Wie zit er op mij te wachten?

'Wie zit er op mij te wachten?'

Het staat in een mail van een vriendin. Een auteur die probeert te leven van haar boeken. Het is niet de eerste keer dat een van mijn vrienden me laat weten het zelfstandigenbestaan wel eens moeilijk te vinden. En ik heb het zelf ook bij tijd en wijle aan anderen geschreven.

Van tijd tot tijd bevind je je als ondernemer in een Tussenland. Stel, je hebt bedacht dat je een andere richting in wilt slaan. Je wilt voortaan bijvoorbeeld meer fotograferen dan schrijven. Of je hebt het zo druk gehad met die ene langlopende interim-klus, dat je nog geen tijd had een nieuwe klus te vinden voordat de oude klus afliep. Of privézaken als een zieke ouder of kind eisten al je aandacht op. Hoe dan ook, het is hoog tijd geworden dat er weer leuke (en leukbetaalde) opdrachten jouw kant op komen. Je bent op reis gegaan van Aanzet naar Bestemming, maar het lijkt oneindig lang te duren voor je er bent en nu ben je moe en murw.

Voor die rotdagen heb ik een heel speciale spaarpot. Een die niet gevuld is met geld maar met harten onder de riem. Positieve reacties op wie ik ben en wat ik doe, in de loop der jaren verzameld in een Word-document.

Voor mijn vriendin en voor alle anderen die op dit moment graag hun TomTom te lijf zouden gaan, omdat hun bestemming nog niet bereikt is, volgt hier een hart. Voor jouw eigen spaarpot.

Lieve zelfstandige,

Geweldig, dat jij het aandurft je eigen pad te volgen. Dat je volmondig ‘ja’ hebt gezegd, tegen jouw keus – en dus tegen jezelf.

Ik wil je graag laten weten: ik heb je gezien. Je werk en jou. Je bent enthousiast en zit altijd vol ideeën. Dat werkt aanstekelijk. Als ik jou gesproken heb, zie ik zelf ook weer nieuwe mogelijkheden.

Prachtig ook, om van een afstand te zien hoe je groeit. Misschien zie je dat zelf niet zo omdat je er nou eenmaal met je neus bovenop zit. Maar ik merk de dingen op die er sinds de vorige keer zijn bijgekomen. De stappen die je hebt ondernomen. De inspirerende mensen die je om je heen hebt verzameld. En natuurlijk de klussen die je hebt klaargespeeld.

Ik neem een voorbeeld aan je elastieken geest: na iedere tegenslag veer je weer op. Dat vind ik bijzonder, want je doet dat toch maar mooi alleen! Ja, zeker, je hebt ook een paar fijne mensen om je heen, die je steunen waar ze kunnen, maar aan het eind van de dag zijn zij niet degenen die na een afwijzing overeind gaan staan en aankloppen op de volgende deur.

Lieve zelfstandige, ik denk dat ik in de verte je bestemming al kan zien liggen. Vergeet je niet om, als je eenmaal daar bent, even uit te stappen? Even te genieten van het uitzicht, voor je weer verder gaat, eeuwig voorwaarts? En laten we naar elkaar zwaaien, jij vanaf jouw bestemming en ik vanaf de mijne. Dan weten we allebei weer: we reizen alleen – maar toch ook altijd een beetje samen.