Waar iedere ondernemer mee te maken krijgt maar niemand over praat

 3 momenten waarop je als zelfstandige afscheid neemt. 1. De spelregels in je branche veranderen. 2. Je begint aan een nieuw bedrijf, een nieuwe richting. 3. Je stopt als ondernemer. Hoe ga je om met die perioden? Voor een frisse blik en een vastberaden focus, klop voor coaching aan bij ZinVol.

Afscheid nemen. Van ideeën en experimenten die veel tijd, geld en aandacht hebben gekost. Van richtingen die niet (meer) passen. Van langdurige samenwerkingen. Of zelfs van ondernemen zelf.

Als je eigen baas wordt, krijg je vanzelf te maken met afscheid (moeten) nemen.

Het hoort erbij, en heb je ermee te maken, dan vind je honderden coaches, programma’s, blogs, adviezen, enzovoorts om je te helpen jezelf opnieuw uit te vinden, zodat je met bijgespijkerde kennis en tomeloze ambitie aan een nieuwe ervaring kunt beginnen.

Maar niemand spreekt over het rouwproces waar je tegelijkertijd middenin kunt zitten. Of hoe je daarmee omgaat.

Ja, rouwproces ja. Ik gebruik expres een groot woord.

Daardoor kan het komen, dat je niet hup! even doorpakt met je nieuwe ideeën. Of dat je nu enorm zit te treuzelen bij de klussen die je normaal met twee vingers in de neus doet. Of dat alle andere deelnemers aan een waardevol programma bij alle stappen geestdriftig “Ja! Ja! Ja!” knikken, terwijl jij denkt: “Wat? Nee! Argh!”

Het is net als wanneer je iets in huis maar niet kunt weggooien, hoezeer je partner daarop ook aandringt. Het is niet het kapotte, te kleine, te oude, overbodige, in de weg liggende voorwerp zelf dat je weg doet.

Het is een stuk van je identiteit waar je afscheid van neemt, iemand die je heel lange tijd bent geweest of iemand die je graag nog zou willen zijn.

En daarom gebruik ik expres een groot woord. Je denkt dat afscheid nemen toch helemaal niet zo moeilijk hoeft te zijn, maar ondertussen kan het grote invloed op je uitoefenen.

Er zijn drie situaties waarin je in een rouwproces kunt zitten en een beetje mededogen voor jezelf dus zeer gepast is.

Situatie 1: als in je branche alle spelregels veranderen

Vroegah, toen een fissa nog gewoon een feest heette, kon je als journalist en fotograaf nog fatsoenlijke bedragen krijgen voor je artikel of foto. In 2004 kreeg ik voor één artikel van 2 pagina’s nog rustig 495 euro. En dat was dan geen uitzondering, maar mijn standaardbedrag voor 2 pagina’s.  Kon ik datzelfde artikel ook nog in een ander medium kwijt, dan kreeg ik er nog een keer voor betaald. Niet het volle bedrag, maar wel een substantieel bedrag voor iets wat al gemaakt was.

Das war einmal. Tarieven zijn op veel plekken gekelderd. En ergens tussen 2004 en nu werd ‘auteursrecht’ een soort vergeten groente, iets waarvan niemand meer weet wat je ermee moet doen. Redacties, bloggers, en je moeder plaatsen je artikelen en foto’s nu links, rechts, onder en boven op internet, en daar zie je als maker nooit geen ene cent meer voor.

Als zoiets in je branche aan de hand is, is het niet gek als je daar een tikkie bitter, moedeloos of boos van wordt. Je krijgt er alleen potdorie die glorietijd van voorheen niet mee terug.

Volgens Ben Rogmans is dat op de lange termijn niet zo erg als je denkt. Hij schreef net het boek “Geen paniek! Maar ook jouw baan gaat eraan.” Hij zegt op de site Arbeidsmarktkansen dat het altijd zo gegaan is, werk verandert/verdwijnt, en dat het in ieder geval nog nooit tot minder werk heeft geleid.

Kun je nu misschien nog niks mee, maar toch fijn.

Je kunt dus niet (volledig) op de oude voet verder, hoe graag je ook zou willen, en daar moet je wat mee. Zo’n acceptatieproces is tijdrovend en vermoeiend, voel je daar niet schuldig over. En probeer ook wat strijdlust over te houden, want dat opdrachtgevers doodleuk eenzijdig alle werkvoorwaarden aanpassen tot beneden-bestaansniveau, betekent ook weer niet dat je dat maar gelaten moet laten gebeuren, in het kader van de onvermijdelijkheid. Immers, kunnen onderhandelen is een vaardigheid die je straks, als je jezelf opnieuw hebt uitgevonden, ook weer uitstekend gebruiken kunt.

 

Situatie 2: als je naast je oude bedrijf een nieuwe richting begint

Ik ken iemand die jarenlang met veel plezier gewerkt heeft als grafisch ontwerper, maar nu stijlcoach is. Ze is razend enthousiast over haar nieuwe richting en dat kun je zien aan alles wat ze erover online zet. Toch vindt ze het moeilijk haar oude richting los te laten. Logisch! Weten wat je hebt, en dankbaar zijn dat dit goed loopt, is makkelijker dan in het diepe springen en afwachten hoe dat uitpakt.

Wat je hierbij kan helpen, is zaken voor jezelf concreet maken. Gebruik het boek Profit First, mijn jaarplanning of je eigen administratievariant om uit te zoeken

  • hoeveel er nu binnenkomt via je oude bedrijf,

  • hoeveel via je nieuwe,

  • hoeveel je minimaal nodig hebt aan inkomsten, en

  • hoeveel tijd je pakt voor de overgang van verdienen via je oude bedrijf naar verdienen via je nieuwe.

Ruim in je agenda een vaste (mid)dag om alléén maar aan en in je nieuwe bedrijf te werken, en bewaak die ruimte met alles wat je in je hebt. Niemand tornt aan die (mid)dag, voorál jij zelf niet.

 

Situatie 3: als je stopt met werken voor jezelf

Als je voor jezelf werkt, is het not so done om mensen te laten weten dat het allemaal even moeizaam gaat, of dat je het helemaal niet meer weet. Daar schrik je potentiële klanten mee af, en dat is wel het laatste wat je wilt.

Dus vaak houd je je mond erover, tot je weer gaat als een trein, en dan breng je de tijd dat het minder met je ging als een wijze levensles naar buiten, die jou en je bedrijf sterker heeft gemaakt.

Dan kun je zó teleurgesteld zijn in jezelf (of je lichaam, als je gezondheid de oorzaak is dat je moet stoppen), als het hoe dan ook niet (meer) lukt om “de trein te laten rijden”. Of je kunt je volledig afgebrand voelen en gewoon geen zin meer hebben in het gedóe. Het gedoe van het vinden van klanten, van je enthousiasme terugvinden waarmee je ooit begon aan dit avontuur, van het een beetje op tijd betaald krijgen in plaats van pas na drie maanden, enzovoorts. Alles is je te veel.

Het is niet helemaal hetzelfde, maar ooit kocht ik een winkel. En die gaf ik weer terug, nog vóór ik er goed en wel in was gaan staan. Ik voelde mij toen mislukt als ondernemer.

Mijn omgeving keek er echter heel anders tegenaan. Die vonden het goed dat ik een wens onderzocht had, en dapper dat ik aan die wens ook weer een einde maakte. Grote kans dat jouw omgeving ook zo naar jouw ondernemerschap kijkt: je hebt het uitgeprobeerd, en zover komen de meeste mensen niet eens.

Zo’n gevoel van “het is niet gelukt” kan nog heel lang doorwerken in alles wat je daarna doet. Het kan je nieuwe hoofdstuk “besmetten”. Wat kan helpen is, zodra je daaraan toe bent, op je eigen manier alles te vieren wat je met dat ondernemerschap wél bereikt hebt. Van alleen met je partner of beste vriend(in) uit eten gaan tot een groot feest en alles ertussenin, sluit je ondernemerschapsperiode af met een ritueel, een ceremonie, iets dat waardering uitspreekt voor alle bloed, zweet en tranen die je erin hebt gestopt en alle kennis en ervaringen die je nu rijker bent.

Zit jij in situatie 1, 2 of 3? Ik hoor graag je verhaal. Mail het me.

Als je denkt, nou dat acceptatieproces kan wel wat sneller, wie kijkt even mee waar dan wel kansen voor me liggen?! Of: die nieuwe richting verdient inderdaad mijn aandacht, maar hoe doe ik dat dan in de praktijk?! Neem contact met me op. Ik praat nog echt één op één met mensen, dus je krijgt mijn volledige aandacht en specifieke suggesties/oplossingen voor jouw situatie.