten wilt. En over hoe je dit dan aan de buitenwereld vertelt, op zo’n manier dat die klussen en klanten jou ook weten te vinden. En dat heeft weinig met de liefde te maken, toch? Ha! Ik denk daar anders over.

Als je verliefd bent, lijkt alles in het leven wat lichter te tillen. Je slaapt maar een paar uur per nacht, en toch barst je overdag van de energie. Je bent een tijd lang een bijzonder gefocust mens, want je denkt alleen nog maar aan die ander. Je luistert geïnteresseerd naar de ander, want alles wat hij/zij zegt is nog nieuw voor je. En je doet de ander graag een groot plezier, vaak zonder stil te staan bij de tijd of de moeite die dat kost. 

De start van je zelfstandigenbestaan zou een beetje moeten lijken op verliefd zijn. Heb jij aan het begin van je bestaan als ondernemer nooit zulke gevoelens gehad? Mogelijk koos je destijds voor een verstandshuwelijk tussen je verlangens en vaardigheden: voor klussen die je kon uitvoeren met twee vingers in de neus, en voor klanten die je weliswaar grote zeikerds vond maar die wel het meeste geld in je la brachten. 

Na verloop van tijd gaat verliefdheid over in liefde (of niet, maar voor dit artikel doen we even of dat wel zo is). En als je dan niet oppast, dan gebeurt het volgende. In je werk/je onderneming, of tussen jou en je liefde. Te korte nachten breken je op. Je aandacht raakt verdeeld. Je luistert vaak maar met een half oor naar je klant of je liefde, want je denkt: nou ken ik het wel. En je ergert je aan kleine dingen die de ander niet of anders doet dan jij.

Nu heeft een langetermijnrelatie heel veel voordelen. Zowel in de liefde als in ‘bizznizz’. Zo scheelt het enorm veel tijd aan zoeken en ‘jagen’ (vertaling: marketing en acquisitie) en je kunt nog eens investeren in grootse projecten die langer dan een maand duren. 

Vandaar dat ik wat over mijn relatie wilde vertellen. Of nou ja, over hoe ik daar in sta, in tijden dat ik er een heb. Wat ik doe om de liefde bloeiend te houden. Bijvoorbeeld, als mijn vriend me graag iets wil vertellen, terwijl ik zit te tikken op mijn laptop. Ik kán natuurlijk geërgerd met mijn arm ‘shh!’ gaan wapperen, of heel diep en dramatisch zuchten. Het komt gewoon niet altijd uit, weet je, een gesprek terwijl ik net zit te tikken. Maar ik kan ook kiezen te zeggen: ‘Mag het over vijf minuten?’

Als ik kies te luisteren, dan stop ik met tikken en draai mijn lichaam naar hem toe. Dat helpt me om geconcentreerd te luisteren, om wat mijn vriend zegt ook echt te horen. Zichtbare, onverdeelde aandacht. Hij spreekt daardoor ook enthousiaster of uitvoeriger over wat er in hem om gaat. En nou, ik wil niet oversentimenteel of klef doen, maar juist daardoor word ik dus ook weer een beetje opnieuw echt verliefd.

Als ik dat aandachtig luisteren een paar keer vergeet, dan merk ik dat meteen. Ik heb geen flauw idee wat mijn vriend dan allemaal verteld heeft. Hij leidt daaruit af dat ik niet geïnteresseerd ben in wat hij allemaal denkt en voelt, waar hij mee bezig is. En voor je het weet vertelt mijn vriend bijna niks meer. Dan wordt de verwijdering tussen ons groter en groter tot er op een dag niks meer over is van de liefde, wanneer je niet ingrijpt.

Drie keer raden wat dit te maken heeft met fijne klussen en klanten binnenhalen en binnenhouden. ... Inderdaad, jouw klanten willen ook zichtbare onverdeelde aandacht. Haal even al je klanten een voor een voor de geest. Als die NU zouden (aan)bellen of mailen of tweeten, net nu je deze ont-zet-tend interessante blog geconcentreerd aan het lezen bent, welke neiging voel je dan? Voel je een wapper-arm omhoog komen of voel je een glimlach over je gezicht kruipen?

Het geeft niks, als je de wapper-arm neiging voelde. Wat telt, is wat je uiteindelijk doet. Als je die glimlach maar vaak genoeg tevoorschijn tovert, dan raken de meeste van jouw klanten en jij vanzelf (weer) een pietsie verknocht aan elkaar.