Hoe ik ooit tienduizend euro weggooide

Ik gooide ooit tienduizend euro weg. 

En daar ben ik nog steeds blij om.

Dat zit zo. Een van de dromen die ik had, was die van een eigen winkel. Nu was er een kek ingerichte, goed lopende winkel in stoere sieraden, krankzinnig leuke kerstornamenten, en fantastische vazen en andere vensterbankvaria. De eigenaar, een vrouw al even kek als de winkel, wilde deze best aan mij verkopen.

Nu staat mijn huis vol met boeken. Ik zet wel eens een kerstboom neer, als ik in december een dag vrij ben. De laatste keer was in 1433 ofzo. En als ik op je feestje verschijn met een sieraad, dan weet je dat ik héél erg mijn best heb gedaan op mijn outfit.

Andere mensen noemen dit ook wel: aanwijzingen.

Een jaar lang bereidde ik met de eigenaar de overdracht van haar winkel voor. Ik ging mee naar leveranciers voor de inkoop, stond een paar keer in de winkel, kocht een domeinnaam, stelde iedereen op tijd op de hoogte van mijn carrièreswitch.

Ik zette mijn handtekening. Betaalde tienduizend euro als aanbetaling, een maand voor de winkel officieel van mij zou zijn.

Daarna sliep ik niet meer van de buikpijn. Iedere nacht lag ik wakker tot ik zo in paniek was dat ik van lieverlee maar tv ging kijken. ‘Hm …’ dacht ik. ‘Hier klopt iets niet.’

Ik wilde deze winkel niet. Wat nu?

Ik stapte naar de eigenaar en gaf de winkel terug. En die hield logischerwijs de aanbetaling: ik had al getekend, zij had al plannen gemaakt.

Stel, dat ik de winkel gehouden had? Dat ik gedacht had: ‘Wie A zegt moet ook B zeggen, anders is het zonde. Van de tijd en energie die, en het geld dat ik erin gestoken heb.’

Dat noemen mijn collega’s in de economie sunk cost fallacy. Doorgaan met een investering, alleen maar omdat je er al in geïnvesteerd hebt.

Een stom boek uitlezen alleen omdat je er al aan bent begonnen. Een relatie die ongezond voor je is, voortzetten uit loyaliteit. Langlopende klanten of klussen aanhouden waar je écht niet meer blij van wordt, want je bent als ondernemer toch geen dief van je portemonnee?!

Ho.

Stop.

Trap niet in de sunk cost-valkuil. Het leven is te kort.

Wat wil je? Welk werk? Welke klanten en klussen? Welk soort relaties? Steek daarin je tijd, geld en energie. Ga dáár achteraan.

Van welke gedane investering neem jij afscheid?

 

Dit is een van mijn motivatiemails uit Peptalk.